Διαβατήριο ζωής

«Ξαναβρήκα τους συγγενείς μου. Από τότε που πήρα την άδεια παραμονής μπορώ
να ταξιδεύω χωρίς προβλήματα στην πατρίδα μου, τη Συρία, να βλέπω τους δικούς
μου. Αυτή είναι η πιο σημαντική αλλαγή που έφερε στη ζωή μου η πράσινη κάρτα».

Αμπντούλ Ολουάν. Είναι ο πρώτος μετανάστης που πήρε στα χέρια του την πράσινη κάρτα πριν από 3 χρόνια. «Το σημαντι-κότερο πράγμα που άλλαξε στη ζωή μου με την άδεια παραμονής, είναι ότι μπορώ να ταξιδεύω στην πατρίδα μου, τη Συρία»

Πριν από μερικές εβδομάδες εκατοντάδες μετανάστες ταλαιπωρούνταν έξω από τη
Νομαρχία Αθηνών για να υποβάλουν τα δικαιολογητικά για την άδεια παραμονής.
Την ίδια στιγμή, ο 35χρονος Σύρος Αμπντούλ Ραχμάν Ολουάν, ο πρώτος μετανάστης
που πήρε στα χέρια του την πράσινη κάρτα πριν από 3 χρόνια, απολάμβανε τη
«ζεστασιά» στο σπιτικό του στη Συρία.

Ταλαιπωρήθηκε κι αυτός όταν έπρεπε να υποβάλει τα δικαιολογητικά. Ξυπνούσε
χαράματα για να σταθεί στα γκισέ των δημόσιων υπηρεσιών. Έχασε μεροκάματα.
Ώσπου έφθασε η 26η Φεβρουαρίου του 1999. Η ημέρα που πήρε στα χέρια του την
πράσινη κάρτα. «Ήταν το καλύτερο δώρο για μένα», λέει στα «ΝΕΑ», καθώς θυμάται
εκείνη τη στιγμή.

«Είχα 9 χρόνια να δω τους δικούς μου. Μόλις πήρα στα χέρια μου την κάρτα, το
πρώτο πραγμα που σκέφθηκα ήταν να πάω να τους βρω. Ήταν η πρώτη ουσιαστική
αλλαγή στη ζωή μου». Έφυγε αμέσως και επισκέφθηκε την πολυμελή οικογένειά του.
«Τώρα μπορώ να τους βλέπω κάθε χρόνο». Εκεί βρισκόταν και την περιόδο των
εορτών και επέστρεψε στην Ελλάδα φορτωμένος με προϊόντα της πατρίδας του.

«Άλλαξαν πολλά με την άδεια παραμονής. Για παράδειγμα δεν είχα ένα δικό μου
μεταφορικό μέσο. Τώρα έχω αγοράσει αυτοκίνητο. Με αυτό μετακινούμαι πιο
άνετα». Στη δουλειά του νιώθει πιο ασφαλής. «Πριν πάρω την κάρτα, ένας
εργολάβος μπορούσε να μου πει “δεν σου κολλάω ένσημα” ή να μου δίνει λιγότερα
χρήματα. Τώρα δεν συμβαίνει αυτό. Αντίθετα, όταν είσαι νόμιμος σε προτιμούν».

Ο Αμπντούλ δεν βρίσκεται προσωρινά στην Ελλάδα ούτε ήρθε μόνο για να κερδίσει
χρήματα. Θέλει να συνεχίσει να ζει στη χώρα μας. «Ναι, αλλά αν είχες πάει
Αμερική τώρα θα είχες αποκατασταθεί. Θα είχες περισσότερα χρήματα», του λέει ο
κ. Μιχάλης Φακιολάς, ο οποίος του έχει παραχωρήσει στέγη για να μένει στα
σύνορα Αμαρουσίου – Πεύκης. «Τα λεφτά δεν είναι το παν Μιχάλη. Η υγεία είναι
το πιο σημαντικό», απαντά ο Αμπντούλ και αγκαλιάζει τον κ. Φακιολά και τη
σύζυγό του, την Έμμυ. «Αυτοί οι άνθρωποι είναι σαν γονείς μου. Με φιλοξενούν.
Τους αγαπώ πολύ». Με την πράσινη κάρτα στην τσέπη είναι πιο ήρεμος. Αυτά τα
τρία χρόνια που ζει και εργάζεται μόνιμα στην Ελλάδα ως ελαιοχρωματιστής δεν
έχει πια τον φόβο και το άγχος της παρανομίας. «Λίγοι μπορούν να καταλάβουν
πόσο σημαντικό είναι να ξέρεις ότι είσαι νόμιμος. Έχεις δικαιώματα», τονίζει.

Η πράσινη κάρτα του Αμπντούλ ισχύει έως τον Ιούλιο και ο ίδιος ελπίζει, έως
τότε, να έχουν εκλείψει τα γραφειοκρατικά προβλήματα και να μην ταλαιπωρηθεί
για την ανανέωσή της.