[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Το φανάρι στη συμβολή της Βασιλίσσης Σοφίας με την Πανεπιστημίου άναψε κόκκινο
για τα αυτοκίνητα και, φυσικά, σταμάτησα. Ήμουν στη μεσαία λωρίδα και δεξιά
μου σταμάτησε ένα πανάκριβο και πολυτελές αυτοκίνητο με έναν νεαρό στη θέση
του οδηγού. Αριστερά μου, σταμάτησε ένα άλλο αυτοκίνητο με γερμανικές
πινακίδες κυκλοφορίας και ο οδηγός μάλλον για αλλοδαπός έμοιαζε. Και πρέπει να
ήταν αλλοδαπός, γιατί ­ εκτός των άλλων ­ ήταν και ο μόνος από τους τρεις μας
που φορούσε ζώνη ασφαλείας. Με το που σταματήσαμε, μάς πλησίασαν οι γνωστές
πλέον γυναίκες τροχονόμοι και με πολλή ευγένεια υπέδειξαν σε εμένα και στον
νεαρό να βάλουμε τη ζώνη ασφαλείας. Εγώ πειθάρχησα, αλλά ο νεαρός είχε τις
αντιρρήσεις του. Όμως η τροχονόμος, με ευγένεια μεν αλλά με ύφος που δεν
σήκωνε άλλες αντιρρήσεις, τού επανέλαβε να βάλει τη ζώνη. Ο νεαρός οδηγός
συμμορφώθηκε. Το φανάρι άναψε πράσινο και ξεκινήσαμε προς το Σύνταγμα, αλλά
πριν μπούμε στην πλατεία μάς σταμάτησε ένα άλλο φανάρι. Το αυτοκίνητο που
οδηγούσε ο νεαρός σταμάτησε πάλι δίπλα μου και τυχαία τον κοίταξα. Ήταν
ακριβώς η στιγμή που έβγαζε τη ζώνη ασφαλείας, την οποία είχε υποχρεωθεί να
βάλει δευτερόλεπτα πριν! Τροχονόμος δεν υπήρχε εκεί και έτσι απαλλάχτηκε από
το περιττό φορτίο της ζώνης, νιώθοντας ­ προφανώς ­ ελεύθερος και ανεξάρτητος
από τα δεσμά της. Συνέχισα να τον κοιτάζω απορημένος, με είδε και μου έριξε
μια απαξιωτική ματιά και μόλις άναψε το φανάρι ανέπτυξε μεγάλη ταχύτητα και
έφυγε.

Δεν ξέρω πώς, αλλά μου ήρθε στον νου εκείνο το «εδώ είναι Ελλάδα». Ό,τι και να
κάνει η Τροχαία, που δεν κάνει πολλά, όποιος είναι αποφασισμένος να αυξήσει
τον αριθμό των θυμάτων από αυτοκινητικά δυστυχήματα κανείς δεν μπορεί να τον
αποτρέψει. Ο νεαρός οδηγός με το αυτοκίνητο του μπαμπά, ή που το αγόρασε με τα
λεφτά του μπαμπά, δεν ακούει ούτε για νεκρούς ούτε για τραυματίες και
ανάπηρους από τροχαία δυστυχήματα.

Το δυστύχημα είναι ότι σαν και εκείνον τον νεαρό υπάρχουν πολλές χιλιάδες. Και
όχι μόνο νεαροί…