ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ταρατατζούμ

Στην Κλαυθμώνος ακούγονται εμβατήρια. Έχει λιακάδα, κόσμος πολύς μαζεύεται να
δει τι τρέχει. Νεαροί με χάλκινα έχουν στηθεί στη Δραγατσανίου και τους
τραβούν οι κάμερες. Πίσω τα κορναρίσματα οργιάζουν, αλλά ο θόρυβος καλύπτεται
από τη μουσική. «Περνάει ο στρατός» παίζουν, τι πάθανε; Τι τους έπιασε και
παιανίζουν τα χουντικά σουξέ; Αλλά έστω και στρατιωτική, η μουσική χρειαζόταν.
Οι νότες ξεσηκώνουν την πλατεία, σα να τη γυαλίζουν και να την αναπαλαιώνουν,
την κάνουν σκηνικό. Ο ήλιος αξιοποιείται θριαμβευτικά. Η Κλαυθμώνος γίνεται
Συνεγειρεώνος. Τα αρχοντικά της κτίρια χρωματίζονται και σαλεύουν, χορεύει και
το άχαρο γλυπτό της «εθνικής συμφιλίωσης». Αισθανόμαστε λίγο σαν πρόσωπα του
σινεμά που κινούνται συντονισμένα με μουσική υπόκρουση για άγνωστες
επιχειρήσεις (νίκες ή ήττες;). Ξεφτίζει προς χάριν της νέας χρήσης το παλιό
βάρος των εμβατηρίων. Μπροστά πάνε μερικοί με αφίσες, ζητούν συμβάσεις για τα
Μουσικά Σύνολα της ΕΡΤ. Στρίβουν τη Σταδίου κι ο κόσμος από πίσω, λες και
κρατάνε τον Μαγεμένο Αυλό. Κοιταζόμαστε ελάχιστα, χαμογελάμε ελαχιστότατα,
αλλά ακολουθούμε. Τραβάει πολύ ταρατατζούμ η ψυχή μας. Μας λείπει η μουσική
πρωτογενώς φαίνεται, έτσι, σαν σάντουιτς στο πεζοδρόμιο. Παλεύω λίγο ανάμεσα
στην αντίδραση στο εμβατήριο που μισώ και την ευχαρίστηση της μεταμορφωμένης
Κλαυθμώνος. Ρωτάω έναν νεαρό, γιατί παίζουν κομμάτια που έχουν συνδεθεί με τη
χούντα και με κοιτάει σα να είμαι από άλλον πλανήτη. Γελάει συγκαταβατικά κι
έχει δίκιο. Προφανώς ήταν αγέννητος επί χούντας ο τυχεράκιας. Δεν του λέει
τίποτα η ερώτηση, αυτοί να ακουστούν δυνατά ήθελαν. Για τις συμβάσεις τους
μονάχα. Σε τόσο απλά και ταπεινά καθήκοντα επιδίδονται πλέον τα εθνεγερτήρια
ταρατατζούμ, ευτυχώς για όλους μας.