Η πορεία προς τον θάνατο δεν είναι για τηλεθέαση

«Η κάμερα να τρέχει, να κυνηγά τη φρικτή λεπτομέρεια: Να κάνει ζουμ στα μάτια
που αναδιπλώνονται στην πορεία για το θάνατο… Λίγο μετά, ξανά η ίδια εικόνα
της πτώσης προς το θάνατο. Ξανά το ζουμ στα μάτια που δείχνουν την ανάποδη
πορεία του δρόμου της ζωής. Λίγο μετά, ξανά replay και ξανά αλλά τώρα σε
εφιαλτικό slow motion, αργά και πολλές φορές για να μη χάσει ο τηλεθεατής
τίποτε από το θάνατο».

Με αυτά τα λόγια, οι δημοσιογράφοι Γιώργος Τσούτσιας και Ανθή
Κασιμάτη-Τσούτσια εκφράζουν τη διαμαρτυρία και την αγανάκτησή τους για τον
«άγριο τρόπο» μετάδοσης από τις τηλεοπτικές κάμερες του θανάτου του πατέρα
τους Ιωάννη Κασιμάτη στο βήμα της εκδήλωσης του Ελληνοαραβικού Επιμελητηρίου,
στις 13 Φεβρουαρίου. Οι δύο δημοσιογράφοι, απευθυνόμενοι σε συναδέλφους τους,
σε «τιμητές των πάντων, τηλεοπτικούς εισαγγελείς και εμπόρους της τηλεθέασης»,
αναρωτιούνται αν έχουν οι ίδιοι νιώσει ποτέ τον πόνο που προκαλεί η «δημόσια,
άκριτη διαπόμπευση που υπηρετούν με πάθος».

Στην επιστολή διαμαρτυρίας τους προς όλους όσοι προέβαλαν με συγκεκριμένο
τρόπο το τραγικό συμβάν, ο Γιώργος Τσούτσιας και η Ανθή Κασιμάτη-Τσούτσια, οι
άνθρωποι που είδαν και «live», ξανά και ξανά τον δικό τους άνθρωπο να σβήνει
υπό το άγρυπνο βλέμμα της τηλεοπτικής κάμερας, αναρωτιούνται: «Πώς θα ένιωθαν
αν έβλεπαν, ανυποψίαστοι, συγκλονισμένοι στην τηλεοπτική τους οθόνη, τον
πατέρα τους να σωριάζεται νεκρός live;». Έχοντας γνώση των δημοσιογραφικών…
καθηκόντων, δε ζητούν από τους συναδέλφους τους να αγνοούσαν το περιστατικό,
αλλά να σέβονταν την ύψιστη στιγμή της ζωής ενός ανθρώπου, το θάνατο.

Και παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ο Ιωάννη Κασιμάτης συνήθιζε να λέει στα
αραβικά «ε λα φατ ματ», που σημαίνει «ό,τι πέρασε πέθανε», οι δύο
δημοσιογράφοι ελπίζουν «η τηλεοπτική άγρια τυμβωρυχία της 13-2-2002 να μην
περάσει να μην ξεχαστεί και να μην πεθάνει προς όφελος της επανατοποθέτησης
των ορίων της δημοσιογραφίας, του πραγματικού ρόλου των ΜΜΕ και του σεβασμού
της ανθρώπινης αξιοπρέπειας». Και αναφερόμενοι στον «ξεχασμένο» υποψήφιο
Κώδικα Δεοντολογίας του ΕΣΡ και στο σχετικό σημείο για την αποφυγή παρουσίασης
ατόμων σε στιγμές πένθους, πόνου, οδύνης και απόγνωσης, καταλήγουν: «Και
φανταστείτε τώρα να προέβλεπε ο κώδικας και οδηγίες για το live θάνατο…!».