ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τακουνάκι στο ξερό

Ο χθεσινός αγώνας του Παναθηναϊκού για το Τσάμπιονς Λιγκ και ο αυριανός της
ΑΕΚ για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ μού δίνουν πάτημα να αναφερθώ στην τρυφερή πλευρά της
μπάλας, έτσι όπως την ξέρω.

Προτού τα συνδρομητικά κανάλια βάλουν εκβιαστικά το χέρι στην τσέπη μας, το
ποδόσφαιρο ήταν η πολυτέλεια του φτωχού και του ανυπότακτου. Τα λίγα
κοριτσάκια που είχαν την τύχη να κάθονται τότε στην κερκίδα στο πλάι κάποιου
πατέρα που ήθελε γιο ­ καλά να πάθει ­ κατά τη γνώμη μου βγήκαν στη ζωή
κερδισμένα. Όταν το αντίπαλο φύλο ξεσαλώνει και εκτίθεται, στην αρχή σού
φαίνεται φοβερό. Αμέσως μετά, γραφικό και επιεικώς αστείο.

Η ειρηνική συνύπαρξη πάντως δεν τελείωνε στην κερκίδα. Η πάλη των γενεών, η
πάλη των φύλων ακόμη και η πάλη των τάξεων κήρυτταν απαραβίαστη εκεχειρία για
όση ώρα μετέδιδε ματς κάποιος ραδιοφωνικός παπατρέχας. Χάρη σ’ αυτόν, για
ενενήντα λεπτά κάθε Κυριακή απόγευμα, ήμουν ένα ευχαριστημένο παιδί.
Επιτέλους, επί γης ειρήνη…

Το πιο ανεκτίμητο όμως απ’ όλα δεν είναι που πρόλαβα να δω τον Δαβουρλή να
κάνει τακουνάκι στο ξερό. Ανάμεσα στα μπιπ και καραμπίπ, η γλώσσα της κερκίδας
βγάζει διαμάντια και ιδού ένα που το κρατώ ως κόρην οφθαλμού. Στο γήπεδο της
πατρίδας μου οι φιλοξενούμενοι μάς έχουν χορτάσει γκολ. Σκόρερ παλιός μας
παίκτης που μόλις έχει πάρει μεταγραφή κι ως φαίνεται την τιμάει. Ο μπροστινός
μου λούζει με βρισιές τον προδότη ώσπου κάποιος τον ανακαλεί στην τάξη. Και
τότε ο αρχιυβριστής μεταμορφώνεται σε άρχοντα και στέλνει τον πολιτισμό μου
κατευθείαν στο γάμα: «Αυτόν βρίζω, βρε παιδιά. Δεν βρίζω τη μάνα του».