Αβασίλευτη δημοκρατία

Σε μία μάλλον ισχνή και χωρίς Τσάμπιονς Λιγκ ελληνική εβδομάδα, το μέγα
ποδοσφαιρικό μάθημα ήρθε από την Ισπανία. Το ισπανικό Πρωτάθλημα είναι
αναμφισβήτητα, τα τελευταία χρόνια, το καλύτερο στην Ευρώπη, όμως το ισπανικό
Κύπελλο, και μάλιστα ο τελικός του, ήταν αυτός που πρόσφερε, υπό ειδικές,
είναι αλήθεια, συνθήκες, μια συμπυκνωμένη απάντηση σε όσους δεν καταλαβαίνουν
γιατί το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς των σπορ.

Μια άλλη βασίλισσα, η Ρεάλ Μαδρίτης, γιόρταζε την Τετάρτη, μέσα στο γήπεδό
της, τα εκατό της χρόνια. Με τα μεγαλύτερα αστέρια του παγκόσμιου ποδοσφαίρου
στη σύνθεσή της, τον βασιλιά της Αραγκόν και της Αστούρια, επίσημο προστάτη
της (Ρεάλ θα πει βασιλική – γι’ αυτό όλοι οι οπαδοί της την φωνάζουν Μαδρίδ),
τον πρωθυπουργό δεδηλωμένο θαυμαστή της, τους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς όλου
του κόσμου αφιερωμένους στα ανά τον αιώνα κατορθώματά της, με το θρυλικό
Μπερναμπέου σε αναμονή για τη στέψη και τη χρονική συγκυρία να μοιάζει
δυνατότερη από κάθε προγνωστικό, η βραδιά έμοιαζε από πριν κερδισμένη για τον
μεγαλύτερο σε αίγλη ευρωπαϊκό σύλλογο. Μόνο που στο ποδόσφαιρο, περισσότερο
από κάθε άλλο σπορ, δεν υπάρχει από πριν. Και μόνο που ο αντίπαλος, η
Ντεπορτίβο Λα Κορούνια (Ντεπορτίβο θα πει αθλητική – γι’ αυτό όλοι οι οπαδοί
της την φωνάζουνε Δεπόρ) ήταν αποφασισμένος να γράψει τη δική του ιστορία.

ΑΘΟΡΥΒΗ ΔΟΞΑ

Συναρπαστική ιστορία γράφει στ’ αλήθεια τα τελευταία τρία χρόνια η αθόρυβα
εντυπωσιακή ομάδα της Γαλικίας. Αφού πρώτα έσπασε το μονοπώλιο τίτλων των Ρεάλ
και Μπαρτσελόνα – τη χρονιά ακριβώς που το ισπανικό Πρωτάθλημα εκθρόνιζε το
ιταλικό από την κορυφή της ευρωπαϊκής ιεραρχίας -, βάλθηκε στη συνέχεια, με
τον ίδιο διακριτικό τρόπο, να σταθεροποιηθεί στα ψηλά σκαλιά. Πιο δύσκολο ίσως
κι από την κατάκτηση του Πρωταθλήματος ήταν να έρθει δεύτερη την αμέσως
επόμενη χρονιά, την ίδια που μόνο λόγω μιας στιγμιαίας – της μοναδικής στη
μεγάλη τριετία της – υπερτίμησης των δυνάμεών της, στον πρώτο προημιτελικό του
Τσάμπιονς Λιγκ εναντίον της Λιντς, έμεινε έξω από τον τελικό της μεγάλης
ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Και φέτος, πάντα χωρίς πολλή φασαρία, αφήνοντας τους
«ειδικούς» να ασχολούνται με τα εκατομμύρια του Ζιντάν, τη δυσθυμία του Φίγκο
και την προετοιμασία της επόμενης παταγώδους μεταγραφής του σενιόρ Πέρεθ,
προηγείται στη Λίγκα κι επελαύνει στην Ευρώπη. Η δυσκολότερη στιγμή της στο
Τσάμπιονς Λιγκ (ναι, το ξέρω ότι τη θυμόσαστε) ήταν όταν ο Οφορίκουε γύρισε
μέσα στο Ριαθόρ το παιχνίδι κι ο Ολυμπιακός ετοιμαζόταν να φύγει ανέλπιστος
νικητής, πριν βάλει το πόδι του ο Βαλερόν, σε μια μπαλιά του τελευταίου
δευτερολέπτου που έπεσε από τον ουρανό. Ο ουρανός λοιπόν τής έκανε από τότε
σήμα. Και η Δεπόρ του σιωπηλού Βάσκου Χαβιέ Ιρουρέτα περίμενε τη βραδιά των
εκατό χρόνων της βασίλισσας για να δείξει ότι το έλαβε.

Η ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Σίγουρη ότι θα κερδίσει, η Ρεάλ βρήκε απέναντί της μια καλύτερη ομάδα. Είναι
τόσο απλό κι όμως τόσο ανέλπιστο. Γιατί στο ποδόσφαιρο – ακόμα – οι ιεραρχίες
δεν είναι ούτε κληρονομικές ούτε ιστορικές ούτε συναισθηματικές. Γράφονται στο
γήπεδο από την πιο έξυπνη, την καλύτερα προετοιμασμένη, την πιο δεμένη ομάδα.
Κι η Δεπόρ ήταν όλα αυτά την Τετάρτη το βράδυ, αφού έκανε τη Ρεάλ να φαντάζει
χωρίς ιδέες, τον Ρομπέρτο Κάρλος χωρίς πυρομαχικά και τον Φίγκο χωρίς δυνάμεις
(μόνο ο μεγάλος Ζιντάν και ο αυριανός μεγάλος Σολάρι πήγαν να την παίξουν
μόνοι τους), ήταν αυτή που είχε τον στρατηγικό έλεγχο του παιχνιδιού, από το
πρώτο έως το τελευταίο λεπτό, αυτή που έχασε τις μεγαλύτερες ευκαιρίες ακόμα
και τότε που «πίεζε» η λαβωμένη και σαστισμένη βασίλισσα. Χρωστά το Κύπελλο
στην επιμονή της σ’ έναν πραγματικά μοντέρνο τρόπο παιχνιδιού, που συνδυάζει
την ουσία με το θέαμα (να λοιπόν που υπάρχει τέτοιος τρόπος, φίλοι
Παναθηναϊκοί). Στην ποιότητα του προπονητή της και μιας παρέας ζηλευτών, παρά
τη σχετικά περιορισμένη φήμη τους, ποδοσφαιριστών (αυτός ο Τριστάν, τι σέντερ
φορ!). Όμως τη δύναμή της η Δεπόρ τη χρωστά σε μεγάλο βαθμό στην εγγενή
δημοκρατικότητα αυτού του απλού παιχνιδιού, που δεν σέβεται επετείους,
βασιλείς και ιεραρχίες και φροντίζει να μας κάνει να λάμπουμε, καθώς μας
υπενθυμίζει τη μαγεία του, ακριβώς τη στιγμή που πηγαίναμε να την ξεχάσουμε.