[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ο αναγνώστης συστήθηκε στο τηλέφωνο ως «παλιός αγωνιστής του ΕΑΜ και όλων των
δημοκρατικών αγώνων τα τελευταία πενήντα χρόνια» και ήταν απόλυτος, με τη
γνωστή απολυτότητα που διακρίνει όσους είναι αναγνώστες της εφημερίδας «επί 40
χρόνια»:

– «Δεν κατάλαβα καλά», είπε, «τι εννοούν μερικοί όταν ισχυρίζονται πως όταν
βγαίνουν τα άπλυτα των πολιτικών στη φόρα, όταν αποκαλύπτονται τα λάθη και οι
παρανομίες τους, αυτό αποτελεί παρελθοντολογία, δηλαδή είναι κάτι κακό για τη
χώρα και την πολιτική ζωή του τόπου. Δηλαδή, αν εκ των υστέρων ­ γιατί,
δυστυχώς, όλα εκ των υστέρων μαθαίνονται ­ μάθουμε ότι κάποιος πολιτικός
λαδώθηκε, παρανόμησε, χρησιμοποίησε αθέμιτα μέσα για να καταλάβει αξιώματα και
θέσεις, είναι κακό να το πούμε. Τι πρέπει να γίνει, να τα κουκουλώσουμε και
πάλι, γιατί διαφορετικά κάνουμε… παρελθοντολογία; Είναι άραγε
παρελθοντολογία να μιλάμε για τους δωσίλογους της Κατοχής που μας πετσόκοψαν
μετά την απελευθέρωση ή μήπως είναι παρελθοντολογία να θυμόμαστε τη χούντα και
να κατηγορούμε όσους συνεργάστηκαν μαζί της; Μήπως έτσι φθάνουμε στο άλλο άκρο
και ξεχνούμε την Ιστορία μας, μήπως έτσι διαγράφουμε τους αγώνες και τις
θυσίες του λαού μας, δήθεν, στο όνομα του να μην κάνουμε παρελθοντολογία; Δεν
έχουν ακούσει όλοι αυτοί τη φράση πως “λαοί που δεν έχουν μνήμη δεν έχουν και
μέλλον”»;

Είχε πάρει τέτοια φόρα, ήταν και κάποιας ηλικίας και δυσκολευόμουν να τον
σταματήσω..

– Μα πρέπει να ξεχάσουμε τα παλιά και να κοιτάξουμε μπροστά, προσπάθησα να τον
ηρεμήσω.

– «Και πώς να πάμε μπροστά, κύριε, με τα παλιά χαλασμένα υλικά, με τους
ανθρώπους που λιποψύχησαν, που πούλησαν την ψυχή τους στον διάβολο για να
επιζήσουν ή να κερδίσουν θέσεις και αξιώματα; Αυτοί θα μας οδηγήσουν στη νέα
εποχή που λέτε και εσείς και διάφοροι που έχουν λερωμένη τη φωλιά τους;

Όχι νεαρέ μου», κατέληξε οργισμένος. «Εμείς έχουμε υποφέρει πολλά από αυτούς
που θέλουν να τους ξεχάσουμε και δεν πρόκειται να πέσουμε στην παγίδα τους.
Προειδοποιώ και εσάς και εκείνους: Έχουμε μνήμη ελέφαντα»!