ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ «Η επιθετικότητα εδώ με αφήνει άναυδο»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
Διεθνή καριέρα με τα όλα της ακολουθεί ο Γιώργος Αρβανίτης καθώς στα 12 |
Η φράση (των ξένων) «αυτός είναι δαιμόνιος Έλληνας» βρίσκει την έκφρασή της
100% στο πρόσωπο του Γιώργου Αρβανίτη. Καταξιωμένος στον ελληνικό
κινηματογράφο – ήταν ο μόνιμος διευθυντής φωτογραφίας όλων των ταινιών του
Θόδωρου Αγγελόπουλου – και με τη διεύθυνση φωτογραφίας σε 62 «δικά» μας φιλμ
στο ενεργητικό του, αποφασίζει στις αρχές του ’90 να πετάξει στο άγνωστο και
να δοκιμάσει την τέχνη του στον διεθνή στίβο… Και ήδη μέσα σε 12 χρόνια με
βάση το Παρίσι έχει «φωτογραφίσει» 24 ταινίες απ’ όλον τον κόσμο!
«Τώρα νιώθω να ωριμάζω. Η τεχνική πλευρά της φωτογραφίας έχει τελειώσει για
μένα. Με απασχολεί η αισθητική της. ”Το εγκώμιον της σκιάς” – αναφέρεται με
ενθουσιασμό στο βιβλίο του Τανιζάκι – και η πρόκληση να “φωτογραφίζεις”, όπως
ο ζωγράφος, τη σκιά, να ”γράφεις” με το σκοτάδι, χωρίς να ξεχνάς, βέβαια, να
”γράφεις με το φως” που είναι η ερμηνεία της λέξης φωτογραφία. Το θέμα είναι
να βλέπει ο θεατής τα πράγματα που είναι ”κρυμμένα” στο σκοτάδι. Και όπως
έλεγε ο Ταρκόφσκι, ”υπάρχουν σκηνοθέτες που φωτογραφίζουν τον κόσμο και
σκηνοθέτες που φτιάχνουν έναν προσωπικό κόσμο”. Όλα αυτά – το νιώθω ότι δεν
θα είναι μακριά η ώρα – με οδηγούν στη σκηνοθεσία. Θέλω να σκηνοθετήσω εγώ ο
ίδιος ένα φιλμ – τη φωτογραφία θα κάνει άλλος, όχι εγώ! – και μία θεατρική
παράσταση», μου αποκαλύπτει ο Γιώργος Αρβανίτης και δεν κρύβει την επιθυμία
του για μεταφορά στην οθόνη της «Μεγάλης χίμαιρας» του Μιχάλη Καραγάτση…
Καθόμαστε στο «Καφέ Μονόκερως» της πλατείας του Αγίου Κωνσταντίνου, απέναντι
από το Εθνικό Θέατρο, λίγο πριν πάει στα παλιά στούντιο της Φίνος Φιλμ στον
Άγιο Παύλο για να δει κόπια εργασίας της νέας ταινίας του Νίκου
Παναγιωτόπουλου «Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου» στην οποία κάνει
τη διεύθυνση φωτογραφίας… Κοιτάμε την κίνηση έξω στην πλατεία και η ερώτηση
μού έρχεται αυτόματα:
Θα επιστρέψεις, κάποτε, στην Ελλάδα;
«Όχι. Δεν θα ξαναγυρίσω! Κι αν με ρωτήσεις ”τι κέρδισα” που έφυγα, θα σου
απαντήσω: Εδώ θα έπρεπε να δουλεύω μία ζωή για να σπουδάσω τα τρία αγόρια μου
που 15 φορές το λεπτό θα έλεγαν τη λέξη ”μαλάκας” ως δείγμα… ανδρισμού!
Και πάνω απ’ όλα κέρδισα χρόνο να ασχοληθώ με τον εαυτό μου, να μιλήσω μαζί
του. Ξέρω τι θα κάνω τα επόμενα δύο χρόνια κι αυτό μου επιτρέπει να οργανωθώ
και να το κάνω πιο σωστά. Εδώ, τον ζαμανφουτισμό τον έχουμε κάνει στυλ,
εξυπνάδα. Έξυπνος λαός είμαστε, αλλά δεν είμαστε οργανωμένοι. Και, δυστυχώς,
δεν εκτιμάμε αυτό που έχουμε. Θέλουμε όλο και περισσότερα χωρίς να είμαστε και
ευχαριστημένοι με τίποτα. Αυτό όμως είναι αχαριστία. Για παράδειγμα με την
ΕΟΚ, θεωρούμε τον εαυτό μας αδικημένο ή ”ριγμένο”. Μονίμως… κλαίμε. Άσε
που όταν βλέπεις ειδήσεις στην TV, με τη βαρύγδουπη ψευτοτραγικότητά τους,
νομίζεις ότι πάει, η Ελλάδα καταστράφηκε, ενώ τα περισσότερα κανάλια έχουν
ως… όραμά τους και επιβάλλουν στον κόσμο την αισθητική της κλειδαρότρυπας.
Ακόμα και για την Ολυμπιάδα, οι μισοί βρίζουμε τους άλλους μισούς, δεν
μπορούμε να μονιάσουμε»!
Πώς είναι, δηλαδή, η ζωή στη Γαλλία ή σε άλλες χώρες σε σύγκριση με την
Ελλάδα;
«Η Ελλάδα είναι μια φτωχή χώρα με πλούσιους κατοίκους. Έχουμε κατά κεφαλήν
εισόδημα Α και ξοδεύουμε δύο φορές το Α. Ο Ευρωπαίος δεν ζει έτσι. Ο Έλληνας
ξιπάζεται και τίποτα δεν του αρέσει, ακόμα και για τα πιο απλά θέματα υγείας
τρέχει στο εξωτερικό, δεν έχει εμπιστοσύνη σε κανέναν. Στην Αθήνα η ζωή είναι
αφόρητη. Οι άνθρωποι είναι ανάγωγοι και με μία επιθετικότητα που σε αφήνει
άναυδο – δεν ήταν έτσι παλιά… Οι πλατείες και οι πεζόδρομοι είναι πάρκινγκ,
κανείς δεν πάει με τα μέσα μαζικής μεταφοράς – ”εγώ δεν μπορώ να μπω στα
λεωφορεία και να μυρίζω τον ιδρώτα των άλλων”, σου λένε… – ενώ στους
δρόμους σε σπρώχνουν βίαια και οι πάντες βρίζουν ή σε τσαλαπατάνε χωρίς να σου
δίνουν σημασία. Κι αν τους πεις κάτι, ζητάνε και τα ρέστα – δεν ξέρουν τι θα
πει ”συγγνώμη”, στοιχειώδη ευγένεια, έστω…».
Και οι συνθήκες παραγωγής στην Ελλάδα σε σύγκριση με εκείνες της Ευρώπης;
«Η μέρα με τη νύχτα. Έξω υπάρχει προετοιμασία και οργάνωση. Από τον τρόπο
συγγραφής των σεναρίων, έως τις συνθήκες παραγωγής των ταινιών. Για
παράδειγμα, η αστυνομία εκεί βοηθάει όταν χρειάζεται να γίνουν γυρίσματα σε
δημόσιο χώρο – εδώ είναι παρούσα μόνο όταν παίζουν Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός και
από πάνω κάνουμε και κριτική ότι δεν ήταν… επαρκής».
Φωτογράφος ονείρου
Μέχρι τα τέλη Απριλίου, ο Γιώργος Αρβανίτης – πρωτοξεκίνησε το 1958 από τη
Φίνος Φιλμ… – θα κάνει διεύθυνση φωτογραφίας στη νέα ταινία του Νίκου
Παναγιωτόπουλου «Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου» – τίτλος παρμένος
από την «Κάρμεν». Ένα ερωτικό, ειρωνικό φιλμ νουάρ, όπως «βλέπει» ο σκηνοθέτης
αυτό το κινηματογραφικό είδος… «Δέσαμε με τον Νίκο και είμαι ενθουσιασμένος
από την ατμόσφαιρα που είδα στις κόπιες εργασίας», λέει, μα δεν ξεχνά αυτό που
το έχει ως αρχή του:
«Δημιουργός σε μία ταινία είναι ο σκηνοθέτης. Εγώ, ως διευθυντής φωτογραφίας,
φωτογραφίζω το όνειρό του, το όραμά του».
«Τη βγάζω και με μια μπαγκέτα»
«Στην Αγγελική – τη σύζυγό του – οφείλω την απόφασή μου να φύγουμε όλοι
μαζί οικογενειακώς στη Γαλλία και να τολμήσω να αρχίσω μία νέα καριέρα. Γιατί,
βλέπεις, ήταν μια μεγάλη απόφαση καθώς δεν ήμουν μόνος μου να πω, δεν
βαριέσαι, τη βγάζω και με μια μπαγκέτα… Ευτυχώς, όμως, τα πράγματα πήγαν μια
χαρά. Και σε λίγα χρόνια θα τα παρατήσω και θα κάνω πράγματα που με
ενδιαφέρουν πιο πολύ – σκηνοθεσία, διδασκαλία, έκδοση ενός φωτογραφικού
βιβλίου», θυμάται ο Γιώργος Αρβανίτης που μόλις τελείωσε στο Ισραήλ την ταινία
του Άμος Γκιτάι «Γκέτμα», που προορίζεται για το Φεστιβάλ των Καννών…
Πατέρας τριών αγοριών – 21, 19 και 16 χρόνων, τα δύο πρώτα σπουδάζουν σε
βρετανικά πανεπιστήμια – αισθάνεται να τα πηγαίνει καλά μαζί τους, «αν και το
χάσμα των γενεών δεν γεφυρώνεται εύκολα…» παραδέχεται. «Δεν προσπαθώ να τους
επιβάλω τίποτα, στο μόνο που επιμένω είναι να αναλάβουν τις ευθύνες τους, να
ξέρουν ότι θα είναι αυτοί υπεύθυνοι για τις επιλογές τους».
Google news
