ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ Ενστάσεις για Ασφαλιστικό λάιτ

Ενστάσεις για τον τρόπο που γίνεται στην Ελλάδα η συζήτηση για τη
χρηματοδότηση του Ασφαλιστικού, αλλά και έμμεσες πλην σαφείς επιφυλάξεις για
την προωθούμενη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος στη χώρα μας εκφράζει
η Ελληνίδα επίτροπος Άννα Διαμαντοπούλου.

Η Άννα Διαμαντοπούλου προειδοποιεί ότι από εδώ και πέρα η κατάσταση του
ασφαλιστικού συστήματος σε κάθε χώρα της Ένωσης θα αποτελεί αντικείμενο
αξιολόγησης από τους «15». Παράλληλα υπενθυμίζει ότι οι χώρες που δεν τολμούν
βαθιές τομές στο Ασφαλιστικό θα δουν τις οικονομίες τους να υφίστανται
συνέπειες – αδυναμία στην προσέλκυση επενδύσεων, μείωση της δανειοληπτικής
ικανότητάς τους.

«Τρισεκατομμύρια πάνε κι έρχονται με τεράστια ευκολία, ενώ ο πλούτος της χώρας
είναι εντελώς συγκεκριμένος», λέει χαρακτηριστικά η κυρία Διαμαντοπούλου
αναφερόμενη στη συζήτηση για τη χρηματοδότηση του Ασφαλιστικού στην Ελλάδα.
Και προσθέτει: «Κανείς δεν απαντά στο ερώτημα, όμως, από πού θα πάρω αυτά τα
χρήματα και τι απόδοση θα έχουν. Μπορεί, για παράδειγμα, η ασφάλιση, οι
συντάξεις, να είναι η μοναδική κοινωνική πολιτική; Άρα, το ζητούμενο είναι μια
αναδιανομή συνολικά των πόρων – και όχι το ξόδεμα, γενικώς και αορίστως,
κάποιων τρισ.».

Εκεί που η Επίτροπος μοιάζει απολύτως σύμφωνη με την κυβέρνηση είναι στην
ανάγκη συναίνεσης. «Χωρίς συναινέσεις δε μπορούν να γίνουν μεταρρυθμίσεις
αυτού του εύρους και αυτής της βαρύτητας. Οι Σουηδοί, ας πούμε, για να κάνουν
τη μεταρρύθμιση του δικού τους Ασφαλιστικού έστειλαν 7,5 εκατομμύρια επιστολές
για το θέμα! Αυτό είναι και στοιχείο διαφάνειας, διότι από εκεί και πέρα θα
μπορούσε κανείς να πει ότι τα περισσότερα είναι υπόθεση απλής κοινής λογικής».

Πάντως, η κ. Διαμαντοπούλου δεν κρύβει την ανησυχία της όταν ακούει τις
εκτιμήσεις περί light Ασφαλιστικού ή μεταρρύθμισης-«μαϊμού». Και αυτό, διότι η
μεταρρύθμιση των ασφαλιστικών συστημάτων είναι πλέον και κριτήριο για την
αποτίμηση της οικονομίας μιας χώρας, για την αξιοπιστία της, τη δανειοληπτική
της ικανότητα και την προσέλκυση επενδύσεων. Επιπλέον, σημειώνει, μέχρι τον
Σεπτέμβριο οι 15 χώρες-μέλη θα πρέπει να υποβάλουν εκθέσεις για το Ασφαλιστικό
τους, στις οποίες θα απαντούν και στα συγκεκριμένα 11 ερωτήματα που έχει θέσει
η Κομισιόν. Εν συνεχεία, η Επιτροπή θα φτιάξει τη δική της έκθεση, που θα
υποβληθεί για συζήτηση στην εαρινή σύνοδο κορυφής, επί ελληνικής προεδρίας. Σε
αυτήν την έκθεση θα υπάρχει και γενική αξιολόγηση και αναφορά στο ποιες
μεταρρυθμίσεις είναι αναγκαίες, αλλά και αξιολόγηση των προσπαθειών εκάστης
χώρας. Τέλος, θα θεσπισθούν συγκεκριμένοι δείκτες, με τους οποίους θα μετράται
κάθε χώρα – για τις κατώτερες συντάξεις, για την επάρκεια της σύνταξης, για τη
βιωσιμότητα του συστήματος.

«Απελευθέρωση των αγορών, αλλά και ασφάλεια για τους εργαζομένους»

Η κ. Διαμαντοπούλου, με αφορμή τη Σύνοδο Κορυφής της Βαρκελώνης και τα όσα
προηγήθηκαν, λέει πως αυτήν τη στιγμή στην Ευρώπη λαμβάνει χώρα μια σοβαρή
σύγκρουση σε θέματα εργασιακών σχέσεων, που έχει χωρίσει την Ευρώπη στα δύο.
Από τη μια μεριά έχουμε την πολιτική Αθνάρ, στο πνεύμα της οποίας κινούνται
και οι κ.κ. Μπλερ και Μπερλουσκόνι, που θέλουν ελεύθερες απολύσεις και απόλυτη
ευελιξία στην αγορά εργασίας, και από την άλλη έχουμε τους σοσιαλδημοκράτες
ηγέτες (όπως ο κ. Ζοσπέν και ο κ. Σημιτης) που εκφράζουν αντίθετες θέσεις.

Εξηγώντας μάλιστα και τον… καβγά που η ίδια είχε με τους Βρετανούς
επιχειρηματίες, αλλά και αρκετούς συναδέλφους της επιτρόπους, επιμένει πως
«δεν μπορούμε να μιλάμε μονάχα για απελευθέρωση των αγορών και ευελιξία,
ξεχνώντας τα υπόλοιπα. Για μένα, ειδικά για την αγορά εργασίας, πρέπει να
μιλάμε για απελευθέρωση με πολιτική διαχείριση – μια ευελιξία, δηλαδή, που θα
σφραγίζεται από την ασφάλεια για τους εργαζομένους.

Επ’ αυτού, τα συντηρητικά κόμματα έχουν θέση – και η θέση τους είναι η
ευελιξία και μόνον. Η Ν.Δ. την συμμερίζεται, άραγε; Δεν το γνωρίζω – γνωρίζω
όμως πως κάποια στιγμή πρέπει να μας πει πώς το βλέπει».

Η κ. Διαμαντοπούλου μοιάζει – προσωπικά και πολιτικά – προσανατολισμένη στο
ορόσημο του 2010. Και θεωρεί πως εν όψει αυτού, «πρέπει να περάσουμε από τις
διακηρύξεις στα αποτελέσματα. Να υπάρχουν δεσμεύσεις σε ευρωπαϊκό και εθνικό
επίπεδο. Και οι πολίτες να κρίνουν στη βάση αυτών των δεσμεύσεων». Και
πιστεύει ακόμη πως η διαδικασία που ξεκινά σε ευρωπαϊκό επίπεδο για το μέλλον
της Ευρώπης, θα επηρεάσει και το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό. Η Βουλή, τα
κόμματα, οι νεολαίες, τα μέσα ενημέρωσης, έχουν σημαντική ευθύνη για έναν
ουσιαστικό, δημόσιο διάλογο για το μέλλον της Ευρώπης, για το αύριο που αφορά
όλους μας».

Τρεις προϋποθέσεις εκτός… ελληνικής πραγματικότητας

Τρεις προϋποθέσεις, οι οποίες προκύπτουν από την έως τώρα εμπειρία στην
Ευρώπη, θεωρεί απαραίτητες για κάθε ασφαλιστική μεταρρύθμιση η Άννα
Διαμαντοπούλου. Ωστόσο, και οι τρεις αυτές προϋποθέσεις που θέτει η Ελληνίδα
επίτροπος ελάχιστα ανταποκρίνονται στην ελληνική προσπάθεια για μεταρρύθμιση
του Ασφαλιστικού.

Όπως λέει, «μέχρι στιγμής έχουν γίνει μια σειρά από μεταρρυθμίσεις, σε μικρές
και μεγάλες χώρες της Ένωσης, με πολύ διαφορετικά μεταξύ τους συστήματα. Και
τα συμπεράσματα που θα πρέπει να συγκρατήσουμε, ως «οδηγό» από δω και πέρα,
είναι τρία:

Το ένα, είναι ότι μια μεταρρύθμιση δεν μπορεί να γίνεται εν κενώ – ένα σκέτο
νομοσχέδιο που απλώς κατατίθεται στη Βουλή, ψηφίζεται και παίρνει τον όποιο
δρόμο του. Η ασφαλιστική μεταρρύθμιση αφορά ένα σύνολο πολιτικών και σε
συνάρτηση με αυτές γίνεται. Αφορά, για παράδειγμα, τη συμμετοχή των γυναικών
και των ηλικιωμένων στην αγορά εργασίας και σας θυμίζω ότι το ΚΠΣ για την
Ελλάδα δίνει ιδιαίτερη έμφαση σε αυτό εν όψει του 2010, αφού η συμμετοχή των
ηλικιωμένων πρέπει να φτάσει το 50% και σήμερα είναι μονάχα 34%. Αφορά το
δημογραφικό. Αφορά τη φορολογική πολιτική και τη φορολογική μεταρρύθμιση.
Αφορά το έλλειμμα και την εξέλιξή του και άλλα πολλά. Είναι, δηλαδή, ένα
ολόκληρο πακέτο».

Το δεύτερο συμπέρασμα, κατά την κ. Διαμαντοπούλου, «αφορά στη βάση του
κοινωνικού διαλόγου κι αυτή θα πρέπει να είναι οπωσδήποτε τεχνοκρατική.
Δηλαδή, να υπάρχει μια διαφανής και συγκεκριμένη απεικόνιση του προβλήματος
και εννοώ σαφής σε όλους. Από κει και πέρα, η κυβέρνηση έχει και τα μέσα και
την ευθύνη να επεξεργασθεί διαφορετικά σενάρια, από τα οποία οι εταίροι θα
κάνουν τις επιλογές τους».

Το τρίτο συμπέρασμα, λέει η επίτροπος, είναι «οι συμμετέχοντες, που δεν
μπορούν να είναι πια μονάχα η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ. Τα κόμματα παίζουν εξίσου
σημαντικό ρόλο. Για τον απλούστατο λόγο ότι οι μεταρρυθμίσεις αφορούν σε βάθος
χρόνου. Τέτοιο βάθος, που οποιοδήποτε από τα κόμματα, είτε είναι το ΠΑΣΟΚ είτε
η Ν.Δ. είτε ο ΣΥΝ, μπορεί να θεωρήσει ότι ενδέχεται να είναι εξουσία. Άρα,
πρέπει να έχουν θέση. Αλλιώς εγκληματούν. Φυσικά, για να έχουν θέση, θα πρέπει
να υπάρχει η τεχνοκρατική βάση που είπαμε πριν».