Η μόνη κάθαρση

Πέρασε μία εβδομάδα, αλλά τα γεγονότα της περασμένης αγωνιστικής ούτε
ξεχάστηκαν ούτε μπορούν να ξεχαστούν. Το Πρωτάθλημα, το πιο ενδιαφέρον
πράγματι από όσα θυμόμαστε τα τελευταία χρόνια, σημαδεύτηκε αμετάκλητα από την
ατμόσφαιρα και τα επεισόδια του ντέρμπι. Ό,τι και να γίνει ώς το τέλος, έχασε
πια κάτι από το νόημά μου. Το ζήτημα είναι αν – και πώς – μπορεί ακόμα να
σωθεί.

Μετά την πρώτη, φυσιολογική αντίδραση της φίλαθλης αγανάκτησης («πώς επιτρέπω
στον εαυτό μου να λερώνεται μέσα σε έναν βούρκο που δεν αναγνωρίζω;»), έρχεται
η ώρα της απόδοσης μιας σχετικής δικαιοσύνης. Η ώρα πρώτα απ’ όλα της
υπενθύμισης ότι το Πρωτάθλημα – και το ελληνικό ποδόσφαιρο – δεν είναι μόνο
Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός. Ένα από τα βαρύτερα ηθικά και λεκτικά ατοπήματα
που διέπραξε την περασμένη Κυριακή ο εκτός ορίων, λογικής και ευθύνης πρόεδρος
του Παναθηναϊκού ήταν που ζήτησε τη διακοπή του Πρωταθλήματος, αγνοώντας ή
σβήνοντας τον κόπο και τις προσδοκίες τόσων ομάδων. Τι φταίνε για την κατάντια
μιας μερίδας παραγόντων και για τα βάρβαρα ένστικτα μιας δράκας ουσιαστικών
εχθρών του ποδοσφαίρου η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ, που διεκδικούν τις ανώτατες
διακρίσεις με τον ιδρώτα και την αξία τους; Γιατί πρέπει να αμαυρωθεί η
προσπάθεια ομάδων σαν τον Ηρακλή, την Ξάνθη, τον ΟΦΗ, που παλεύουν κάθε
Κυριακή με λιγότερα όπλα αλλά με υπεράνω πάσης υποψίας αξιοπρέπεια; Από πού κι
ώς πού πρέπει ν’ αγγίξει η αποδοκιμασία μας το Αιγάλεω, που με την απόδοση και
τα αποτελέσματά του στον δεύτερο γύρο όχι μόνο προσέδωσε αξιοπιστία στη
σκοτεινή «κάτω ζώνη» του Πρωταθλήματος, αλλά κοντεύει να διεκδικεί έξοδο στην
Ευρώπη; Η απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματα είναι απλή: η αγανάκτηση και η
αμφισβήτηση δεν επιτρέπεται να είναι γενικές, οφείλουν να επικεντρωθούν στους
πραγματικούς φταίχτες και στην ουσία του κακού.

ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ

Υπάρχει κι ένας άλλος λόγος αποφυγής της αρνητικής ισοπέδωσης. Ακόμα και μέσα
στο θέατρο της ντροπής της περασμένης Κυριακής, η μεγάλη πλειοψηφία των
ποδοσφαιριστών απέδειξε – και δεν ήταν η πρώτη φορά – ότι οι πραγματικοί
πρωταγωνιστές του αθλητισμού είναι εκείνοι που έχουν κάνει τη μεγαλύτερη
πρόοδο προς κάτι που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε «επαγγελματισμό» ή απλώς
αυτοεκτίμηση. Οι ποδοσφαιριστές, με ελάχιστες εξαιρέσεις, παρέδωσαν μαθήματα
συμπεριφοράς σε σωματειακούς και ομοσπονδιακούς παράγοντες, δημοσιογραφούντες
ιεροφάντες, φιλάθλους της εκτόνωσης και οπαδούς της υποταγής. Δεν ήταν μόνο
ότι κράτησαν σε ανεκτά όρια τις αψιμαχίες με τους αντιπάλους τους σε ένα
παιχνίδι που μύριζε μπαρούτι από τα πρώτα λεπτά. Κυρίως έδωσαν το παράδειγμα
διάκρισης ανάμεσα στη διαμαρτυρία και τη βαρβαρότητα, την πίκρα και την
απανθρωπιά με τη στάση τους όταν έληξε ο αγώνας. Κάποιοι ποδοσφαιριστές πήγαν
προς τον διαιτητή, αλλά κανείς δεν απείλησε τη σωματική του ακεραιότητα.
Ορισμένοι μάλιστα, τα πραγματικά παλικάρια, του έσωσαν ίσως τη ζωή, όταν
ένιωσαν το ξετύλιγμα της λάβας του μίσους. Ο Βόκολος, ο άγριος, παθιασμένος
αλλά ντόμπρος αυτός Έλληνας και ο μεγάλος παίκτης που λέγεται Λυμπερόπουλος –
μεγάλος όχι μόνο για την μπάλα που ξέρει, αλλά και για το ένστικτο υπεράσπισης
αυτού που αγαπά και υπηρετεί – έσωσαν την τιμή των ποδοσφαιριστών και, σε
μεγάλο βαθμό, της ομάδας τους. Ούτε σε αυτούς αξίζει να πνιγούν όλα στους
ψιθύρους.

ΤΟ ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΗΣ ΦΑΥΛΟΤΗΤΑΣ

Το πρόβλημα όμως παραμένει: πώς να νοιαστεί, πώς να παθιαστεί πια ο φίλαθλος
για ένα Πρωτάθλημα που έδειξε, έστω και για μια στιγμή, το πρόσωπο της τυφλής
βίας και της αναπότρεπτης κακοπιστίας; Μπορούν άραγε, αυτό είναι το μεγάλο
ερώτημα, να διαλυθούν κάπως τα σύννεφα χάρις στο καθαρά αγωνιστικό μέρος; Η
πρώτη, μετά τη μαύρη μέρα, αγωνιστική ήταν, από αυτή την άποψη, αρκετά
ενθαρρυντική. Ο ΠΑΟΚ, θύμα, για μια ακόμη φορά, του σύνδρομου του φόβου του,
δεν κατάφερε να κάμψει οριστικά την ψυχή του Παναθηναϊκού και την κλάση του
Κωνσταντίνου. Ο Πανιώνιος υπερασπίστηκε παραπάνω από καλά την τιμή του και
χρειάστηκε να δράσει ένας άλλος Ευθυμιάδης, και ύστερα ένα δεύτερο αυτογκόλ,
για να γλιτώσει η ΑΕΚ. Ο Ακράτητος έδειξε ότι τίποτα δεν θα τελειώσει πριν
τελειώσει. Ούτε και ο τίτλος βέβαια, όσο κι αν οι μνηστήρες του περιορίζονται.
Οι δε φίλαθλοι περιμένουμε κι άλλες αποδείξεις ώστε να σπάσουμε, μέσα μας
πρώτα, τον φαύλο κύκλο της υποψίας ότι τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.