ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στο τέλος οι πολλοί μπορεί να μη νικήσουν

Κάθε φορά που ο Κώστας μιλούσε για την αλήθεια του, ήξερε πως την επομένη θα
απολυόταν. Κι η Ματίνα έχασε τη δουλειά της επειδή έπαψε να ζει στο σκοτάδι.
Επειδή κέρδισε το φως με πολύν κόπο και το φώναξε. Τόλμησε να βάλει ένα γερό
αντίπαλο – τον ίδιο τον εαυτό της – απέναντι σε ουσίες κι άλλα παραμύθια και
τα νίκησε. Κι η Μίνα διστάζει να μιλήσει για το πώς είναι να πιάνεις πάτο,
σχεδόν να σου κόβεται η ανάσα, αλλά να βρίσκεις τρόπο και απ’ τα χαλάσματά σου
ν’ αναδύεσαι στη ζωή.

Μπορεί να τη διώξουν από το σπίτι που νοικιάζει…

Γιατί ναι, αλλά όχι. Ναι, να κάνεις ό,τι μπορείς, να παλέψεις για να ξεφύγεις.

Αλλά όχι και στην πολυκατοικία όπου δουλεύουν αυτοί, θα τους χαλάσεις την
πελατεία… Ναι, υπάρχεις κι εσύ, συμπαθητικός τους φαίνεσαι. Αλλά όχι, δε σου
ανοίγουν την πόρτα του σπιτιού τους, ούτε καν του γραφείου τους. Ναι, (κάνουν
πως) δεν τους νοιάζει τι έκανες πριν. Αλλά όχι, δεν το δέχονται. Ναι, έχεις κι
εσύ παιδιά. Αλλά όχι, τα δικά τους δε σου τα εμπιστεύονται ούτε για τη μιάμιση
ώρα που κρατάει το μάθημα.

Ναι, έχεις προσόντα για να σε πάρουν στη δουλειά τους.

Αλλά όχι, όταν τους φέρεις το βιογραφικό σου δε θα κοιτάξουν τα πτυχία. Ναι,
εσύ θα τους πεις όλη την αλήθεια με μια λέξη: «απεξαρτημένος». Αλλά όχι,
εκείνοι θα ακούσουν «πρώην εξαρτημένος»…

Ναι, αυτοί είναι οι περισσότεροι. Αλλά όχι, στο τέλος μπορεί και να μη νικήσουν.