Πρόσωπα Ένα σπίτι σαν την Παλαιστίνη

«Βλέπεις, Χαλίλ, το σπίτι σου είναι σαν την Παλαιστίνη», του είχε πει
κάποτε ένας Ισραηλινός αξιωματικός.

Χαλίλ Μπασίρ: Φοβάμαι λιγότερο τους Ισραηλινούς από τις ερωτήσεις των παιδιών μου…

«Σαν αυτή, είναι χωρισμένο στα τρία. Το ισόγειο είναι η ζώνη Α: εκεί είσαι
αυτόνομος, μπορείς να ζεις, αλλά δεν ανοίγεις τα παντζούρια. Ο όροφος είναι
ζώνη Β: εμείς ελέγχουμε τα πάντα. Η στέγη και ο κήπος είναι ζώνη C, δεν
επιτρέπεται ούτε να πατήσεις εκεί». Οι περισσότεροι θα μετακόμιζαν από ένα
τέτοιο σπίτι, αλλά ο Χαλίλ Μπασίρ επιμένει: «Από εδώ θα βγω με τα πόδια
μπροστά», τονίζει στη «Λιμπερασιόν». «Γιατί αυτό μας έκαψε, το 1948, εμάς τους
Παλαιστινίους. Αφήσαμε τα σπίτια μας, τα εδάφη μας, και δεν τα ξανάδαμε ποτέ».
Ο Χαλίλ Μπασίρ κατοικεί σ’ ένα διώροφο σπίτι που το περιτριγυρίζει ένας
μεγάλος κήπος στο Ντέιρ αλ-Μπάλα, στο κέντρο της Λωρίδας της Γάζας.

Είναι ένας από τους λίγους τυχερούς Παλαιστίνιους που το 1948 δεν έχασαν ούτε
τη γη ούτε το σπίτι τους.

Ο πατέρας του ήταν εύπορος γαιοκτήμονας κι όταν πέθανε, το 1979, του άφησε δύο
σπίτια κι ένα κτήμα που του απέφερε ένα καλό εισόδημα. Μέχρι που ο ισραηλινός
στρατός έστησε παρατηρητήριο 20 μέτρα από την πόρτα του για να προστατεύει
έναν εβραϊκό οικισμό λίγα μέτρα μακρύτερα.

Το 1992, ένας έποικος σκοτώθηκε περνώντας από τον αγρό τού Χαλίλ και οι
υπόλοιποι κατέστρεψαν το χωράφι με το σιτάρι, τον πορτοκαλεώνα και τα
θερμοκήπια του Παλαιστινίου.

Η δεύτερη Ιντιφάντα έκανε εφιαλτική τη ζωή του Χαλίλ και της οικογένειάς του
(έχει πέντε θυγατέρες και πέντε γιούς, από 5 έως 19 χρόνων), καθώς το σπίτι
του πολυβολήθηκε επανειλημμένα. Κλεισμένος αναγκαστικά σ’ αυτό, δουλεύει τη
διδακτορική διατριβή του για τη βικτωριανή συγγραφέα Μάργκαρετ Όλιφαντ και
παίζει τον Ρομπέρτο Μπενίνι με τα μικρότερα παιδιά του: «Προσπαθώ να κάνω σαν
όλα αυτά να είναι φυσικά, ένα παιχνίδι», εξηγεί. Τη νύχτα οι στρατιώτες
ανεβαίνουν στους ορόφους και τη στέγη και επιτηρούν την περιοχή με ένα βαρύ
πολυβόλο. Μερικές φορές κατεβαίνουν και στο σπίτι: «Μας κλείνουν στην κουζίνα,
κι όταν πέφτει η νύχτα στο υπνοδωμάτιο. Κι εκείνοι ψάχνουν το σπίτι με
σκυλιά». Στο Ντέιρ αλ-Μπάλα τον περνούν για τρελό ή για ονειροπόλο: άλλοι
απορούν γιατί δεν έχει μετακομίσει, άλλοι γιατί δεν έχει κάνει ακόμη επίθεση
αυτοκτονίας. Αλλά ο Χαλίλ δεν μισεί: «Είμαι έτοιμος να ξεχάσω το παρελθόν,
αυτά που μου έκαναν, αν είναι να χτίσουμε την ειρήνη». Και θέλει να μείνει στο
σπίτι του: «Φοβάμαι λιγότερο τους Ισραηλινούς απ’ ό,τι τις ερωτήσεις των
παιδιών μου, όταν θα με ρωτούν, πολλά χρόνια μετά, γιατί φύγαμε».