ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εasy living

Από περιέργεια φυλλομέτρησα τον τόμο με τα πρωτοσέλιδα των ελληνικών
εφημερίδων του 20ού αιώνα, μια έκδοση που προλογίζει ο Τάκης Λαμπρίας. Πουθενά
το Μεσανατολικό. Αλλά ας μην το κάνουμε θέμα. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα
ψάξει ψύλλους στ’ άχυρα. Δουλειά του είναι. Εμείς όμως, κυρίες και κύριοι; Οι
ιστορικοί του παρόντος, δηλαδή; Από πού στον δαίμονα θα μάθoυμε να ξεχωρίζουμε
αυτό που βιώνουμε από εκείνο που συμβαίνει; Εκείνο που αισθανόμαστε από αυτό
που αρνιόμαστε να συναισθανθούμε; Εντάξει, παραδίνομαι. Η αδυναμία μου να
μυριστώ την ιστορικότητα του παρόντος με νίκησε. Πριν όμως ιδιωτεύσω για τα
καλά, πριν αφήσω τα πρωτοσέλιδα και πιάσω το easy living, προλαβαίνω να σας πω
την τελευταία μου επιθυμία.

Την έχουν εκφράσει πολύ καλύτεροι από εμένα, αλλά μιας και σας έχω τώρα
πρόχειρους… Να εμπιστεύεστε τη λογοτεχνία. Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι είναι ο
καλύτερος τρόπος να μάθει κανείς ιστορία. Χρωστάω πολύ περισσότερα στον Φίλιπ
Ροθ απ’ όσα στην Κριστιάν Αμανπούρ και στον τρόπο που έχει να φέρνει τον
Αραφάτ στο απροχώρητο. Υπολογίζω πολύ το ρεπορτάζ του Ρούσντι για την σύγχρονη
ινδική πολυπλοκότητα όπως περιγράφεται στον «Τελευταίο στεναγμό του
Μαυριτανού» και παρακολουθώ με άνεση το αγγλοσκωτσέζικο μίσος μέσα από το
βιβλίο του Άντριου Ο’Χάγκαν «Οι Πατέρες».

Αν σας φαίνεται ότι είμαι εκτός θέματος, κάνετε λάθος. Πριν η ιστορία
καταντήσει επιστήμη, τη δουλειά την έκαναν χαρισματικοί ρεπόρτερ. Προχείρως
σταχυολογώ τον Ηρόδοτο, τους Περιηγητές, συν πολλούς συναδέλφους μου τους
οποίους δράττομαι της ευκαιρίας να ευχαριστήσω.