[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Πρωτοτυπία καμία. Όλο τα ίδια και τα ίδια. Φτερνίστηκε ο Άκης; Τα έβαλε με τον
Σημίτη. Είπε κάτι ο Γιάννος υπέρ του Ζαφειρόπουλου; Αντιηγετικές δηλώσεις
Γιάννου. Έκανε μια παρέμβαση ο Γιώργος Παπανδρέου; Διάδοχος ο Παπανδρέου.
Έφαγαν μαζί πέντε, δώδεκα, είκοσι ένας, τριάντα δύο, σαράντα τρεις; Μυστικό
δείπνο για την ανατροπή του Σημίτη. Και πριν από ένα χρόνο τα ίδια γίνονταν.
Και πριν από δύο, πάλι τα ίδια. Ανοίγεις μια χθεσινή εφημερίδα και σκέφτεσαι,
«ρε γαμώτο, κάπου τα ‘χω ξαναδιαβάσει εγώ αυτά. Κάπου τα ξέρω». Τα ξέρεις,
διότι έχουν ξανασυμβεί. Τα έχεις ακούσει, διότι σ’ τα έχουν ξαναπεί. Η ουσία
είναι ότι όλο πέφτει ο Σημίτης κι όλο… όρθιος στέκεται.

Κι όμως το παλεύουν

Ερώτηση: κακό είναι αυτό; Όχι, βέβαια, κακό δεν είναι, το αντίθετο. Απολύτως
συνεπές προς το Σύνταγμα και τους νόμους του κράτους είναι. Ο Πρωθυπουργός
εκλέγεται για μια πλήρη θητεία τεσσάρων ετών, και οφείλει, πλην ανυπέρβλητου
εμποδίου, να την εξαντλήσει. Να εφαρμόσει το πρόγραμμά του, και να κριθεί στο
τέλος της. Εδώ, για λόγους που έχουν να κάνουν με την τάση αυτοχειριασμού που
διατρέχει ολόκληρο το ΠΑΣΟΚ, βάλθηκαν να υπονομεύσουν τον Σημίτη πριν καν
κλείσει διετία από την επανεκλογή του. Θέλεις, κύριε, άλλον αρχηγό, κι όχι τον
Σημίτη; Άποψή σου, και δεν τη σχολιάζουμε…

Τότε, το ξέχασαν

Αλλά αφού θέλεις άλλον αρχηγό, γιατί δεν το είπες στο Συνέδριο, πριν από
τέσσερις μήνες; Καθαρά. Χωρίς περιστροφές και υπονοούμενα. Κα-θα-ρά. «Ο
Σημίτης είναι καμένο χαρτί, γι’ αυτό προτείνω να εκλέξουμε αρχηγό τον τάδε».
Τον Γιώργο Παπανδρέου, ας πούμε, που τον χειροκροτούσες όρθιος επί δεκάλεπτο
όταν βγήκε να μιλήσει στο Συνέδριο. Όχι μόνο δεν το είπες, αλλά έδωσες και
στον Σημίτη 70% να έχει να λέει ότι έλαβε «καθαρή και δυνατή εντολή». Τώρα
λοιπόν δεν είναι ανήθικο, άθλιο, απαράδεκτο αυτό που κάνεις; Να υπονομεύεις
τόσο ξεδιάντροπα αυτόν που ψήφισες και πάλι για πρόεδρο; Παρά το γεγονός ότι
γνωρίζεις, και γνωρίζεις πολύ καλά, ότι θα την πληρώσει ολόκληρη η παράταξη
από τη… βαριάς μορφής Δεξιά που επέρχεται;!

Αρχηγέ, το κόμμα σου

Η οποία Δεξιά, τώρα, βαριάς, βαρύτατης, μορφής που, όπως προανέφερα,
επέρχεται, είναι να σε φυλάει ο Θεός. Βγαίνει ο πρόεδρος του κόμματος Κώστας
Καραμανλής και δηλώνει ενώπιον καμερών και… ανθρώπων ότι αποκηρύσσει τις
καταλήψεις των δρόμων από τους αγρότες. Και επί τη ευκαιρία τραβάει και ένα
λογύδριο για το πόσο αντίθετος είναι με το να αναστατώνεται η οικονομική και
κοινωνική ζωή των πολιτών. Ωραίος. Το ίδιο βράδυ στα κανάλια να τος καμαρωτός
καμαρωτός πάνω στο τρακτέρ ο… πασιονάριος Σωτήρης Χατζηγάκης, ο πρώην
υπουργός, πρώτος στον αγώνα. Κι από κοντά, υπαρχηγός του δημοφιλούς Ευάγγελου
Μπούτα, ο Θαν. Νασίκας, μέλος της Κ.Ε. του κόμματος, ως ο πιο γνωστός δεξιός
αγροτοπατέρας. Αρχηγέ μου, το κόμμα σου!

Δεν στερεύει η δεξαμενή

Το κόμμα, τώρα, ακόμη, σχεδόν 22 μήνες μετά τις εκλογές του Απριλίου του 2000,
να τη χωνέψει εκείνη τη σκληρή Κυριακή που για ένα δίωρο νόμιζε ότι ήταν
κυβέρνηση, και ως τα μεσάνυχτα τους προέκυψε Σημίτης για Πρωθυπουργός. Η
συζήτηση για τις ελληνοποιήσεις στη Βουλή ήταν ένα χάρμα. Το τι είπαν δεν
περιγράφεται ούτε με λόγια ούτε με κείμενα. Κι αυτό κάνει ακόμη πιο επαινετή
την παρουσία του Κώστα Σκανδαλίδη, που σήκωσε ολόκληρο το βάρος της
αντιπαράθεσης με τη Ν.Δ. – ο Πρωθυπουργός απουσίαζε στις Βρυξέλλες – και τα
κατάφερε εξαιρετικά. Για να αποδειχθεί ότι παρά τα όσα υποστηρίζει η Ν.Δ. για
τους κουρασμένους, τους φθαρμένους, τους… ξωμάχους της πολιτικής, η δεξαμενή
στελεχών μεγάλου βεληνεκούς του ΠΑΣΟΚ δεν στερεύει…

Του βγάζουμε το καπέλο

Δεν στερεύει ούτε η ανθρωπιά ούτε η τιμιότητα. Κόντρα στα φρουτάκια, στις
δυσοσμίες που αναδίνει η πολιτική αντιπαράθεση, τα χτυπήματα κάτω από τη μέση,
και όλα όσα σου μαυρίζουν την ψυχή, υπάρχουν ειδήσεις χαρμόσυνες. Φτωχός, τι
άλλο, βιοπαλαιστής, εργάτης καθαριότητας του Δήμου Κερατσινίου, βρήκε και
παρέδωσε μικρό θησαυρό εκ δραχμών και ευρώ. Δεν έκανε ό,τι θα έκαναν πολλοί
άλλοι. Λειτούργησε σαν άνθρωπος. Ας του βγάλουμε το καπέλο- τα συγχαρητήρια,
απλώς, δεν αρκούν…

Το κατάλαβε νωρίς

Αντιθέτως, συγχαρητήρια πολλά αξίζουν σε όσους προσπαθούν να σταθούν όρθιοι
απέναντι στη νέα προσπάθεια που βρίσκεται σε εξέλιξη να πεισθούμε ότι εντάξει
και καλά ο διάλογος με την Τουρκία δεν είναι και τίποτε σοβαρό. Ο Γιώργος
Παπανδρέου μάς καλεί να αποβάλουμε τις φοβίες που μας διακατέχουν. Μια
κουβέντα είναι αυτό. Αλλά πώς μπορεί να αποβάλεις κάτι που είναι μέσα στα
γονίδιά σου αιώνες τώρα; Κι έπειτα, κακό δεν είναι να φοβάσαι. Κακό είναι να
το παίζεις άνετος, διότι εμπιστεύεσαι τον απέναντι, και στο τέλος να
καταλαβαίνεις, οδυνηρά, ότι έκανες λάθος. Ότι σε ξεγέλασε. Ότι σ’ την έφερε.
Κάποτε ο Ανδρέας Παπανδρέου για κάτι ανάλογο είχε πει «Mea culpa». Αλλά,
ευτυχώς, εκείνος το κατάλαβε νωρίς.