o υποψήφιος Με το… πενάκι των μαθητών

Η μάθηση δεν έχει πια κανέναν πνευματικό στόχο

Στο καινούργιο εκπαιδευτικό σύστημα εντοπίζονται πολλά και διάφορων ειδών
προβλήματα. Αυτά δημιουργούν ερωτηματικά ως προς το αν το σύστημα λειτουργεί
σωστά.

Οι έφηβοι – μαθητές καλούνται από πολύ μικρή ηλικία να αποφασίσουν για το τι
επάγγελμα θέλουν να κάνουν. Πολλοί από αυτούς δεν νιώθουν σίγουροι να πάρουν
μια τόσο μεγάλη απόφαση, από την οποία μάλιστα θα εξαρτηθεί και το μέλλον
τους.

Ένα άλλο πρόβλημα του εκπαιδευτικού συστήματος είναι το αδιέξοδο στο οποίο
κάθε νέος άνθρωπος οδηγείται από τη στιγμή που μπαίνει στο Λύκειο. Η
εκπαίδευση πλέον έχει γίνει πολύ «επαγγελματική», αφού οι νέοι αναγκάζονται να
διαβάσουν όχι για τον εμπλουτισμό των γνώσεών τους, αλλά γιατί πρέπει να
περάσουν σε μια Σχολή, ώστε να αντιμετωπίσουν στη συνέχεια τον τεράστιο
επαγγελματικό ανταγωνισμό. Στη χώρα μας πολλοί μορφωμένοι άνθρωποι είναι
άνεργοι! Ο σκοπός δηλαδή των σπουδών είναι αποκλειστικά βιοποριστικός και όχι
πνευματικός.

Πιστεύω ότι με το πέρασμα του χρόνου όλοι θα καταλάβουν τα λάθη τους και θα
προσπαθήσουν ώστε να δημιουργηθεί ένα καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα! Ένα
καλύτερο μέλλον για όλους!

Αποστόλης Κυρομίτης, Μαθητής Β’ Λυκείου 3ο Λύκειο Ν. Ιωνίας

Καταιγισμός πληροφοριών που με τρoμάζει

Μόλις πριν από λίγες ημέρες συνειδητοποίησα πως ο χρόνος που απέμεινε για τις
Πανελλήνιες Εξετάσεις είναι λιγότερο από 20 ημέρες. Πώς πέρασε ο καιρός;

Σε λίγες μέρες πρέπει να δείξω σε κάποιους ότι έχω εφόδια γνώσεων ικανά να με
στείλουν στο Πανεπιστήμιο.

Μα τι να πρωτοθυμηθώ, από πού να ξεκινήσω;

Ήταν μια χρονιά που ο καταιγισμός των πληροφοριών και των γνώσεων που έπρεπε
ν’ αποκτήσω για να τα βγάλω πέρα με φόβισε!!

Όπως ένα μικρό παιδί φοβάται το σκοτάδι, έτσι κι εγώ τρομάζω με τη σκέψη των 9
πανελλαδικώς μαθημάτων όπου θα κριθώ! Μια φωνή μέσα μου μού λέει πως θα τα
καταφέρω, πως όλοι μας θα τα καταφέρουμε. Ξέρω πως δε θα δώσω αυτόν τον αγώνα
ούτε φέτος ούτε του χρόνου μόνη μου, αλλά θα έχω συμμάχους εκατοντάδες παιδιά.
Νομίζω πως η ευκαιρία που μου δίνεται μέσω της εφημερίδας αποτελεί έναν καλό
τρόπο να εκφράσω τα συναισθήματά μου σ’ αυτήν τη δύσκολη περίοδο της ζωής μου.

Εύχομαι να σκύψουν οι αρμόδιοι πάνω απ’ τα προβλήματά μας και να
ευαισθητοποιηθούν λιγάκι έτσι, για να μπορούν οι σημερινοί νέοι να βλέπουν το
αύριο με χαμόγελο!

Και το σήμερα με χαρά!!

Κατερίνα Πέτρου, Β’ Λυκείου 3ο Λύκειο Νέας Ιωνίας

«Ασέβεια» για την εκπαίδευση οι διαρκείς αλλαγές

Στην Ελλάδα, το εκπαιδευτικό σύστημα που ισχύει έχει σκοπό να εξυπηρετήσει τις
ανάγκες του κοινωνικού μηχανισμού σε ανθρώπινο δυναμικό. Αυτό είναι η λογική
του συστήματος. Η αξία ή η απαξία της, μπορεί να επιβεβαιωθεί μόνο έπειτα από
βαθιά μελέτη των αντιμαχόμενων δυνάμεων που συνθέτουν αυτό που λέμε ελληνική
κοινωνία και σίγουρα δεν ταιριάζει στην έκταση του άρθρου αυτού.

Γι’ αυτόν το λόγο, θα περιοριστώ στο να αναφέρω τα μελανά σημεία, όχι στη
λογική του συστήματος, αλλά στις μεθόδους που υιοθετεί, τα οποία νομίζω είναι
«ασέβεια» για την εκπαίδευση. Πρώτον, οι διαρκείς αλλαγές στη διδακτέα ύλη που
έχουν παρατηρηθεί τα τελευταία χρόνια και το γεγονός ότι είναι συνήθως
αιφνίδιες και γίνονται την τελευταία στιγμή, δημιουργούν σύγχυση στη
διδασκαλία καθώς και επιπρόσθετα άγχη. Ακόμη, η έλλειψη προσεκτικά γραμμένων
βιβλίων χωρίς λάθη και λογικές ανακολουθίες είναι ένα φαινόμενο που
παρατηρείται σε όλες σχεδόν τις σχολικές βαθμίδες. Τέλος το εκπαιδευτικό
προσωπικό είναι σε ορισμένες περιπτώσεις ανεπαρκώς καταρτισμένο σε σχέση με το
αντικείμενο που διδάσκει, με αποτέλεσμα να μην προσφέρεται η γνώση εξ
ολοκλήρου από το σχολείο.

Δημήτρης Μεντώνης, 2ο Ενιαίο Λύκειο Χαλανδρίου