«Δεν μπορούμε να ζούμε πλέον με αυταπάτες»

Είναι το καφέ μας. Ερχόμαστε εδώ το πρωί για έναν εσπρέσο και ένα κρουασάν.
Ερχόμαστε εδώ το βράδυ για μία Kilkenny. Για να απολαύσουμε ό,τι έχει
απομείνει από την ομαλότητα, από την ψυχική μας ηρεμία. Για να απολαύσουμε
ό,τι έχει απομείνει από τον τρόπο ζωής μας. Αλλά τώρα, δέκα λεπτά μετά τον
πνιγμένο βρυχηθμό της έκρηξης, το καφέ Moment είναι σιωπηλό. Έξω, αρχίζουν να
μεταδίδονται από την τηλεόραση οι εικόνες των ασθενοφόρων και της αστυνομίας.
Αλλά μέσα, επικρατεί θανάσιμη σιωπή. Μόνο η οσμή της καμένης ανθρώπινης
σάρκας. Ένας νεαρός στον πάγκο, απανθρακωμένος. Μια κοπέλα στο πάτωμα,
διαμελισμένη. Ένας ωραίος άνδρας γέρνει από το σκαμπό. Ακίνητοι.

Έξω, τα ουρλιαχτά των ανθρώπων. Στον δρόμο, μία γυναικεία μπότα, θραύσματα
γυαλιών, κηλίδες αίματος. Υπερορθόδοξοι διασώστες από τον άλλο τομέα της πόλης
απομακρύνουν τους τραυματίες.

Βρίσκεται εδώ, απέναντι ακριβώς από την κατοικία του πρωθυπουργού. Στην καρδιά
της παλιάς Ιερουσαλήμ. Στην καρδιά της ύστατης απόπειρας να διατηρηθεί στην
Ιερουσαλήμ μια υπόνοια ομαλότητας, ένα ψήγμα ευρωπαϊκής joie de vivre. Και
όταν οι επιζήσαντες νεαροί αρχίσουν να αναζητούν απελπισμένα τους φίλους τους,
όταν αναχωρήσει και το τελευταίο ασθενοφόρο, όταν η αστυνομία αποκαταστήσει
ένα είδος τάξης μέσα στο χάος, αυτό το τελευταίο ακατανόητο συμβάν θα γίνει
ένα με όλα τα άλλα ακατανόητα που έχουν συμβεί τους τελευταίους μήνες.

Πριν από μία εβδομάδα, έγινε μπροστά στο Moment διαδήλωση ειρήνης. Αυτός ο
πόλεμος, πράγματι, δεν είναι ευγενής. Δεν έχει να κάνει με υψηλά ιδεώδη. Και
είμαστε ακόμη εδώ, στα εδάφη που μας εμποδίζουν να επιστρέψουμε στον εαυτό
μας. Αλλά δεν μπορούμε πλέον να αυταπατόμαστε. Ο πόλεμος αυτός έχει να κάνει
με τον πρωινό καφέ. Με τη βραδινή μπίρα. Με τις ζωές μας.

Ο Ari Shavit είναι αρθρογράφος της ισραηλινής εφημερίδας Ha’aretz.