ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Γιαουρτάδες του Παρνασσού

Δύο μόλις χρόνια πριν από το 2004, και ακόμη κανείς δεν ξέρει τι έχουν να δουν
τα μάτια μας. Τρέφω μια κρυφή ελπίδα ότι αυτή τη φορά θα αποφύγουμε τις
Δελφικές γιορτάδες και τους γιαουρτάδες του Παρνασσού. Όχι άλλες ψαλμουδιές
και άλλα «Τη Υπερμάχω». Δόξα τω Θεώ, τα διεθνή παραδείγματα είναι πολλά και
άκρως διδακτικά. Θαύμασα το άνοιγμα των Χειμερινών Ολυμπιακών του 1992 στην
Άλμπερτβιλ. Ζήλεψα και την έναρξη του Μουντιάλ στο Παρίσι. Τότε που οι Γάλλοι
με απευθείας ανάθεση έδωσαν τη δουλειά στον διάσημο χορογράφο Φιλίπ Ντεκουφλέ
κι εκείνος μετέτρεψε το πανηγύρι σε πολιτιστικό γεγονός αναφοράς αφήνοντας τον
κόσμο με το στόμα ορθάνοιχτο. Μακάρι κι εμείς, αλλά πού…

Το ενδεχόμενο να αναλάβει την τελετή ο Δημήτρης Παπαϊωάννου ξαναζέστανε τις
διαθέσεις μου απέναντι στην Ολυμπιάδα. Επιτέλους, ένας άνθρωπος υψηλής
αισθητικής, ανώτερης ευφυΐας, αδιαμφισβήτητης πνοής και οργανωτικής
δεινότητας, και όμως… Πριν καν το καλό νέο επιβεβαιωθεί, φράκαραν οι θυρίδες
του 2004 με τη γνωστή χαρτούρα. Κλασικές αξίες που απαιτούν ξαφνικά τα
«δεδουλευμένα» τους, μανιακοί της παράδοσης που ζητούν μια (ακόμη;) ευκαιρία,
συνδικάτα του πολιτισμού με όλα τα ένσημα κολλημένα. Σε τι μπορώ πια να ελπίζω
η φτωχή;

Σκληρό, αλλά εδώ που φτάσαμε, θα το πω. Δεν αντέχω άλλο την άποψη ότι τάχα μου
η δημιουργικότητα και η αυθεντική σκέψη είναι χάρες ισόβιες. Αν και πολύ θα με
βόλευε, δεν πιστεύω πια στις επετηρίδες και στις επιλογές κατ’ αρχαιότητα.
Δυστυχώς, η μοίρα είναι κοινή: καις – καίω, καίτε – καίμε τα λάδια μας…