ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εκείνος κι Εκείνος…

Εκείνος κι Εκείνος… Συναντήθηκαν, αγαπήθηκαν, παντρεύτηκαν. Ό,τι κάνει ένα
ζευγάρι, δηλαδή. Σύγχρονοι καιροί, νέα ήθη. Ως εδώ καλά… Δικαίωμα στην
αυτοδιάθεση, και δεν μας πέφτει λόγος.

Εκείνος κι Εκείνος… Ξαφνικά ένιωσαν ένα αίσθημα μητρότητας να τους
πλημμυρίζει. Θέλουμε και ένα παιδί, δήλωσαν.

Η φύση, ως γνωστόν, δεν είχε προβλέψει τα σχετικά ­ παντογνώστρια την είπαν ­,
αλλά Εκείνος κι Εκείνος δεν είχαν ακούσει τίποτα γι’ αυτό. Θέλουμε παιδί
επέμειναν.

Οι λύσεις υπήρχαν. Υιοθεσία, μια ξένη κυοφορούσα μήτρα με τεχνητή
γονιμοποίηση, και ιδού το βρέφος.

Εκείνος κι Εκείνος, περιχαρείς… Ο μπαμπάς μου και ο… μπαμπάς μου, τους
αποκαλούσε το δυστυχές βρέφος μεγαλώνοντας. Και απορούσε που ήταν
δακτυλοδεικτούμενο.

Εκείνος κι Εκείνος, ευτυχείς… Με την ψευδαίσθηση του ακραιφνούς πρωτοπόρου
που γκρεμίζει το κατεστημένο.

Όσο για το βρέφος, θυσία στο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, πάσχιζε ασυνείδητα να
ξεχωρίσει τη θηλυκή και την αρσενική πλευρά των πραγμάτων. Πλην, ματαίως…
Όλους μπαμπάδες τούς αποκαλούσε, ανατρέποντας στην άγνοιά του τη φυσική τάξη
των πραγμάτων. Ένα πλάσμα μάλλον δυστυχισμένο, που όμως ενσάρκωνε όλα τα
«θέλω» των ψευδογονιών του.

Εκείνος κι Εκείνος, συναντήθηκαν-αγαπήθηκαν-παντρεύτηκαν, παράταιρο ανδρόγυνο,
είναι ήδη γεγονός ­ φωτογραφήθηκαν και για τον Τύπο.

Το βρέφος, προς το παρόν, παραμένει απλώς μια δήλωση αμέσως μετά τον γάμο.

Ας ελπίσουμε, ότι αυτός ο ευσεβής πόθος δεν θα γίνει τελικά πραγματικότητα.