Πρόσωπα Θα συνεχίσει να ηγείται των Δημοκρατικών;

Μάλλον όχι, δεν είναι κακή η γενειάδα. Περιποιημένη, γκρίζα… προσδίδει
ωριμότητα. Μαλακώνει λιγάκι την εικόνα του. Όμως οι Αμερικανοί από τον εμφύλιο
σταμάτησαν να στέλνουν γενειοφόρους στον Λευκό Οίκο.

Ο Αλ Γκορ επανήλθε στο προσκήνιο, μιλώντας για την πολιτική, πρώτη φορά μετά την παραδοχή της ήττας του

Πρόλαβε πάντως την αλλαγή, προτού μια ομάδα γενειοφόρων επιτεθεί στη χώρα του.

Ο Αλ Γκορ επανήλθε στο προσκήνιο. Την περασμένη εβδομάδα ο πλέον άτυχος στην
προεδρική ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών ήρθε μπροστά από τις κάμερες, για να
μιλήσει για την πολιτική – πρώτη φορά μετά την παραδοχή της ήττας του. Στήριξε
τον Μπους, κυρίως σε ό,τι αφορά τον αποκαλούμενο «άξονα του κακού», τον
κατηγόρησε όμως για «περιφρόνηση» των συμμάχων.

Αν και οι εκλογές του 2004 απέχουν 33 μήνες, ενδεχομένως και πολλούς ακόμη
πολέμους, οι εκλογές ανάδειξης υποψηφίων στα κόμματα αναμένεται να αρχίσουν
νωρίτερα από άλλες φορές και όποιος προκαλέσει την επόμενη φορά τον Μπους θα
πρέπει να οργανωθεί έως τα τέλη του 2002, ώστε να αντιπαρατεθεί αξιόλογα. Και
μέχρι εδώ δεν υπάρχει πρόβλημα. Είναι η επιλογή του 29% των Δημοκρατικών,
σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση, μπροστά από τη Χίλαρι Κλίντον, η οποία το
πιθανότερο να μη θέσει υποψηφιότητα αυτή τη φορά, τον Μπιλ Μπράντλεϊ, τον Τζο
Λίμπερμαν, τον Τομ Ντασλ.

Η πρωτιά αυτή όμως καταρρίπτεται, αν αναλογιστεί κανείς ότι υπάρχει ένα 71%
στους Δημοκρατικούς που πιστεύει ότι είναι καιρός να τελειώνει με το παρελθόν:
Ναι, μπορεί να υπήρξε δημοφιλής. Μπορεί ακόμη και να εξαπατήθηκε. Δεν έπειθε
όμως στον βαθμό που θα έπρεπε. Δεν ήταν τόσο ζωντανός και, όπως και να έχουν
τα πράγματα, σίγουρα δεν διαφαίνεται νοσταλγία για τα χρόνια του Κλίντον.

Υπάρχει μια αίσθηση στην Ουάσιγκτον ότι μέχρι την άνοιξη ο κ. Γκορ θα έχει
λάβει το μήνυμα πως είναι πιθανότερο να αποτύχει στους προκριματικούς, οπότε
δεν θα χρειαστεί καν να δοκιμαστεί ξανά κατά του Μπους, η δημοτικότητα του
οποίου – τουλάχιστον αυτήν τη στιγμή – δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας στην
αντίπαλη παράταξη.

«Υπάρχει μεγάλη πικρία», επισημαίνει ο αναλυτής Τομ Μαν. «Η διαίσθησή μου μού
λέει ότι ο Γκορ τελικά δεν θα καταθέσει υποψηφιότητα, επηρεαζόμενος από τις
φωνές των Δημοκρατικών, ότι δηλαδή αν και αισθάνονται άσχημα για την πορεία
του «ο χρόνος του ήρθε και πέρασε».

Αλλά και πάλι μπορεί να μην τελειώνουν όλα εδώ. Άλλωστε, ανασκαλεύοντας το
παρελθόν προκύπτει ότι από το αντίπαλο στρατόπεδο ο Ρεπουμπλικανός Νίξον, αν
και έχασε με μικρή διαφορά από τον Κέννεντυ το 1960, κέρδισε τελικά την
προεδρία το 1968. Ίσως το ίδιο να συμβεί και με τον Γκορ. Το 2008 θα είναι 60
ετών. Ενδεικτικό της κακής του τύχης όμως, καλείται να σταθεί σε οδυνηρές
στιγμές μακράς υπομονής υποψηφίων για να αντλήσει ελπίδα και παρηγοριά.