Οδοιπορικό στη στοιχειωμένη πόλη

Όταν μπήκα, χθες το μεσημέρι, και περπάτησα πλάι σε τανκς και στρατιωτικά
οχήματα στην κατεστραμμένη και έρημη Βηθλεέμ – έμοιαζε περισσότερο με νεκρή
πέτρινη πόλη – ηχούσαν ακόμα στ’ αυτιά μου δύο πρωινές κραυγές αγωνίας: ενός
επισήμου, του Σαμπ Ερεκάτ, του επικεφαλής της αντιπροσωπείας των Παλαιστινίων
στις διαπραγματεύσεις των Ισραηλινών, και μιας Ελληνίδας, η οποία ζει στη
βομβαρδιζόμενη από ελικόπτερα Τζενίν.

Μοναχική παρουσία. Κάτω από τα πυρά των τανκς, στους έρημους δρόμους της βηθλεέμ, η μοναξιά της Παρθένου Μαρίας είναι συγκλονιστική

«Μίλησα στις 3 τα ξημερώματα με τον Αραφάτ (χθες) και δεν ξέρω τι να σας
πρωτοπώ. Για τη φρικτή απομόνωση και αιχμαλωσία στην οποία τον έχουν υποβάλει
τα ισραηλινά τανκς και το φάγωμα του ενός μετά τον άλλον των φρουρών του ή για
τη γενοκτονία στην Τζενίν και στη Ναμπλούς;».

Ο Ερεκάτ, φανερά συγκινημένος από όσα συμβαίνουν, μου φάνηκε περισσότερο σαν
να μου φώναζε παρά σαν να μου μιλούσε. Ασφαλώς θα τον είχαν ενοχλήσει κι
άλλοι, αλλά μου μιλούσε στο κινητό τηλέφωνο σαν να ήμουν μόνον εγώ εκείνος που
θα έβγαζε τη φωνή του προς τα έξω.

«Δεν έχει νόημα να σας μιλήσω για την τραγωδία που ζει ο λαός μας, το ξέρετε»,
συνέχισε ο Ερεκάτ. «Αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι ότι ακόμα και
την ώρα που ο Μπους και ο Μπλερ έκαναν λόγο για άμεση αποχώρηση των
στρατευμάτων κατοχής από τις πόλεις μας, βομβαρδίζουν και με ελικόπτερα την
Τζενίν και τη Ναμπλούς. Είναι μια απίστευτη σφαγή, που γίνεται δήθεν για την
καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Μου φαίνεται ότι όσο θα πλησιάζει η μέρα να
έρθει ο Πάουελ, τόσο και θα μας σκοτώνουν, τόσο και θα ρημάζουν τις πόλεις
μας. Πού θέλουν να φθάσουν; Τι έχει απομείνει ελεύθερο που δεν έχουν στείλει
ακόμα τα τανκς και τα ελικόπτερά τους; Δεν έχουν Θεό; Δεν τους βλέπει;».

Η τηλεφωνική συνομιλία με τον Ερεκάτ με «οδήγησε» σ’ ένα δεύτερο τηλεφώνημα –
ακολούθησαν και άλλα – με μία Ελληνίδα που ζει πολλά χρόνια τώρα στην Τζενίν.
«Είμαι πολύ ταραγμένη», μου είπε. «Δεν μπορούμε πια. Όταν εσείς θα έρθετε θα
είναι αργά. Θα πεθάνουν οι δικοί μου, δεν μπορώ να τους μεταφέρω φάρμακα. Μας
χτυπάνε ελικόπτερα. Κρυβόμαστε κάτω από τα κρεβάτια, νομίζοντας ότι έτσι θα
αποφύγουμε τις σφαίρες. Έχουμε μείνει χωρίς ηλεκτρικό για πέντε μέρες. Ευτυχώς
που έχουμε γεννήτρια και την ανάβουμε τρεις ώρες την ημέρα, κυρίως για να
βλέπουμε τηλεόραση, να μαθαίνουμε τι γίνεται στον έξω κόσμο. Δεν ξέρω τι θα
γίνει. Γυρνάμε είκοσι χρόνια πίσω και μόνον ο Θεός ξέρει και μπορεί να μας
βοηθήσει».

Δεν είχε προλάβει να τελειώσει κι αυτή η συζήτηση, όταν μία άλλη εντυπωσιακή
είδηση έφθανε. Στο αεροδρόμιο του Τελ Αβίβ και παρά την τηλεφωνική επικοινωνία
που είχε με τον Ισραηλινό υπουργό Εσωτερικών ο Κύπριος πρέσβης, έδιωχναν πίσω
– μπρος, χωρίς να την αφήνουν να πατήσει το πόδι της έξω από το αεροδρόμιο,
την εξαμελή διακομματική κοινοβουλευτική αντιπροσωπεία της Κύπρου.

Η «ανάβαση»

Με τις «εικόνες» αυτές έφθασα χθες το μεσημέρι στην πόλη Μπέιτ Ζάλα, κάπου 15
χιλιόμετρα έξω από την Ιερουσαλήμ, για να μπω στη Βηθλεέμ.

Ο οδηγός του αυτοκινήτου τής συναδέλφου Ελένης Καλογεροπούλου μάς άφησε στο
«σύνορο» και με ένα άλλο Ι.Χ. που νοικιάσαμε προωθηθήκαμε μέσα από απελπιστικά
άδειους δρόμους στο νοσοκομείο της Μπέιτ Ζάλα. Από εκεί αρχίσαμε με τα πόδια
την «ανάβαση» προς τη Βηθλεέμ, μαζί και με τους κάμεραμαν του Alpha Γιώργο
Αλεξόπουλο και Απόστολο Χατζημάγκο. Πυροβολισμοί ακούγονταν, ενώ τα τανκς
έτρεχαν στους δρόμους συνοδεύοντας μπουλντόζες, οι οποίες μάζευαν συντρίμμια
αυτοκινήτων, κιγκλιδωμάτων και σπασμένων παραθύρων.

Μπήκαμε στη Βηθλεέμ από την οδό Πάπα Παύλου του 6ου, συναντώντας στον δρόμο
μόνον ορισμένα ξένα τηλεοπτικά συνεργεία. Τρεις φωτορεπόρτερ με κράνος και
αλεξίσφαιρα γιλέκα «τραβούσαν» ό,τι προλάβαιναν από τα χαλάσματα, κυρίως από
την ερημιά των κάθετων δρόμων και των σπιτιών, που σε φόβιζαν όπως τα έβλεπες
να χάσκουν άδεια από κάθε ίχνος ζωής. Στην πλατεία της Βηθλεέμ, Μαντμπασέ,
δέκα λεπτά με τα πόδια από τον Ναό της Γέννησης, στον οποίο έχουν καταφύγει
Παλαιστίνιοι για να γλιτώσουν από τα τανκς που τους έχουν περικυκλώσει,
συνάντησα τον Γάλλο ευρωβουλευτή και ιστορικό στέλεχος του Γαλλικού Μάη Αλέν
Κριβίν.

«Μην προχωρήσετε περισσότερο», μου είπε. «Δεν μπορείτε. Ισραηλινοί στρατιώτες
μπαίνουν στα σπίτια και συλλαμβάνουν κόσμο. Μου θυμίζει αυτή η ερημιά και η
καταστροφή τον Λίβανο και τη Βηρυτό στα χρόνια του εμφυλίου πολέμου. Αυτό που
δεν περίμενα είναι ότι θα τολμούσε ο ισραηλινός στρατός να καταστρέψει μία
ιστορική πόλη του Χριστιανισμού. Μου φαίνεται απίστευτο».

«Οι Αμερικανοί αρκούν»

Οι Ισραηλινοί δεν επιθυμούν άλλον συνομιλητή / μεσολαβητή στην περιοχή, εκτός
των Αμερικανών. Πιστεύουν ότι δεν έχει νόημα να υπάρξει άλλο σχέδιο, π.χ. της
Ε.Ε. Και εμμένουν πως «μόνον το αμερικανικό σχέδιο μπορεί σε συνεργασία μαζί
μας να φέρει αποτέλεσμα, εξαρθρώνοντας τις τρομοκρατικές εστίες που σκόρπισαν
τον θάνατο ακόμα και μπροστά στα σχολεία των παιδιών μας».

Μάλιστα, ο Arye Mekel, κυβερνητικός εκπρόσωπος του Ισραήλ και διευθυντής του
Κέντρου Τύπου στην Ιερουσαλήμ είναι κατηγορηματικός μιλώντας στα «ΝΕΑ», όταν
του τίθεται το ζήτημα γιατί δεν άφησε η κυβέρνησή του τον Σολάνα και τον Πικέ
να δουν τον Αραφάτ. «Δεν έχει νόημα να μπερδεύονται πολλοί στη Μέση Ανατολή»,
τονίζει. «Τα πολλά σχέδια δυσκολεύουν τα πράγματα. Χρειάζεται ένα σχέδιο που
να είναι αποτελεσματικό. Δεν έχει νόημα να έρχεται καθένας και να φέρνει το
σχέδιό του. Τότε, θα υπήρχε ένα κομφούζιο. Οι Αμερικανοί αρκούν. Γνωρίζουν τι
σημαίνει τρομοκρατία». Ο κ. Mekel εξηγεί στα «ΝΕΑ» πώς σκέπτεται σήμερα η
κυβέρνηση του Σαρόν.

«Δεν μπορεί να θέλεις να πας να φας σ’ ένα εστιατόριο, να επισκεφθείς ένα
πολυκατάστημα, να πας το παιδί σου στην παιδική χαρά και να παραμονεύει ο
θάνατος. Εμείς, τους Παλαιστινίους τους αφήσαμε να φτιάξουν την αστυνομία
τους, να έχουν όπλα, όχι όμως και να στήνουν τη μία μετά την άλλη τρομοκρατική
εστία και τρομοκρατική ενέργεια. Ο πρώην πρωθυπουργός Μπαράκ τούς προσέφερε τα
πάντα, σχεδόν να κάνουν ένα κράτος, και αυτοί το παράτησαν. Καταλάβετέ το, δεν
θέλουμε τη γη τους, το νερό τους, τις περιουσίες τους. Θέλουμε να μην είναι
τρομοκράτες, να μπορούμε να ζήσουμε ειρηνικά».

Οι καμπάνες χτυπούν για να χαρίζουν την ελπίδα

Περπατήσαμε εκατό μέτρα ακόμα, έως τα ξενοδοχεία της Βηθλεέμ «Γκραντ Οτέλ» και
«Σταρ», αλλά εκεί Ισραηλινοί στρατιώτες δεν άφηναν κανέναν να προχωρήσει. Ένα
παιδάκι βγήκε σ’ ένα μπαλκόνι. Μας κούνησε το χέρι. Ήταν η μόνη ένδειξη ζωής
εκεί γύρω. Αριστερά, μία λουθηριανή όμορφη εκκλησία είχε σπασμένα τα κάγκελά
της, ενώ λίγο πιο κάτω ένας καθολικός παπάς δεν τολμούσε, αν και του φωνάξαμε
να βγει στην πόρτα, να μας μιλήσει. Έπειτα από αρκετή ώρα, πήραμε τον δρόμο
της επιστροφής. Αισθανόμουν αδύναμος γιατί εκείνη την ώρα δεν μπορούσα να
βοηθήσω συνανθρώπους μου. Αφήσαμε πίσω φίλους και Ελληνίδες που ζουν χρόνια
εκεί. Κάθε μέρα συνομιλούμε μαζί τους, αλλά η απαγόρευση του στρατού δεν μας
έδωσε τη δυνατότητα να προσεγγίσουμε, για λίγες δεκάδες μέτρα, τα σπίτια τους!

Όταν γυρίσαμε πίσω στο νοσοκομείο της Μπέιτ Ζάλα, απ’ όπου είχαμε ξεκινήσει το
οδοιπορικό των 1.000 μέτρων μέσα στην ερημιά της Βηθλεέμ – όνειδος για την
παγκόσμια κοινότητα και τον ΟΗΕ που δεν επιβάλλει τις αποφάσεις του για ειρήνη
-, το μόνο που έδινε ζωή σε όλους μας ήταν οι καμπάνες των εκκλησιών. Κατόπιν
υποδείξεως του Βατικανού, όπως μας είπαν Ιταλοί δημοσιογράφοι, χτυπούσαν για
να ενθαρρυνθεί ο κόσμος.

Οι φήμες

Το γεγονός είναι ότι ο Αραφάτ απογυμνώνεται καθημερινά ακόμα και από τους
προσωπικούς του φρουρούς. Και από διάφορες πηγές κυκλοφορούν όλο και πιο
έντονα φήμες σε ισραηλινά αλλά και παλιστινιακά «στέκια» πως θα αντικατασταθεί
άμεσα ή έμμεσα από μία τριμελή παλαιστινιακή ομάδα.

Η Χανάν Ασράουι, κορυφαία προσωπικότητα, διευκρίνισε πάντως άλλη μία φορά στα
«ΝΕΑ»: «Λένε πως ο Πάουελ θα φτάσει εδώ Πέμπτη, Παρασκευή. Από εμάς τους
Παλαιστινίους, ή θα δει τον Αραφάτ ή κανέναν».