o υποψήφιος Με το… πενάκι των μαθητών

Ακολουθούμε Σχολές που δεν μας ενδιαφέρουν

Όπως όλοι οι μαθητές έτσι κι εγώ έχω μπει στη διαδικασία απόκτησης γνώσεων για
να μπορέσω να αντιμετωπίσω με επιτυχία τη «λαίλαπα» των εξετάσεων.

Αυτή η υπερπροσπάθεια που κάνουμε καθημερινά επιβεβαιώνει τον κυκεώνα στον
οποίο έχουμε μπλέξει και δεν ξέρουμε πού θα καταλήξουμε.

Όμως, εγώ δεν θα σταθώ στο άγχος, στην κούραση, στις στενοχώριες και τα
προβλήματα, που κατατρώγουν με μανία τις καλύτερες στιγμές της ζωής μας, αλλά
στο μέλλον.

Το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα, που όσο πάει και μοιάζει με θηλιά, που
ολοένα σφίγγει, δεν δίνει καμιά δυνατότητα στα παιδιά που δεν κατάφεραν να
περάσουν στη Σχολή της αρεσκείας τους. Τα καταδικάζει με την εσχάτη των
ποινών, αφού τα εξαναγκάζει να ακολουθήσουν κάποια άλλη Σχολή, που τελικά δεν
τα ενδιαφέρει.

Αυτά τα παιδιά τι θα κάνουν; Το σκέφτεται κανείς;

Το σύστημα που ισχύει είναι τόσο εξουθενωτικό, με αποτέλεσμα οι μαθητές να μην
έχουν άλλες αντοχές για να ξαναπροσπαθήσουν και δεν αφήνει περιθώρια να
σκεφτεί κανείς να επαναλάβει τις εξετάσεις, αφού υποχρεώνει τους μαθητές να
ξαναδώσουν όλα τα μαθήματα από την αρχή. Ας βρεθεί μια λύση πάνω σ’ αυτό το
πρόβλημα, γιατί οι λύσεις που έχουν υιοθετηθεί ώς τώρα αναγκάζουν τα παιδιά να
καταφεύγουν στο εξωτερικό ή να συμβιβαστούν με κάτι που δεν τα ικανοποιεί.

Σοφία Τσενέ – 11ο ΓΕΛ Περιστερίου

Δεν ωφελεί στην τελική ευθεία να αναζητούμε ευθύνες

Κάτι λιγότερο από τέσσερις μήνες είναι ο χρόνος που απέμεινε για τους φετινούς
υποψηφίους των Πανελλαδικών Εξετάσεων. Σε συνέχεια, λοιπόν, των όσων
αναφέρθηκαν στο πρώτο ένθετο «ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ» της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ», κατά τη
γνώμη μου, δεν ωφελεί στην τελική ευθεία να επιρρίπτουμε ευθύνες σε εκείνους
που υιοθέτησαν τη νέα εκπαιδευτική μεταρρύθμιση ή στους καθηγητές.

Αντιθέτως, μήπως θα έπρεπε με τα όποια «όπλα» έχουμε στα χέρια μας να
προετοιμαστούμε όσο το δυνατόν καλύτερα για να επιτύχουμε τον σκοπό μας με τις
λιγότερες όμως δυνατές θυσίες;

Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με μεθοδικό, προγραμματισμένο, καθημερινής βάσης
διάβασμα και μελέτη. Η ιδέα της επανάληψης κατά τακτά χρονικά διαστήματα όπως
Σαββατοκύριακα, αργίες, επικείμενες διακοπές του Πάσχα, είναι κάτι που
αναπόδραστα θα βοηθήσει. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν δικαιούμαστε και μιας
ημέρας ξεκούραση μέσα σ’ αυτά τα διαστήματα. Μήπως είναι καιρός να αρχίσετε να
σκέπτεστε ότι μέσα από αυτόν τον κόπο και μόχθο θα βγει στο τέλος το επιθυμητό
αποτέλεσμα, που θα ανταποκρίνεται στις ατομικές σας προσδοκίες και φιλοδοξίες;
Οι προσπάθειές σας θα τελεσφορήσουν και θα αισθάνεστε πιο δυνατοί και πιο
σίγουροι για αυτά που μπορείτε να πετύχετε στη συνέχεια. Γιατί η ζωή δεν
τελειώνει σ’ αυτό το στάδιο, ακόμα κι αν μια μάχη χαθεί.

Παναγιώτα Λέγγα – 54ο Λύκειο Αθηνών Β’ Λυκείου

Και με την επαγγελματική αποκατάσταση, τι;

«Σκοπός της εκπαίδευσης μεταξύ των άλλων είναι να κάνει τους νέους ικανούς να
ασκήσουν ένα βιοποριστικό επάγγελμα, για να ευδοκιμήσουν μέσα στη σύγχρονη
κοινωνία του ανταγωνισμού…».

Σύμφωνα με αυτή την άποψη του Ευάγγ. Παπανούτσου, θα προσδοκούσαμε το σχολείο
να αποτελεί πηγή γνώσεων και προσανατολισμού για σωστή επαγγελματική
αποκατάσταση. Η προσδοκία όμως αυτή δεν φαίνεται να εκπληρώνεται και το μάθημα
του ΣΕΠ, που θα μπορούσε να προσφέρει σημαντική βοήθεια, πολλές φορές
διδάσκεται από καθηγητές ανειδίκευτους.

Εκτός αυτού, σε ενημερωτικό έντυπο σχετικό με την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση,
που κυκλοφόρησε το 1999 από το υπουργείο Παιδείας, αναφέρεται ότι γίνεται
πραγματικότητα το όνειρο κάθε μαθητή και της οικογένειάς του για ανώτερες
σπουδές ΧΩΡΙΣ (υποτίθεται) ΗΘΙΚΗ, ΨΥΧΙΚΗ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΞΟΝΤΩΣΗ
και ότι θα υπάρξει σταδιακή αύξηση του αριθμού των εισακτέων στα ήδη υπάρχοντα
τμήματα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Όμως, είναι σαφές ότι υπάρχει αδυναμία τόσο του
παραγωγικού συστήματος να απορροφήσει το δυναμικότερο μέρος της ελληνικής
κοινωνίας όσο και του εκπαιδευτικού συστήματος να βοηθήσει τους νέους να βρουν
τον δρόμο τους.

Τα ΑΕΙ φαντάζουν τελικά, σαν «παράδεισος», σαν τελευταία ελπίδα από την οποία
γαντζώνεται ο νέος, όχι τόσο για να εξασφαλίσει το επαγγελματικό του μέλλον,
αλλά για να βρει μία διέξοδο μετά τις λυκειακές του σπουδές.

Ιωάννα Δεμεντή – 1ο Ενιαίο Λύκειο Αγ. Δημητρίου