ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Με τι μοιάζει το αριστερό στυλ;

Λένε πως μια φορά που ο Λένιν ταξίδευε με το τρένο πρώτη θέση, κάποιος τον
ρώτησε αν αυτό ταίριαζε με την πολιτική του στάση. Αφού διακήρυττε την
επανάσταση του προλεταριάτου, δεν έπρεπε να ταξιδεύει στην τρίτη θέση του
τρένου, μαζί με τους φτωχούς; «Αγωνίζομαι να καταργηθεί η τρίτη θέση, όχι η
πρώτη» υποτίθεται ότι απάντησε εκείνος, ξεκαθαρίζοντας τη στάση του απέναντι
στα ωραία πράγματα που χαίρονταν οι αστοί και βάζοντας στόχους ποιότητας ζωής
για την προλετα-ριακή του επανάσταση. Να μια ιστορία ­ αληθινή ή απλώς
ευρηματική ­ που ίσως είχε ξεχαστεί στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, όχι
όμως κι εδώ, που ο σοσιαλισμός έζησε για δεκαετίες ως νικημένο όραμα. Εδώ στην
Ελλάδα τη μακρινή, υπήρχαν μερικοί που έβρισκαν κουράγιο να τη θυμούνται και
να τη διηγούνται αυτή την ιστορία. Την υπενθυμίζω επειδή υπάρχει φλερτ προς
την Αριστερά λόγω δημοτικών εκλογών, όπως γίνεται πάντα. Κάθε τέσσερα χρόνια
τη θυμούνται την Αριστερά οι γείτονες της. Και κινδυνεύουν να μη την
αναγνωρίσουν μέσα στο πλήθος. Προσοχή λοιπόν. Δεν πρόκειται απαραίτητα για
κυρία αυστηρή, μαυροφορούσα και κατατονική, με μίσος προς κάθε απόλαυση, σαν
γριά καλόγρια. Όλ’ αυτά τα αυστηρά και ηθικοπλαστικά και ασκητικά που
προβάλλουν τελευταία διάφοροι πολιτικοί, δεν παράγουν οπωσδήποτε αριστερό
στυλ. Μπορεί να υπάρχουν και οι οπαδοί της πολυτέλειας ανάμεσα στο
αναποφάσιστο εκλογικό σώμα. Μπορεί η Αριστερά να σιχάθηκε τη λιτότητα, τη
στέρηση, την κλασική εκείνη μαύρη κάλτσα. Μπορεί να ξεδίνει, να κυκλοφορεί με
ροζ, να παθαίνει αλλεργία με τα ηθικοπλαστικά κηρύγματα, τις βαρύγδουπες
δηλώσεις. Μπορεί να προτιμά την πρώτη θέση.