ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Θων και λοιπών παθών

Θων – Θησείον έγραφε το λεωφορείο και ήταν επί χρόνια μυστήριο. Το Θησείο το
μάθαμε στο Δημοτικό, το Θων; Χρειάστηκε να περάσουν δεκαετίες. Από τον έναν
κήπο στον άλλο πήγαινε το λεωφορείο. Η «Καθημερινή της Κυριακής» είχε
φωτογραφία του. Είναι το όνομα που προκαλεί, αλλιώς θα περνούσε η ιστορία του
απαρατήρητη, όπως τόσες άλλες. Μικρές γωνιακές ιστορίες της Αθήνας, οικοπέδων
που αποφασί-στηκε να απαλλο-τριωθούν και έμειναν οι αποφάσεις να χρονίζουν.
Αυτή είναι η σιωπηρή πολιτική που ακολουθείται στον Δήμο. Ξεκινάνε, ας πούμε,
κάποιοι περίοικοι να ζητήσουν απαλλοτρίωση κάποιου κήπου, κάποιου παλιού
σπιτιού. Συνεδριάζει πρώτα το Δημοτικό Συμβούλιο και οι καλοί ηθοποιοί,
δικηγόροι, τραγουδιστές και άλλοι ψηφίζουν, συχνά με ομοφωνία, ναι. Να σωθεί
το ωραίο το κτήμα, να μείνει ο κήπος, να απαλλοτριωθεί. Ποιος θα διαφωνήσει;
Έτσι μπορεί να γλιτώσει η Αθήνα, κομματάκι κομματάκι, όπως καταστράφηκε.
Γίνονται οι εφέσεις, περνάει ο καιρός, κατακυρώνεται η απόφαση και ύστερα
γαλήνη. Δεν συνηθίζεται να πληρώνονται οι αποζημιώσεις. Οι δήμαρχοι προτιμούν
να ξοδεύουν τα λεφτά σε έργα εξωραϊσμού των κεντρικών δρόμων, αυτών που
περνάει πολύς κόσμος. Σε δέκα χρόνια οι ιδιοκτήτες παίρνουν πίσω το οικόπεδό
τους, που έχει μεταβληθεί καμιά φορά σε σκουπιδότοπο. Ενίοτε έχουν κουραστεί
να περιμένουν, έχουν φύγει, έχουν εγκαταλείψει την υπόθεση. Έτσι
κατακυρώνονται κάποιοι χώροι στον Δήμο, στρώνεται χαλίκι, μπαίνει ταμπελίτσα.
Το ελάχιστο. Οι προϋπολογισμοί πάνε στα στολίδια, ενώ η πόλη ασφυκτιά. Ίσως οι
οικοδομές να είναι στο βάθος το απόλυτο αντικείμενο σεβασμού για όλους μας,
πάνω από το πράσινο, την ελπίδα για παρέμβαση, την πίστη στη δημοτική εξουσία.
Το Θων – Θησείον αλλάζει υποσυνείδητα ορθογραφία, γίνεται Θων-θυσία;