ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όσο ν’ «ανοίξουν» οι ανταύγειες

Καλημέρα. Το λέει και το εννοεί. Με πλατύ χαμόγελο, από εκείνα που δεν
βρίσκεις πια εύκολα, τα γνήσια ­ πάλι καλά που τα ξεχωρίζω ακόμη από τις
απομιμήσεις.

Λοιπόν, τι χρώμα θα βάλουμε αυτή τη φορά; Δεν μας απασχολεί παραπάνω από 30
δευτερόλεπτα. Μια πρόφαση είναι, για να ξεκινήσει η κουβέντα. Πάντα ξεκινάει
μια κουβέντα. Απλά, χωρίς να το καταλάβουμε, χωρίς να ξέρουμε από πριν τι θα
πούμε. Όπως μας βγει, ό,τι μας βγει.

Άκου να δεις τι έπαθα τις προάλλες… – Θυμάσαι που είχαμε κλειδωθεί μέσα,
πάλι καλά που δεν είχα καταλάβει τον σεισμό… – Είναι φορές, λοιπόν, που όλα
θέλω να τα περνάω μόνος μου… – Πώς γίνεται και η Ντέπυ δεν θυμώνει ποτέ,
αντί να φωνάξει γελάει… – Είδα την Κατερίνα στον ύπνο μου χθες, λες και δεν
έχει περάσει ούτε μια μέρα από τότε που έφυγε…

Γελάμε. Κουνάμε το κεφάλι (με νόημα, που λένε) ­ όλοι ξέρουμε πώς είναι να
νιώθεις έτσι. Σκεφτόμαστε, και αφήνουμε τους άλλους να δουν τη σκέψη μας. ‘Η
απλά σωπαίνουμε, είναι κι αυτό μια μεγάλη κουβέντα.

Δεν γνωρίζει ο ένας τον άλλο. Εγώ μένω δίπλα, η Βίκυ ζει έντεκα μήνες τον
χρόνο στις Βρυξέλλες και η Μαρία μόλις ήρθε από την Αυστραλία. Άλλοι άνθρωποι,
άλλες ζωές συναντιούνται εδώ. Σ’ αυτό το μικρό κομμωτήριο. Όσο ν’ «ανοίξουν»
οι ανταύγειες και να «πιάσει» η βαφή, κάνει ο καθένας μας ένα ταξίδι. Στον
κόσμο των Ανθρώπων.