ΜΑΤΙΕΣ Για τη Μαρία

Αχ, ο Μανόλης ο Γλέζος, ο υπέροχος…. Πριν από είκοσι χρόνια, όταν κάποιοι
πολιτικοί και δημοσιογράφοι, αλλά και «κυρίες του καλού κόσμου»
στραβομουτσούνιασαν, επειδή ο Ανδρέας Παπανδρέου, σε μια στιγμή κεφιού, «έριξε
τις βόλτες του» με το «Αλήτη μ’ είπες μια βραδιά», δήλωσε: «Είμαι ευτυχής,
που, επιτέλους, είδα έναν Έλληνα πρωθυπουργό, να χορεύει ζεϊμπέκικο!».
Βλέπετε, έως τότε, ένας Έλληνας πρωθυπουργός επιτρεπόταν να χορεύει
καλαματιανό, ταγκό, βαλς κ.λπ. αλλά όχι και ζεϊμπέκικο! Ο ­ κατά τον Τσαρούχη
­ «χορός των χορών» δεν ήταν… καθωσπρεπικός! Όπως δεν ήταν… καθωσπρεπικό
και το μπουζούκι…

Βέβαια, οι ζεϊμπεκιές του Αντρέα επηρέασαν όλους τους ΠΑΣΟΚους και έσπρωχναν,
εκατοντάδες απ’ αυτούς, κάθε βράδυ, στις πίστες των νυκτερινών κέντρων. Έτσι,
το πράγμα πήρε να χαλάει. Γιατί άλλο η μίμηση του τρόπου διασκέδασης του
αρχηγού και άλλο το αυθεντικό ξέσπασμα. Και ο Παπανδρέου ήταν αυθεντικός. Και
χόρευε και καλά. Και, πρέπει να εξομολογηθώ εδώ, ότι ένας από τους λόγους που
συμπαθώ τον Κώστα Καραμανλή, είναι και τούτος: χορεύει ζεϊμπέκικο. Και είναι,
επίσης, αυθεντικός.

Γιατί, όμως, σήμερα, Σαββατιάτικα, η… ζεϊμπεκολογία; Διότι, στην αρχή της
εβδομάδας, βρέθηκα στο «Περιβόλι του Ουρανού», όπου σε μια ωραία εκδήλωση
απονεμήθηκε χρυσός δίσκος στη Μαρία Φαραντούρη, για το CD της «Ένας αιώνας
ελληνικό τραγούδι». Φίσκα το κέντρο! Ανάμεσα στους καλεσμένους και αρκετοί
υπουργοί. Και, πρώτος απ’ όλους, ο Γιώργος Παπανδρέου. Που χόρεψε έναν
συναρπαστικό ζεϊμπέκικο, έχοντας στα «παλαμάκια» τη σπουδαία Μαριώ.

Θυμάμαι τον Γιώργο Παπανδρέου, πολύ νέο, στην Πάτρα. Είχε μια κιθάρα και
φορούσε στρατιωτικά. Πήγαμε σ’ ένα κέντρο, τραγουδήσαμε, ήπιαμε. Κάποια
στιγμή, ο Γιώργος σηκώθηκε και χόρεψε ζεϊμπέκικο. Και ήταν πολύ καλός. ΄Όχι
όσο ο Ανδρέας, αλλά πολύ καλός. Ο Ανδρέας είχε τέλεια αίσθηση του ρυθμού και
απέφευγε τις φιγούρες. Ενώ ο Γιώργος είναι λιγότερο λιτός. Και χρειάζεται και
χώρο 2-3 μέτρων για τις στροφές του. Είναι στη μέση και τα τεράστια πόδια του,
που δεν βολεύονται σε ένα τετραγωνικό…

Να πάω στη Φαραντούρη: το ότι παίρνει χρυσό δίσκο, αυτή την εποχή, της
Γιουροβίζιον, των «σκουπιδιών» κ.λπ., μια τραγουδίστρια που έχει αναδειχθεί
και θριαμβεύσει με το έργο του Μίκη, είναι πρόοδος. Δείχνει, ότι ένα μέρος του
κοινού βαρέθηκε τις αηδίες που του σερβίρουν και άρχισε να στρέφεται και πάλι
προς το καλό τραγούδι. Πράγμα που φάνηκε και με την επιτυχία του δίσκου
«Ερωτικός Θεοδωράκης» με τον Πάριο.

Τα κουβεντιάζαμε αυτά με τον Μανώλη Μητσιά, που ήταν στο «Περιβόλι» και
ανέβηκε, μάλιστα, στο πάλκο και τραγούδησε. Και συμφωνήσαμε ότι πρέπει να
βάλουμε όλοι ένα χέρι, για να γυρίσει η ρόδα. Ίσως, έτσι, ξαναβρούμε το
τραγούδι μας. Και την ψυχή μας.