o υποψήφιος Με το… πενάκι των μαθητών

Τι έχω κερδίσει τελικά από το σχολείο…

«Είμαι μαθητής της Β’ Λυκείου και πλησιάζοντας να κλείσω τον κύκλο αυτό των
μαθητικών μου σπουδών, αναρωτιέμαι τι τελικά έχω κερδίσει από αυτό τον
αναγκαστικό για πολλούς και αναγκαίο για άλλους “θεσμό” του σχολείου.

Σίγουρα πολλές γνώσεις: “… 480 π.Χ. Σπαρτιάται και Πλαταιείς φυλάττουσι
Θερμοπύλας… 356 π.Χ. γέννηση του κοσμοκράτορα Αλεξάνδρου… 1821 ξεσηκωμός
του Γένους… 2002 ­ σήμερα…”. Λαμπρή Ιστορία που κάνει πολλούς να
επαίρονται για τα κατορθώματα των ένδοξων προγόνων μας, να υπερηφανεύονται για
το παρελθόν μας και να παρουσιάζουν, ως σημείο ανωτερότητας, την λαμπρή
καταγωγή μας. Δυστυχώς, ο σημερινός Έλληνας μπορεί να καυχάται, με εξαίρεση
την Ιστορία του, για ελάχιστα πράγματα.

Όμως, όταν ένα έθνος επαναπαύεται στις δάφνες των προγόνων του και δεν
αγωνίζεται για το παρόν και το μέλλον της κοινωνίας στην οποία ζει και
εργάζεται, τότε το μέλλον του διαγράφεται μάλλον δυσοίωνο.

Η συνέχεια του τόπου είμαστε εμείς, που στα χρόνια της εφηβείας μας
κλεινόμαστε σε ένα δωμάτιο και ξενυχτάμε διαβάζοντας εξουθενωτικά, δίχως
ελεύθερο χρόνο και διασκέδαση. Δεν μπορούμε καν να ερωτευτούμε.

Πώς, λοιπόν, μπορεί κανείς να περιμένει ένα λαμπρό μέλλον για την πατρίδα,
όταν η ίδια αυτή πατρίδα διαπλάθει νέους που δεν είναι πολύπλευρα
καλλιεργημένοι, ενώ προάγει τον ανταγωνισμό και τον ωφελιμισμό στους
εύπλαστους χαρακτήρες τους;

Άραγε, σήμερα υπάρχει κανείς που να… φυλάττει Θερμοπύλες;».

Αλέξανδρος Σφυρής – Β’ Λυκείου 1ο Λύκειο Αργυρούπολης

Πώς θέλαμε να είναι οι καθηγητές μας

Έχει περάσει πια η εποχή κατά την οποία ο ρόλος του ήταν να παρέχει γνώσεις,
που θα αποσκοπούσαν αποκλειστικά και μόνο στην εισαγωγή σε πανεπιστημιακά
ιδρύματα. Ειδικά στις μέρες μας που έννοιες όπως παγκοσμιοποίηση, Ευρώπη κ.ά.
μας προσφέρονται αφειδώς και με φαντασμαγορικές ερμηνείες, που ο όγκος των
προβλημάτων αλλά και των γνώσεων διευρύνεται, χρειαζόμαστε ο εκπαιδευτής να
μεταφέρει ήθος, κουλτούρα, δηλαδή πολιτισμό.

Ο καθηγητής καλείται να παίξει έναν πιο βαθύ και ουσιαστικό ρόλο. Για να
επιτευχθεί αυτό θα πρέπει να κερδίσει την εκτίμηση των μαθητών, τον σεβασμό
και κυρίως την εμπιστοσύνη τους. Ο καθηγητής μπορεί να γίνει καθοδηγητής,
σημείο αναφοράς, πρότυπο συμπεριφοράς, παράδειγμα ανθρωπιάς και ανιδιοτελούς
προσφοράς.

Και, φυσικά, αν η σχέση αυτή επιτευχθεί όλα θα είναι διαφορετικά. Βέβαια, μια
τέτοια σχέση προϋποθέτει ο μεν μαθητής να αντικαταστήσει την εσφαλμένη εικόνα
ενός αδιάφορου και σε κάποιες περιπτώσεις «δυνάστη» καθηγητή, ο δε καθηγητής
να ξεχάσει τον «υποκριτικό» ρόλο που πολλές φορές υποδύεται στην τάξη και που
το ίδιο το επάγγελμα επιβάλλει. Χρειάζεται, πάνω απ’ όλα να θέσουμε τα θεμέλια
μιας επικοινωνίας σε όλα τα επίπεδα.

Ντορίνα Θάνου – Β’ Τάξη Ενιαίου Λυκείου 1ο Λύκειο Αγ. Δημητρίου

Μας αξίζει πράγματι αυτό το σύστημα;

Είναι, σε τελική ανάλυση, η παιδεία που παρέχεται στα σχολεία όλης της χώρας
αυτή που αξίζει στους μαθητές; Αυτό είναι, νομίζω, το ερώτημα στο οποίο πρέπει
να απαντήσει το υπουργείο Παιδείας.Κατ’ αρχήν, ο εξετασοκεντρισμός του
σημερινού εκπαιδευτικού συστήματος δενεπιτρέπει ούτε την απόκτηση ουσιαστικής
γνώσης ούτε την εισαγωγή των υποψηφίων σε σχολές με βάση καθολικά αξιολογικά
κριτήρια: όλα εξαρτώνται από την επίδοση του μαθητή στις Πανελλήνιες
Εξετάσεις, στις οποίες μπορεί να σταθεί άτυχος ή να αδικηθεί. Παράδειγμα είναι
το μάθημα της Έκθεσης, όπου οι μαθητές βαθμολογούνται ανάλογα με το τι ο
εκάστοτε εξεταστής θεωρεί σωστό, και όχι, όσο το δυνατόν, αντικειμενικά.

Επιπλέον, οι καθηγητές των δημόσιων σχολείων συχνά αδιαφορούν για τη
σωστήδιεξαγωγή του μαθήματος. Αντίθετα, στα φροντιστήρια οι καθηγητές
νοιάζονται για τους μαθητές και συνεργάζονται μαζί τους, με αποτέλεσμα να
γίνεται ουσιαστική διδασκαλία και τα παιδιά να χαίρονται το μάθημα. Οι μαθητές
πιέζονται επίσης και σε ψυχολογικό επίπεδο, καθώς το άγχος που δημιουργείται
λόγω της βαρύτητας των εξετάσεων και της ανάγκης για συνεχή εγρήγορση είναι
πολύ μεγάλο.

Για να υπάρξουν βελτιώσεις, θα έπρεπε ίσως να ζητείται από τους μαθητές να
εκθέτουν γραπτώς τις απόψεις τους για το τι θέλουν να αλλάξει, και αυτές να
λαμβάνονται υπ’ όψιν από τους καθ’ ύλην αρμοδίους. Ακόμα, οι υποψήφιοι θα
επωφελούνταν πολύ αν υπήρχε έγκυρη και άρτια πληροφόρησή τους σχετικά με τις
μεταλυκειακές σπουδές (είναι λίγοι και οι ειδικευμένοι καθηγητές και οι ώρες
του ΣΕΠ, όπου αυτό διδάσκεται), καθώς το «τι θα γίνει μετά», είναι ένα ζήτημα
που απασχολεί όλους.

Θανάσης Λυκάρτσης – Γ’ Λυκείου Πειραματικό Σχολείο Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης