Για μια θέση στο τραγούδι (ξανά)

Επιστροφή στο τραγούδι: Η Μαρία Δημητριάδη (αριστερά) μέ νέο δίσκο και παραστάσεις στις «Χοροροές» και η Αλέκα Κανελλίδου (κάτω) με το ολοκαίνουργιο «Άργησες» που απευθύνεται και στους νεαρότερους ακροατές

Δεν θα μας εξέπληττε αν η Μαρία Δημητριάδη είχε την τάση να παρελθοντολογεί.
Όταν η φωνή σου έχει θρέψει το όνειρο μιας ολόκληρης γενιάς για έναν κόσμο πιο
δίκαιο, πιο καθαρό, πριν περάσει καλά καλά την εφηβεία και όταν το πρόσωπό σου
έχει συνδεθεί με τις πιο παραγωγικές και ευτυχισμένες στιγμές της νεώτερης
ιστορίας του ελληνικού τραγουδιού, είναι λογικό να θέλεις να επιστρέφεις εκεί
– σ’ αυτό που ήσουν και δεν είσαι πια.

Η Μαρία Δημητριάδη, όμως, αν και μιλάει με ευχαρίστηση για εκείνα τα
χρόνια, ούτε έχει την τάση να εξιδανικεύει ούτε να μιλάει με πικρία για το
παρόν. Αντίθετα μάλιστα, όταν αναφέρεται στο παρόν (και στο εγγύς μέλλον)
έχεις την αίσθηση ότι αντί για πικρία βγάζει τη συγκίνηση έφηβης που δεν έχει
ιδιαίτερη όρεξη για εις βάθος αναλύσεις. Προτιμάει, απλώς, να τραγουδήσει.
Ξανά. «Είμαι σε μια φάση που τραγουδάω παντού. Ακόμα και στο μπάνιο μου», λέει
γελώντας λίγες ημέρες πριν από τις εμφανίσεις της στις «Χοροροές» (5, 6, 7
Απριλίου, 12, 13, 14 και 19, 20, 21 Απριλίου), παραστάσεις που διανθίζονται με
τις χορογραφίες της Σοφίας Σπυράτου, αλλά και από την απόδοση ποιημάτων του
Παρασκευά Καρασούλου (απαγγέλλει ο Δημήτρης Καταλειφός). Το πρόγραμμα
περιλαμβάνει μια διευρυμένη γκάμα τραγουδιών – από Τρύπες και Υπόγεια Ρεύματα
μέχρι Μικρούτσικο και Θεοδωράκη. Εντός και τα τραγούδια του «Δον Κιχώτη»
(Μικρή Άρκτος), της δουλειάς που σηματοδότησε τη δισκογραφική της επιστροφή,
σε μουσική Θοδωρή Οικονόμου και στίχους Παρασκευά Καρασούλου.

Μπορούμε να μιλάμε λοιπόν για come back; «Επιστροφή, χωρίς αμφιβολία»,
απαντάει. Γιατί τέτοια σιωπή τόσα χρόνια; «Μάλλον οφείλεται και στη δική μου
διάθεση, δεν είχα αποθέματα να το παλέψω. Το ’91 έκανα τις τελευταίες μου
εμφανίσεις με το Πνευματικό Εμβατήριο μαζί με τον Μίκη Θεοδωράκη. Τότε έμπαινε
ο γιος μου στο Γυμνάσιο και αισθανόμουν τελείως μόνη, δεν είχα το κουράγιο να
τρέξω… Προσπαθούσα και να μη λείψω τελείως από τον χώρο, αλλά κατά βάθος
είχα πάρει την απόφασή μου ότι μέχρι να τελειώσει το Λύκειο το παιδί θα έμενα
εκτός. Μετά προέκυψαν κάποια προβλήματα υγείας… Τέλος πάντων, τώρα όλα αυτά
έχουν ξεπεραστεί και είμαι πάλι εδώ. Τόσο, που αν μου έδιναν το πράσινο φως θα
μπορούσα ακόμα και να χορέψω στη σκηνή. Τι νομίζετε, ότι μ’ έχουν πάρει τα
χρόνια; Δεκαέξι χρόνων ήμουν όταν έβαλα την ποδιά μέσα στην τσάντα και πήγα να
συναντήσω τον Μίκη Θεοδωράκη. Και το αστείο είναι ότι ήμουν σίγουρη πως θα του
άρεσε η φωνή μου. Να ποια είναι η διαφορά με τις σημερινές συνθήκες, που με
ρωτούσατε προηγουμένως. Τότε μέτραγε η φωνή. Μόνον η φωνή».

Άφησε το σπίτι στην εξοχή…

Αποχώρησε αθόρυβα στο σπίτι της στην εξοχή (στην Ραφήνα) αφήνοντας πίσω
της την ανάμνηση μιας γοητευτικής βραχνάδας άμεσα συνδεδεμένης με τις πιο
«ραφινάτες» στιγμές του ποπ ρεύματος των δεκαετιών ’70 και ’80.

Όμως, ακόμη και αν η κυρία – που στα μέσα του ’60 έκανε τα πρώτα της
δισκογραφικά βήματα με Σπάρτακο και Λαυράνο – είχε πάνω από μια 15ετία να
απασχολήσει τα δισκογραφικά τσαρτ, είχαμε ως διά μαγείας την αίσθηση ότι πάντα
ήταν εκεί, παρούσα, σε κάποιο πιάνο μπαρ της Αθήνας να σαγηνεύει με τη
βελούδινη φωνή της μια μερίδα κοινού που παρέμενε σταθερό στο «κλασικό» δυτικό
ρεπερτόριο, το οποίο έφθανε μέχρι και τις αποχρώσεις της τζαζ. Κάπως έτσι τη
θυμόμαστε το ’96 σε ένα καλόγουστο στέκι στο Ψυχικό, έχοντας δίπλα της μια
νεαρή, πολλά υποσχόμενη τότε φωνή, την Ηρώ. Η Ηρώ έμελλε να είναι η αιτία της
επιστροφής της στο τραγούδι ύστερα από επταετή αποχή από τη δισκογραφία. Και
βέβαια, μια τέτοια επιστροφή δεν θα είχε κανέναν λόγο αν δεν έκρυβε την
έκπληξη: ηλεκτρονικό ποπ φόντο με μια φωνή που όσο περνάει ο χρόνος τής
προσδίδει βάθος και αίσθημα. «Μα, δεν είναι δυνατόν να βρίσκεσαι εσύ εκτός
χώρου», της είπε κάποτε η Ηρώ και η πρόταση αυτή δεν έμεινε μετέωρη σαν
βεγγαλικό που σβήνει στον αέρα. Τα τραγούδια που της πρότεινε την έφεραν ξανά
από τη νιρβάνα της παραθαλάσσιας κατοικίας της στον οικείο και δημιουργικό
χώρο του στούντιο. Παρ’ όλα αυτά, δεν θα την ακούσετε να μιλάει εύκολα για
«επιστροφή» ή να αφήνεται στις διαθέσεις της στιγμής. Όπως άλλωστε έχει πει σε
παλαιότερη συνέντευξή της: «Δεν θα έλεγα ότι είχα την ανάγκη να μπω στο
στούντιο – αν και το τραγούδι έχει λειτουργήσει πολλές φορές στη ζωή μου ως
γιατρικό. Ας πούμε όμως ότι αυτήν τη φορά ήρθε την κατάλληλη στιγμή».

Το «Άργησες» (Minos ΕΜΙ), διά χειρός Ηρώς Λεχουρίτη (παραγωγή και ενορχήστρωση
Δημ. Κοντόπουλου), οδηγεί την Αλέκα Κανελλίδου στην καρδιά των γεγονότων μέσα
από έναν εξόχως ραδιοφωνικό δίσκο, που χρησιμοποιεί το ηλεκτρονικό περιβάλλον
για να εκφράσει (ουσιαστικά) έναν μέιν στριμ ήχο, απόλυτα εναρμονισμένο με το
ποπ ρεύμα της εποχής μας. Νά ‘ναι άραγε αυτό το πρώτο βήμα για τη συνέχεια
μιας καριέρας που αριθμεί πάνω από 35 χρόνια; Αν ρωτούσατε την ίδια, το πιο
πιθανόν είναι να σας απαντούσε «ίσως». Όπως άλλωστε είχε πει κάποτε: «Ο
καλλιτέχνης είναι μια ιδιότητα σταθερή, δεν το χάνεις όταν βρίσκεσαι εκτός δισκογραφίας».