[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Αίθουσα σκοτεινή, σκηνή ημιφωτισμένη, παιδάκια ντυμένα με παραδοσιακές στολές
παίρνουν θέσεις αριστερά και δεξιά. Σημαιούλες περασμένες σε σπάγγο κρέμονται
πάνω απο τα κεφάλια των θεατών, που προσπαθούν μέσα στο μισοσκόταδο να
εντοπίσουν το δικό τους παιδί. «Της πατρίδος μου η σημαία έχει χρώμα γαλανό,
και στη μέση χαραγμένο ένα κάτασπρο σταυρό», υπόκλιση μικρή, με τα χέρια να
κρατούν τις δύο άκρες της φουστίτσας, χειροκρότημα ζωηρό. Ύστερα σκετς για τον
πατριωτισμό των Ελλήνων. Και μετά ένα μικρό θεατρικό για το «ελληνικό Αιγαίο».
Μ’ έναν Κανάρη να τον πιεις στο ποτήρι, έτσι φουριόζος και αγωνιστικός που
δείχνει, προσπαθώντας να κάνει τη φωνή του πιο αντρίκεια από τα 12 χρόνια του.
«Θα πεθάνεις Κωνσταντή», λέει, και ξεκινάει να ανατινάξει την τουρκική
ναυαρχίδα του Καρά Αλή στο λιμάνι της Χίου, πνίγοντας στη συγκίνηση την
αίθουσα. Υπάρχει τίποτε πιο λυτρωτικό στη σημερινή βαρβαρότητα από μια σχολική
γιορτή για την 25η Μαρτίου;!

Ψυχές που ακτινοβολούν

Ούτε συζήτηση. Χίλιες φορές να ασχοληθείς με τα παιδιά παρά με την πολιτική.
Σήμερα, αύριο, και ανήμερα της 25ης Μαρτίου, τη Δευτέρα, θα περισσέψουν οι
πανηγυρικοί για τα… πανηγύρια. Λέξεις, λέξεις, λέξεις, και προτάσεις για τα
σκουπίδια. Πώς να περιγράψουν οι εκ καθήκοντος ομιλητές αυτό που ούτε να
φανταστούν δεν μπόρεσαν στην επίπεδη ζωή τους; Τον πόθο για τη λευτεριά. Ενώ
τα παιδιά, που έχουν τον αυθορμητισμό της ηλικίας, και το ανεπιτήδευτο της
συμπεριφοράς, το ζουν. Παθιάζονται μ’ αυτό, θα ‘θελαν να μοιάσουν σ’ εκείνους
που τους είναι τόσο οικείοι μέσα από τις ιστορίες που διαβάζουν στα βιβλία
τους. Αχ, και να τον βλέπατε αυτόν τον Κανάρη. Με πόσο πάθος μιλούσε στους
συντρόφους του πριν επιβιβαστούν στο πυρπολικό που ανατίναξε τη ναυαρχίδα.
Έλαμπε ολόκληρος. Ακτινοβολούσε η ψυχή του…

Η αγένεια των πολιτικών

Η ευγένεια των παιδιών και η αγένεια των πολιτικών. Ο Κώστας Καραμανλής ποτέ
δεν είχε τη φήμη ενός αγενούς πολιτικού. Όσο ήταν νέος στην πολιτική. Τώρα που
έγινε αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, και εν δυνάμει εν αναμονή πρωθυπουργός,
άφησε την αλαζονεία να τον κυριεύσει. Και να του επιβάλει τρόπους που του ήταν
ξένοι. Έτσι με έκπληξη τον είδαν οι Έλληνες να απευθύνεται την περασμένη Τρίτη
στον Πρωθυπουργό της χώρας και να του φωνάζει δύο φορές και με ανάλογο ύφος,
«σωπάστε, κύριε Σημίτη, τώρα μιλάω εγώ». Πάλι καλά που δεν σηκώθηκε να τον
χαστουκίσει κιόλας, για να θυμίσει μερικές από τις πιο ένδοξες ημέρες της
φασίζουσας Δεξιάς. Κάποιος θα πρέπει να του μιλήσει για το σαβουάρ βιβρ ή έχει
αλλοτριωθεί τόσο που κι αυτό είναι μάταιος κόπος;

Γιατί δεν έγινε πέρυσι;

Κουβέντα μεγάλη γίνεται για το τι ακριβώς έκανε ή προτίθεται να κάνει η
κυβέρνηση με το Ασφαλιστικό. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η βελούδινη, λάιτ, σοφτ,
κι άλλα σχετικά, μεταρρύθμιση στην πραγματικότητα έχει έναν χρονικό ορίζοντα
που υπερβαίνει τα στενά όρια αυτής της τετραετίας. Το πολύ έως το 2006 ή 2007,
λένε. Και προσθέτουν πως όλα αυτά η κυβέρνηση τα κάνει προκειμένου να δώσει
κάποια πρόσκαιρη λύση και στη συνέχεια, μια άλλη κυβέρνηση, να προχωρήσει σε
βαθύτερη τομή. Υπάρχει βέβαια και ο Λαλιώτης που υποστηρίζει ότι η λύση έχει
ορίζοντα το 2025 ή το 2030! Και προσθέτει πως η τομή είναι βαθιά και σοβαρή.
Ωραία. Αλλά αφού ήταν τόσο εύκολο το πράγμα γιατί δεν είχε γίνει από πέρυσι –
η σημερινή λύση δηλαδή – για να γλιτώσει και η κυβέρνηση την κρίση, που
εξαιτίας της παρ’ ολίγον να διαλυθεί;

Άντε να ζήσεις με 130.000

Και μια και το ‘φερε η κουβέντα για το Ασφαλιστικό, ας μην ξεχνάει κανείς ότι
έξι στους δέκα Έλληνες συνταξιούχους παίρνουν σύνταξη μικρότερη ή ίση με 380
ευρώ, που για όσους δεν είναι γρήγοροι στα μαθηματικά ισούνται με 130.000
δραχμές. Ούτε καν στις 152.000 δεν έχει πάει η σύνταξη, σύμφωνα με τα όσα είχε
υποσχεθεί προεκλογικά ο Πρωθυπουργός Κ. Σημίτης. Ποιος μπορεί να ζήσει με αυτά
τα χρήματα; Και επί… πόσο; Αυτά δυστυχώς τα ερωτήματα δεν τα απαντάει κανένα
σχέδιο για το Ασφαλιστικό. Λοιπόν, τι συζητάμε τώρα και τι μας λένε, γενικώς,
όσοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι μια χαρά θα γίνει η ζωή μας με το που θα
λυθεί το Ασφαλιστικό;

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Οι βλαβερές συνέπειες της αλαζονείας

Γίνεται κρίσιμη κυβερνητική σύσκεψη με τη συμμετοχή αρμοδίων παραγόντων,
προέδρων ΔΕΚΟ κ.λπ. Κάθονται όλοι γύρω από ένα τραπέζι, ανοίγουν τους φακέλους
και ετοιμάζονται να αρχίσει η σύσκεψη. Στην κεφαλή του τραπεζιού κάθεται ο
προσκαλών υπουργός, ο οποίος και θα δώσει τη σχετική εντολή για να αρχίσει η
συζήτηση. Όλοι κρέμονται από τα χείλη του. Εκείνος όμως πατάει ένα κουμπί,
ανοίγει η πόρτα, και μπαίνει η ιδιαιτέρα του. «Με ζητήσατε;». «Φέρε τα
πουράκια μου», διατάσσει. Για τις βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος, ασφαλώς
και θα έχει ακούσει ο υπουργός Οικονομίας Νίκος Χριστοδουλάκης. Για τις
βλαβερές συνέπειες της αλαζονείας, μάλλον όχι. Έχουν όμως να συνεισφέρουν
αρκετοί επ’ αυτού όσοι βουλευτές, υπουργοί, και υπηρεσιακοί παράγοντες έχει
τύχει να συνεργασθούν μαζί του το τελευταίο διάστημα. Μερικοί εξ αυτών
υποστήριζαν την Τρίτη το βράδυ στη Βουλή, ότι «το επόμενο μεγάλο
εσωκυβερνητικό πρόβλημα του Σημίτη θα είναι ο Χριστοδουλάκης». Ξέρουν κάτι;