Κάτω από τα καπνογόνα…

«Μέχρι να φτάσει ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Κόλιν Πάουελ, δεν θα υπάρχει
τίποτα όρθιο. Ο ισραηλινός στρατός δεν αφήνει τίποτα να ζήσει. Αφού ρήμαξε τη
Βηθλεέμ και τη Ραμάλα, βομβαρδίζει με μίσος την Τζενίν και τη Ναμπλούς και
συνεχίζει να κρατά σε αιχμαλωσία, υπό απαράδεκτες συνθήκες, τον ηγέτη μας
Γιάσερ Αραφάτ».

Ο τρόμος. Μικρή Παλαιστίνια προσπαθεί να καλυφθεί καθώς οι σφαίρες των Ισραηλινών σφυρίζουν πάνω από το κεφάλι της

Ο Σαμπ Ερακάτ, ο εκπρόσωπος των Παλαιστινίων, απευθύνει μέσα από «ΤΑ ΝΕΑ» άλλη
μία έκκληση: «Απευθύνομαι στη διεθνή κοινότητα και ερωτώ: Δεν έχουμε δικαίωμα
να υπάρξουμε; Θέλω να μιλήσω και προς την Ευρώπη. Δεν βλέπει ότι έχει μπει κι
αυτή στο στόχαστρο; Δεν ανησυχεί με όσα γίνονται στον Ναό της Γέννησης;».
Τονίζει πως «όσο πλησιάζει η ώρα της άφιξης του Πάουελ, τόσο και πληθαίνουν τα
χτυπήματα του ισραηλινού στρατού, ο οποίος έχει το πράσινο φως του Σαρόν, με
τη “λογική” πως ο Αραφάτ και οι Παλαιστίνιοι είναι εγκληματίες». Και
προσθέτει: «Πείτε μου, υπάρχει λογικός άνθρωπος που να άκουσε τον Σαρόν σήμερα
(χθες) στη Βουλή και να μην αισθάνθηκε άσχημα που αυτός ο άνθρωπος καθορίζει
τις τύχες μας; Μη με ρωτάτε να σας πω τι βλέπω. Καταστροφή υπάρχει παντού,
δυστυχία ανθρώπων. Απουσιάζει κάθε ίχνος λογικής».

Αλλά στη Μέση Ανατολή δεν υπήρξε λογική για αιώνες τώρα, πολλές χιλιετίες πριν
από τον Χριστό. Πού να βρεθεί λοιπόν η λογική σήμερα όταν η περιοχή παίζεται
στα ζάρια ενός διεθνούς και ανελέητου πολιτικού παιχνιδιού, ανεβάζοντας και
κατεβάζοντας την τιμή του πετρελαίου;

Έτσι, γιατί να ζητήσω, κι εγώ ως δημοσιογράφος, ευθύνες από τους τέσσερις
πάνοπλους Ισραηλινούς στρατιώτες που απείλησαν χθες εμένα κι άλλους
συναδέλφους, μεταξύ των οποίων και του CNN, σε ένα στενό δρομάκι της Βηθλεέμ,
σε απόσταση αναπνοής από τον Ναό της Γέννησης, που συνεχίζει να είναι
αποκλεισμένος από τον στρατό;

Όταν ως απάντηση στα τέσσερα νεαρά παιδιά που σήκωσαν τα όπλα εναντίον μας,
μια ξένη συνάδελφος απεγνωσμένα προσπάθησε να τους εξηγήσει με τη δική της
λογική ότι «είμαστε Χριστιανοί και έχουμε δικαίωμα να πάμε στον Ναό της
Γέννησης», δεν περίμενα ασφαλώς ότι θα την καταλάβουν.

Κι όταν η ξένη δημοσιογράφος επέμεινε στις «θεωρίες» της, παρακαλώντας τους να
μας αφήσουν να περάσουμε, μας έριξαν ένα καπνογόνο που γέμισε με πράσινο χρώμα
το γραφικό αλλά γεμάτο συντρίμμια δρομάκι της Βηθλεέμ, αναγκάζοντάς μας πλέον
– υπό την απειλή των όπλων τους – να υποχωρήσουμε.

Έτρεξα όπως και οι άλλοι όταν είδα να μας πετούν ένα αντικείμενο. Πρόλαβα και
μπήκα σε μια μικρή αυλή, όπου άφοβα πετάχτηκαν από περιέργεια να δουν τι
γίνεται κάπου πέντε παιδιά και δύο Παλαιστίνιες μητέρες.

«Το βράδυ μάς πήραν τους άνδρες μας, τους αιχμαλώτισαν κι αυτούς και δεν
ξέρουμε τι θα γίνει, αν θα τους πάνε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στην έρημο ή
στις φυλακές», είπε η μία.

Η άλλη απεγνωσμένη, και για πολλές ημέρες αποκλεισμένη στην κατεστραμμένη
ιστορική πόλη, μου μιλούσε χωρίς να καταλαβαίνω τι λέει. Δεν φαινόταν να
ανήκει σε τρομοκρατική οργάνωση, όπως τόσο εύκολα κατηγορούνται οι
Παλαιστίνιοι στις μέρες μας. Το μόνο που είδα με τα μάτια μου ήταν η αγωνία
της που πήραν τον άντρα της.

Κάπου 1.100, όπως λένε οι Ισραηλινοί, περισσότεροι από 1.400 υποστηρίζουν οι
Παλαιστίνιοι, οι συλληφθέντες, για τις τελευταίες μόνον ημέρες. Και οι πόλεις
έρημες, κατεστραμμένες, χωρίς ζωή.

Μπήκα χθες για δεύτερη φορά στη Βηθλεέμ θέλοντας να πλησιάσω τον Ναό της
Γέννησης, σε μια περιοχή όπου σκοτώνονται άνθρωποι και καταστρέφονται μνημεία
και η διεθνής κοινότητα με την Ε.Ε. χρηματοδότησαν πριν από δύο χρόνια μια
σειρά έργων για τους εορτασμούς «Βηθλεέμ 2000».

Αυτή η εικόνα (ήταν 11.30 το πρωί), να μη βγαίνει κανείς στη Βηθλεέμ στο
μπαλκόνι ή στο παράθυρο – σ’ αυτά τα πέτρινα και τόσο γραφικά σπίτια που μου
θύμισαν το πατρικό στη Σύμη – σε «σκότωνε» πιο πολύ κι από τις σφαίρες που δεν
λυπήθηκαν χθες ούτε ένα 10χρονο παιδί, που τόλμησε να βγει στον δρόμο για να
παίξει.

Αργότερα, όταν ο στρατός κατοχής της Βηθλεέμ άφησε για λίγο την κυκλοφορία
ελεύθερη, τα προβλήματα συνεχίστηκαν και δεν έλειψαν ούτε οι πυροβολισμοί.
Ωστόσο όλοι εντυπωσιάστηκαν από την πορεία που επιχείρησαν προς τον Ναό της
Γέννησης καθολικοί ιερείς.

«Αφήστε μας να τους δώσουμε τρόφιμα»

Ανθρωπιστική βοήθεια. Νεαρός Παλαιστίνιος μεταφέρει τρόφιμα στο σπίτι του στη Βηθλεέμ

Η όλη ιστορία πάντως με τον Ναό της Γεννήσεως ή το να μην μπορείς να θάψεις
τον νεκρό σου και να τον κρατάς στον ναό για μέρες, αλλά κι αυτή η τραγική και
γεμάτη απόγνωση μορφή του Έλληνα πρόξενου Πέτρου Παναγιωτόπουλου – να στέκει
με τις ώρες στον ήλιο, στο στρατιωτικό «σύνορο» της Καλάντια (ανάμεσα στην
Ιερουσαλήμ και τη Ραμάλα) μήπως και πείσει τον στρατιωτικό διοικητή να περάσει
το πατριαρχικό αυτοκίνητο για να μεταφέρει βοήθεια σ’ έναν άλλο αποκλεισμένο
ναό, της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος – δεν τα χωράει ο νους του ανθρώπου.

Ματαίως – στην Καλάντια – ο Μητροπολίτης Καπιτωλιάδος Ησύχιος προσπαθούσε κι
αυτός με τον Έλληνα πρόξενο να πείσουν τις ισραηλινές αρχές ότι «πρόκειται για
απλή, αλλά απαραίτητη ανθρωπιστική βοήθεια, που πρέπει να φτάσει στα χέρια των
κληρικών» και ότι «γι’ αυτό πρέπει να αφήσουν το πατριαρχικό αυτοκίνητο να
προχωρήσει».

Κι όταν η ώρα πέρασε τις 4 το απόγευμα και απαγορεύθηκε και πάλι η κυκλοφορία
στη Ραμάλα, η αντιπροσωπεία του προξενείου μας και του Πατριαρχείου άρχισε να
διαπραγματεύεται πλέον – χέρι χέρι – να πάρει ο αρχιμανδρίτης Μελέτιος τη
βοήθεια και να την πάει στον ναό, χωρίς να περάσει στη Ραμάλα το πατριαρχικό
αυτοκίνητο.

Ο στρατός δεν άφησε να πλησιάσει ούτε το πατριαρχικό αυτοκίνητο ούτε εκείνο
του Μελέτιου. Και ο αρχιμανδρίτης, παρουσία ασφαλώς των πάνοπλων στρατιωτών,
μετέφερε στον ώμο τα σακιά με τη ζάχαρη, τα μακαρόνια και τα φασόλια. Ένας
αραμπάς βοήθησε λίγο την κατάσταση, αλλά οι εικόνες ήταν συγκλονιστικές.

«Μου ήρθαν δάκρυα στα μάτια βλέποντας τον Μελέτιο να προσφέρει τα πάντα για το
ποίμνιό του», είπε στα «ΝΕΑ», ο Μητροπολίτης Ευτύχιος, ενώ ο πρόξενος κ.
Παναγιωτόπουλος σημείωνε: «Το είπα και στις ισραηλινές αρχές. Δεν με αφήνουν
να ενασκήσω τα προξενικά μου δικαιώματα. Υπάρχουν Έλληνες στη Ραμάλα και τη
Βηθλεέμ που δεν με αφήνουν να δω».

Βαρύ το κλίμα

Δεν ήταν όμως μόνον αυτή η κίνηση του ισραηλινού στρατού που προκάλεσε χθες
έντονο προβληματισμό στις ελληνικές διπλωματικές αρχές στην Ιερουσαλήμ και το
Τελ Αβίβ. Η απέλαση της 6μελούς κυπριακής αντιπροσωπείας και η εγγραφή της
λέξης «ανεπιθύμητη» στο διαβατήριο της βουλευτού Ανδρούλας Βασιλείου, συζύγου
του πρώην Προέδρου της Κύπρου Γιώργου Βασιλείου, προκάλεσε συναισθήματα
μεγάλης προσβολής, αλλά και την έντονη καταγγελία των κ.κ. Α. Κακλαμάνη και Δ.
Χριστόφια, προέδρων της ελληνικής και της κυπριακής Βουλής αντιστοίχως.

Λίγο αργότερα, όταν έφτασαν και οι επίσημες εξηγήσεις, ότι απελάθηκαν οι έξι
βουλευτές «για να μη βρεθούν σε συνθήκες που θα απειλείτο η ασφάλειά τους», το
κλίμα επιδεινώθηκε.

Το κλίμα, όμως, που είχε βαρύνει από το πρωί και με την ανακοίνωση του Σαντάμ
Χουσεΐν, ότι κλείνει τις κάνουλες του πετρελαίου για έναν μήνα, βάρυνε και με
ένα άλλο γεγονός. Από την Κνεσέτ (τη Βουλή των Ισραηλινών) πήραν χθες σηκωτούς
δύο Άραβες βουλευτές, τον Μαχάματ Μπρακάτ και τον Αϊσάμ Μαϊχούντ και τους
έβγαλαν έξω από την αίθουσα, ενώ στις πόλεις Ναμπλούς και Τζενίν, εκτός από
την εισβολή του ισραηλινού στρατού, σημειώθηκαν και πολλές πράξεις σκληρής
συμπεριφοράς ακόμα και απέναντι σε γέροντες.

Στο μεταξύ, η ισραηλινή κυβέρνηση έδειξε χθες να ανησυχεί ιδιαίτερα από τις
επιθέσεις της οργάνωσης Χεζμπολάχ, στα σύνορα με τον Λίβανο και τη Συρία,
οδηγώντας τη στρατιωτική ηγεσία του Ισραήλ σε ακόμα μεγαλύτερη περίσκεψη για
το αν και πότε θα αποσυρθούν από τις πόλεις Τζενίν και Ναμπλούς που βρίσκονται
στο βόρειο τμήμα της λεγόμενης Δυτικής Όχθης.