o υποψήφιοςΜε το… πενάκι των μαθητών

Ένα σύστημα που μας «κόβει τα φτερά»

Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα χωλαίνει και πρέπει να υποστεί πολλές αλλαγές
στη δομή και τη διάρθρωσή του. Κυρίως, στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει
τους μαθητές και υποψήφιους φοιτητές.

Η πλειονότητα των μαθητών εκφράζει τη δυσφορία και δυσαρέσκειά της στα μέτρα
που εφαρμόζει ο εκάστοτε υπουργός και μάλιστα την έχει δημοσίως εκφράσει με
διαμαρτυρίες και καταλήψεις. Θα ήταν ανώφελο να υποθέσει κανείς ότι όλες αυτές
οι κινητοποιήσεις εκ μέρους των μαθητών υποκινούνται από πολιτικές ομάδες.

Ως μαθήτρια που βιώνει τις καταστάσεις αυτές, ενδεχομένως να μην μπορώ να
εκφράσω τις απόψεις μου αντικειμενικά, αλλά υπόσχομαι ότι οι απόψεις μου θα
είναι φιλτραρισμένες σε προσωπικό επίπεδο και θα έχουν διαποτιστεί από τις
εμπειρίες μου. Οι μαθητές της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας βιώνουν
έντονα συναισθήματα, στρες και αγωνία εξαιτίας των αυξημένων υποχρεώσεών τους.
Αυτή η αγχώδης εφηβική ζωή οδηγεί σε απρόσωπη μάθηση, που το παιδί διαβάζει
όχι για να μάθει, αλλά για βαθμοθηρία. Σαφώς οι μαθητές πρέπει να έχουν
υποχρεώσεις, όμως αυτές πρέπει να είναι βασικές και περιορισμένες έτσι ώστε να
απομείνει χρόνος για να διαμορφώσει ο μαθητής χαρακτήρα. Δυστυχώς, όμως, αυτή
η ταλαιπωρία των μαθητών δεν σταματά στα κρίσιμα χρόνια της εφηβείας, αλλά
συνεχίζεται και στη μετέπειτα ζωής τους, στην αγορά εργασίας όπου σαστισμένοι
ανακαλύπτουν ότι θα μετρηθούν-αξιολογηθούν με άλλα μέτρα και σταθμά ανάμεσα σε
χιλιάδες υποψηφίους, πεπειραμένους ή μη.

Τα προβλήματα που απασχολούν την ευρύτερη εκπαιδευτική κοινότητα είναι πολλά
και πρέπει να αντιμετωπιστούν ταχύτατα, διότι με ένα εκπαιδευτικό σύστημα που
παράγει ανασφάλεια δημιουργείται μια γενιά «νευρικών» παιδιών, τα οποία δεν
διακατέχονται από αυτοπεποίθηση, παρά μόνο από άγχος και αγωνία, ενώ η
βελτίωση του εκπαιδευτικού συστήματος θα δημιουργήσει παιδιά με αυτοπεποίθηση
και έντονη πίστη στις δυνάμεις και τις ικανότητές τους.

Μακαντάση Αγγελική – 5ο Λύκειο Άνω Γλυφάδας

Να εισαγόμαστε με βάση τον βαθμό του Απολυτηρίου

Μου ζητούν να κάνω υπομονή, τρεις μήνες απομένουν. Ο χρόνος μου μοιράζεται
ανάμεσα στο σχολείο, στο φροντιστήριο, στο διάβασμα. Καθημερινά νιώθω να
ακροβατώ ανάμεσα στα θέλω και στα πρέπει. Και όλα αυτά, για να εισαχθώ σε μία
Σχολή, η οποία αδιαφορεί για την προσωπικότητα και τα ενδιαφέροντά μου. Όποιος
συγκεντρώνει μονάδες εισάγεται. Αλλά ένας απρόσωπος βαθμός, που πολλές φορές
μαρτυρεί μόνο την ικανότητά μου στην απομνημόνευση ατόφιων κομματιών
(παπαγαλία), αποτελεί το μοναδικό κριτήριο. Όσον αφορά αυτούς που ισχυρίζονται
ότι οι εξετάσεις αξιολογούν την κριτική σκέψη, δεν με έχουν πείσει. Το
αντίθετο μάλιστα.

Το ισχύον εισαγωγικό σύστημα θα ανταποκρινόταν με εξαιρετική επιτυχία για
εξετάσεις Απολυτηρίου, όχι όμως για την εισαγωγή σε ΑΕΙ. Το καλύτερο ίσως θα
ήταν να εισάγονται οι τελειόφοιτοι του Λυκείου βάσει του βαθμού Απολυτηρίου
και μιας συνέντευξης σε προ-πανεπιστημιακά τμήματα και εν συνεχεία να
επιλέγονται αυτοί οι οποίοι είναι ικανοί και θέλουν συνειδητά να σπουδάσουν,
αφού γνωρίζουν το αντικείμενο με το οποίο σχετίζεται η προτίμησή τους. Με τον
τρόπο αυτό, τα ΑΕΙ θα σεβαστούν όχι μόνο τον εαυτό τους και την ιστορία τους,
αλλά και την προσωπικότητα των υποψηφίων τους.

Μάριος Παπακώστας – Εκπαιδευτήρια Κωστέα – Γείτονα