ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μαθήματα ανθρωπιάς στα δικαστήρια

Σκηνή 1η: Νεαρή δικηγόρος εξαγοράζει με δικά της χρήματα την ποινή ενός
συνομηλίκου της που μόλις έχει καταδικαστεί για απόπειρα κλοπής. Δεν είχε
καμία υποχρέωση να το κάνει. Δεν ήταν καν δικηγόρος του για να υποθέσει κανείς
ότι ένιωσε υπεύθυνη για την τιμωρία του.

Σκηνή 2η: Μητέρα τοξικομανούς πληρώνει τη 10μηνη φυλάκιση που μόλις έχει
επιβάλει ένα άλλο δικαστήριο στον νεαρό που επιχείρησε να κλέψει το
ραδιοκασετόφωνο του αυτοκινήτου της. Δεν είχε καμία υποχρέωση. Το έκανε γιατί
ήθελε με τον δικό της τρόπο να βοηθήσει το αγόρι που είχε μπλεχτεί – όπως και
η δική της κόρη – στα ναρκωτικά.

Τις σκηνές αυτές δεν κατέγραψε καμία τηλεοπτική κάμερα. Τα γεγονότα
διαδραματίστηκαν ερήμην της δημοσιότητας. Μάρτυρες ήταν μόνον οι δικαστές, οι
δικηγόροι και όσοι έτυχε να βρεθούν, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, στην
αίθουσα του Αυτόφωρου Τριμελούς Πλημμελειοδικείου της Αθήνας. Εκεί, στην πρώτη
αίθουσα, στη δεξιά πλευρά του κτιρίου 4, στα δικαστήρια, στην πρώην Σχολή
Ευελπίδων. Τα αδικήματα είναι κατά κανόνα τα πιο «απλά» και «συνηθισμένα» που
περιλαμβάνονται στις σελίδες του Ποινικού Κώδικα. Για τον κάθε κατηγορούμενο
όμως, η δίκη του είναι η πιο σοβαρή. Όχι γιατί κατ’ ανάγκην διακυβεύεται η
προσωπική του ελευθερία, αλλά γιατί η απόδειξη της αθωότητάς του είναι υπόθεση
ζωής. Εκείνη την κρίσιμη ώρα όσο κι αν φαίνεται παράδοξο κάποιοι άγνωστοι
έτυχε να προσφέρουν στον κατηγορούμενο την… ελευθερία του. Με την πράξη τους
δείχνουν ότι ακόμη και μέσα σε μία δικαστική αίθουσα μπορεί να παραδίδονται
«μαθήματα ανθρωπιάς». Και μάλιστα από πρόσωπα που δεν αποτελούν παράγοντα της
δίκης. Έτσι απλά. Χωρίς ανταλλάγματα.