ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Καρναβάλι στην Αθήνα

Η Αθήνα δεν σηκώνει Καρναβάλια. Είναι πόλη σοβαροφανής, σφιγμένη αυστηρά στο
φτηνό της μεγαλείο, φοβάται να το στερηθεί, να το ξετυλιχτεί για λίγο, μήπως
και την καταλάβουν πως δεν είναι και τόσο μεγαλειώδης τελικά. Η ενέργεια των
κατοίκων της ξοδεύεται στην καθημερινή αμφίεση, είναι τόσο εξαντλητική που δεν
αφήνει περιθώρια. Τα παιδάκια στο Ζάππειο, οι αιώνιες μαρκησίες, οι ιππότες,
σηκώνουν μόνα τους το βάρος της γιορτής. Φοράνε τις έτοιμες στολές με τα
έντονα χρώματα, τούλια, στρας, βελούδα (σχεδόν βελούδα), μεγάλα καπέλα,
κρατάνε το χέρι των γονιών, και φαίνονται πιο αλλόκοτα από ποτέ, σαν
επισκέπτες από άλλο πλανήτη. Οι μανάδες έχουν σκύψει κι έχουν ιδρώσει για να
τα ντύσουν, να τα καμαρώσουν για λίγο έξω από τα πλαίσια, να τα βεβαιώσουν
μυστικά ότι γι’ αυτά υπάρχει η δυνατότητα ακόμα, αφού το μάγουλό τους είναι
τόσο τρυφερό, τόσο καινούργιο, μπορούν να τα κάνουν όλα, ο κόσμος είναι
ανοιχτός. Έχουν πληρώσει ακριβά τα ευτελή αξεσουάρ με τη σιγουριά ότι πάνω στο
παιδικό προσωπάκι όλα θα δείξουν όμορφα, και την ελπίδα ότι θα αναδυθεί η
αληθινή τους όψη, θα φανούν τα ταλέντα τους, θα μιλήσει η κρυμμένη κλίση.
Ύστερα οι ίδιες φοράνε τα καθημερινά τους, σκούρα, βαρύθυμα ρούχα, τα παίρνουν
απ’ το χέρι, κι εκείνα περπατώντας κοιτάζουν γύρω τους παραξενεμένα. Γιατί
περιφέρονται έτσι άσκοπα και δεν τα υποδέχεται ο δήμαρχος σε άσπρο άλογο, δεν
εμφανίζεται κοινό να τα χειροκροτήσει, δεν χορεύουν, δεν τραγουδούν, δεν
υπάρχει πουθενά ντεκόρ ανάλογο; Γιατί η πόλη παραμένει συγκρατημένη, αδιάφορη,
καθημερινή, κουρασμένη κι ασυγκίνητη; Παράξενη τελετή ασυμμετρίας είν’ αυτή,
των ατομικών προσδοκιών με τη δημόσια ενθάρρυνση, το χλιαρό αθηναϊκό Καρναβάλι.