ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το παιδί που ονειρεύεται…

Όσο κι αν δεν το ομολογεί ο κάθε γονιός δεν μπορεί παρά να πιστεύει πως το
δικό του παιδί είναι το καλύτερο, το ωραιότερο, το εξυπνότερο, το πιο
χαριτωμένο, ταλαντούχο, ευαίσθητο, μοναδικό. Πιάνει πουλιά στον αέρα. Έχει
χιούμορ. Ακόμη και το κλάμα του γίνεται τραγούδι. Η δυστροπία του, στυλ. Η
επιθετικότητα, άποψη. Η τεμπελιά, επιλογή. Η άρνηση, προσωπικότητα. Κάθε
αντίδρασή του το κάνει διαφορετικό και βέβαια σπουδαιότερο από όλα τα παιδιά
του κόσμου. Ανήκω κι εγώ σ’ αυτήν την κατηγορία των γονέων και δεν ντρέπομαι
διόλου να το ομολογήσω. Αλλά πάνω και πέρα απ’ όλα αυτά λατρεύω το παιδί μου.
Και δεν μου καίγεται καρφί εάν τα «προσόντα» του τα αναγνωρίζουν κι άλλοι. Και
πολύ περισσότερο δεν μπορώ να διανοηθώ πως θα αποδοθώ σ’ έναν αγώνα για να
τους πείσω. Ανθρώπινη, θεμιτή και αποδεκτή – καμιά φορά και επιβαλλόμενη – η
φιλοδοξία του γονιού να διακριθεί το παιδί του.

Κατανοητή και επιβαλλόμενη η υποστήριξη και η καθοδήγησή του για να
επιτευχθούν οι στόχοι. Ωστόσο, αδιανόητη και εγκληματική η υπερβολή. Όπως
εκείνη της Αμερικανίδας μητέρας που βάλθηκε να αποδείξει σ’ ολόκληρη τη γη ότι
γέννησε τη μεγαλύτερη ιδιοφυΐα των αιώνων. Εξαπατώντας τους πάντες, περιέφερε
στα πανεπιστήμια του κόσμου τον εννιάχρονο γιο της που είχε ήδη παρουσιάσει ως
«παιδί-θαύμα», για να τον οδηγήσει τελικά στο ψυχιατρείο. Ως απολύτως
φυσιολογικό παιδί τού στέρησε τη δυνατότητα να αποδείξει το πραγματικό του
ταλέντο, αυτό που διακρίνει τα παιδιά όλου του κόσμου: Να ονειρεύεται…