ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Η κιβωτός του Νώε

Κάθε φορά που επιστρέφω στην Αθήνα από την Εθνική Οδό, λίγο μετά τη Θήβα,
διαβάζω στα δεξιά μια πινακίδα που γράφει με τεράστια γράμματα, χειροποίητα
«Κιβωτός του Νώε» και στρέφω το κεφάλι. Κάθε φορά ξεχνάω ότι έχω ξαναδεί αυτή
την ταμπέλα, και την ξαναπαθαίνω. Περιμένω να δώ κανένα κτήμα, έναν ξύλινο
φράχτη φαντάζομαι για όσα χιλιοστά του δευτερολέπτου κάνει το βλέμμα μου να
βρει την «κιβωτό», ή ένα κλειστό περβόλι. Και να προβάλει το κεφάλι μιας
καμηλοπάρδαλης και μια προβοσκίδα ελέφαντα, τουλάχιστον. Ύστερα βλέπω, ή
μάλλον ξαναβλέπω, το ανεκδιήγητο κτίριο, υπόστεγο από γυμνό μπετόν και πρόσοψη
από άβαφη λαμαρίνα, παραμορφωμένη σαν να έχει καεί, περιστοιχισμένο από το
σύνηθες σκουπιδαριό τού μονίμως υπό διαμόρφωση τοπίου. Κάθε φορά την πατάω μ’
αυτή την προσμονή κι ύστερα θυμωμένη ξαναγυρίζω το βλέμμα στην πινακίδα και
μόλις προλαβαίνω πια να δω με μικρά γράμματα χαμηλά, που γράφει «κουνέλια». Αν
χαθούν τα κουνέλια όλης της γης, εδώ θα μείνει το τελευταίο ζευγάρι,
διατείνεται ο άνθρωπος. Κομπασμός άνευ προηγουμένου. Κουνελάκια και κοτούλες
πουλάει και σκέφτηκε κάτι πρωτότυπο να τραβάει το βλέμμα του κόσμου.

Το πετυχαίνει. Αν θελήσει κανείς να αγοράσει κουνέλια, σίγουρα αυτόν θα
σκεφτεί πρώτο. Δεν υπολογίζει τον θυμό των απογοητευμένων. Και ίσως τελικά να
έχει δίκιο. Ίσως κάπως έτσι να είναι η κιβωτός του καινούργιου κόσμου, αν
τυχόν καταστραφεί μέσα στην ακράτητη ανάπτυξή του. Ένα βασανισμένο τσιμεντένιο
υπόστεγο, καταχτυπημένη λαμαρίνα, γλειμμένη από τη φωτιά και καταβρώμικη από
την αιχμαλωσία των ζώων. Και γύρω γύρω το σκουπιδαριό από τα χιλιάδες πράγματα
που έφτιαξαν οι άνθρωποι, αλλά δεν κατάφεραν να σώσουν.