Του Φοίβου και της Αθηνάς, του φωτός και της σοφίας…

Κολλημένος στις ειδήσεις, και το τηλέφωνο να κουδουνίζει, ένας Παλαιστίνιος
(μάλλον ο Παλαιστίνιος) στην κάμερα:

«Πρέπει να βγω. Δεν μπορώ να βγω».

Σηκώνω το ακουστικό «Κύριε Φασουλή, κάνουμε μια έρευνα για τον Φοίβο». «Τον
συνθέτη;…». «Όχι για τον Φοίβο και την Αθηνά». «Τους θεούς;». «Όχι τις μασ».
«Ποιους τότε;». «Τα σχέδι…». «Υπάρχει σχέδιο Φοίβος – Αθηνά, όπως λέμε
σχέδιο Ξενοκράτης;».

Στο γυαλί ο Παλαιστίνιος: «Δεν μπορώ να βγω. Πρέπει να βγω. Είκοσι εφτά ώρες.
Είκοσι εφτά…».

Στο τηλέφωνο η δημοσιογράφος: «Ο Φοίβος και η Αθηνά είναι…».
«Μετροπόντικες;…». «Όχι… Για τους Ολυμπιακούς…». «Τι; Ομάδες; Βόλεϊ;
Καλαθοσφαίρισης; Τι;…». «Είναι από μια κωδονόσχημη κούκλα…».

Το κουδούνι. Ο αδερφός μου. «Είδες Τριανταφυλλόπουλο, σάπιο το
ποδόσφαιρο…»… «Όχι, ο Φοίβος και η Αθηνά είναι παι…». «Παίκτες του Μπιγκ
Μπράδερ;». «Όχι…». «Του Μπαρ;». «Υπάρχουν κασέτες… τις έχει ο Μάκης στα
χέρια του». «Πρέπει να βγω… είκοσι εφτά ώρες». «Είναι οι μασκότ των
Ολυμπιακών». «Είκοσι εφτά ώρες η μητέρα μου κι ο αδερφός μου είναι νεκροί…».
«Σάπιο το ποδόσφαιρο…». «Εσείς αισθητικά πώς τα βλέπετε;». «Είκοσι εφτά ώρες
νεκροί…». «Το ποδόσφαιρο σαπίζει». «Πρέπει να βγω, είκοσι εφτά ώρες δίπλα
μου νεκροί…».

… Στο ταξί για το θέατρο, ο ταξιτζής: «Δεν περνάει από Κατεχάκη, έχουνε
συγκέντρωση έξω απ’ την πρεσβεία του Ισραήλ. Τι συγκέντρωση δηλαδή, καμιά
διακοσαριά άτομα έχουνε στρωθεί και κάνουνε τεμενάδες… κατάλαβες; Και το
δικό μου μεροκάματο; Τι γίνεται με το μεροκάματο; Αλλά δεν σκέφτονται και τον
άλλονε. Δεν τον σκέφτονται…».

…το ποδόσφαιρο… η κούκλα η κωδωνόσχημη… ο Παλαιστίνιος… η ζωή… η
μασκότ… το ποδόσφαιρο σαπίζει… η ζωή… σαπίζει.

…(γράψτο «σέπεται» είναι πιο ποιητικό και δεν πονάει)

… Η ζωή σέπετ… Όχι. Σαπίζει. Η ζωή σαπίζει.