Χίλια, μύρια φίλτρα…

Έγραφα, χτες, για τις μίζερες τις φωτογραφίες που μας στέλνει το Εθνικό Θέατρο
για τις παραστάσεις του. Δεν υστερούν, όμως, και οι θίασοι του λεγόμενου
«ελεύθερου» θεάτρου. Δεν μιλώ για τις εξαιρέσεις – διότι φτάνουν και αρκετές
φωτογραφίες εξαιρετικές και κατάλληλες για να τυπωθούν σε εφημερίδα. Ούτε
εννοώ τις φτωχές τις ομαδούλες, που κι αυτές, αν έχουν το μεράκι και την
εξυπνάδα και πιάνουν τον παλμό της εποχής, κάνουν – επιτρέψτε μου την έκφραση
– το σκατό τους παξιμάδι και την καταφέρνουν την καλή τη φωτογράφιση, αλλά
μιλώ και για θιάσους καθιερωμένους. Εκεί, δύο είναι οι τάσεις. Οι του
«εμπορικού» στήνονται σε κάτι άθλιες, κατά μέτωπον, παρατάξεις ή, πασίχαροι,
γύρω από τον σκηνοθέτη, «από την ανάγνωση του έργου», ή στέλνουν τις
αγνώριστες τις φάτσες των πρωταγωνιστών τους – και κυρίως των πρωταγωνιστριών
τους – «περασμένες» από τα χίλια, μύρια φίλτρα (…από το Αϊβαλί) – εκεί να
δεις. Η ματαιοδοξία αλλά και ένα «άρωμα» μόδας τόσο παλιάς, που, αυτομάτως,
αποκαλύπτονται τα χρόνια που προσπαθούν να κρύψουν και που όλοι τα ξέρουμε…

…και μαύρη σαν καλιακούδα

Η τάση η άλλη είναι των «ποιοτικών». Α, εκείνοι φωτογραφίζονται σε άσπρο –
μαύρο. Διότι το άσπρο – μαύρο, αφότου το επανέφερε ο Γούντι Άλεν με το
«Μανχάταν», είναι, λέει, «ποιοτικό». Αλλά, και σε χρώμα να κάνουν τη
φωτογράφιση, να κάτι καλλιτεχνικά περιγράμματα προσώπων μέσα στο μαύρο το
σκοτάδι, το πυκνό – μαύρ’ είν’ η νύχτα στα βουνά (στους κάμπους πέφτει
χιόνι…). Λες και αποσκοπούν να τυπωθούν αποκλειστικά στο «Τεάτερ Χόιτε» ή
στα συγγράμματα του Μάρτιν Έσλιν και του Ζορζ Μπανί. (Πώς να το μεταγράψω
αυτόν κι αυτό το έρμο το U το γαλλικό; Γράφω «Μπανού» και μου ακούγεται κάτι
σαν «χασικλού». Γράφω «Μπανί» και μου βγαίνει κάτι σαν, να μην πω τώρα…
Τέλος πάντων…). Κυρά μου ή κύριέ μου, στην εφημεριδούλα, αυτή η μαύρη
μαυρίλα πλάκωσε, μαύρη σαν καλιακούδα ΠΩΣ θα βγει; Που θα μου κάνεις και
παράπονα από πάνω, που δεν τη βάλαμε τη φωτογραφία, και «μήπως κάτι
συμβαίνει;», κι «εμένα με κυνηγάει το συγκρότημα»…