ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο θυρωρός που σε αναγνώριζε… πέθανε

Αγαπητέ μου Νίκο, Γιάννη ή Γιώργο, Αντώνη (δεν έχει σημασία, όλοι την ίδια
δουλειά κάνετε) κανένας δεν μπορεί να προκαθορίσει τα όρια της προσωπικής
αξιοπρέπειας μπροστά στη μαγεία της προβολής. Ιδιαίτερα όταν οι συνθήκες, οι
συγκυρίες, οι καταστάσεις σε οδηγούν στο περιθώριο. Η δημοσιότητα είναι
Σειρήνα. Πιο σαγηνευτική κι από την εξουσία. Έτοιμη να σε απογυμνώσει.
Εσωτερικά και εξωτερικά. Γίνεται αυτοσκοπός. Αλλοιώνει την κρίση. Μεταβάλλει
τις αρχές. Αλλοτριώνει τις αξίες. Αρκεί ένα πλάνο. Μία ατάκα. Αλήθεια ή ψέματα
τι σημασία έχει; Η εικόνα θα μείνει. Το ξεβράκωμα της ηθοποιού. Το μοντελάκι
της συναδέλφου. Η αποκάλυψη του δημοσιογράφου. Ευτυχώς, μέχρι στιγμής
τουλάχιστον, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν άλλαξε την ιστορία. Ούτε καν την
επηρέασε. Ο φακός είναι καταδικασμένος να την ακολουθεί και η δύναμή του
αντέχει μόνο όσο είναι ανοικτός. Με το κτύπημα της κλακέτας το πλάνο αλλάζει.
Κι εσύ με αγωνία τρέχεις να μπεις και στο επόμενο. Και στο μεθεπόμενο. Σε
όποιο να ‘ναι και για ό,τι να ‘ναι. Αρκεί να υπάρχεις. Να λές. Να φαίνεσαι.
Όταν αλλάζει ολόκληρο το σκηνικό μένεις απέξω. Και τότε αρχίζουν τα δύσκολα.
Ένας άλλος, πιο φρέσκος, πιο σύγχρονος, πιο τολμηρός, λιγότερο, ή μάλλον
καθόλου ειλικρινής σε αντικαθιστά. Απεργάζεσαι τρόπους για να βγεις από το
σκοτάδι. Δεν αναρωτιέσαι καν τι λάθος έκανες. Βυθίζεσαι στο ψέμα. Ζεις με τις
αυταπάτες σου. Και δυστυχώς ο θυρωρός – εκείνος, που είχε επικαλεσθεί κάποτε
εύστοχα ο Γιώργος Κατσιφάρας – που σε αναγνώριζε… πέθανε.