ΓΝΩΜΗ Ώρα να πιάσουμε τις ξιφολόγχες

Όσοι από μας υποστήριξαν τον συμμαχικό πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας
μπορούν ακόμη να κοιτάζουν τους επικριτές τους σταθερά στα μάτια. Για τρεις
λόγους. Πρώτον, ο πόλεμος αυτός ήταν και εξακολουθεί να είναι δίκαιος.
Δεύτερον, μάς επιβλήθηκε. Τρίτον, διεξάγεται συνετά και επιλεκτικά. Και αυτό
το οφείλουμε στα αντιπολεμικά και ανθρωπιστικά κινήματα και στη σταθερή πίεση
που ασκούν εδώ και χρόνια. Τώρα, όμως, πρέπει να αντιμετωπίσουμε το ερώτημα
της αναλογικότητας. Στο Αφγανιστάν, οι συνεχιζόμενοι βομβαρδισμοί
απομακρυσμένων σπηλιών και λοφοπλαγιών αρχίζουν να μοιάζουν με σκηνή από μέγα
μελόδραμα, με ένα είδος πικαρισμένης αντίδρασης στην άρνηση του Οσάμα Μπιν
Λάντεν ή του Ομάρ να μας κάνουν τη χάρη μιας εμφάνισης “νεκροί ή ζωντανοί”.

Το μόνο που εμποδίζει τις ειδικές δυνάμεις να αναλάβουν τη σκληρή δουλειά πάνω
και κάτω από το έδαφος είναι, όπως όλα δείχνουν, ο φόβος των απωλειών. Η κοινή
γνώμη, όμως, δεν μπορεί να αποδεχθεί την αξίωση να υπάρχουν απώλειες μόνο από
την αφγανική πλευρά. Επιπλέον, ορισμένα όπλα, όπως οι βόμβες διασποράς, είναι
ακατάλληλα για την επιλεκτική, επακριβή αναζήτηση που χρειαζόμαστε. Υπάρχει,
κατόπιν, το θέμα των αιχμαλώτων. Η καλοδεχούμενη συντριβή του καθεστώτος των
Ταλιμπάν και η ακόμη πιο καλοδεχούμενη διάλυση των ταγμάτων θανάτου της Αλ
Κάιντα άφησαν ξαφνικά στη Συμμαχία έναν μεγάλο αριθμό “περίεργων” αιχμαλώτων.
Το άρθρο 5 της Τρίτης Συνθήκης της Γενεύης δηλώνει καθαρά ότι, όταν υπάρχει η
οποιαδήποτε αμφιβολία όσον αφορά το στάτους των μαχητών που
αιχμαλωτίζονται, πρέπει να αντιμετωπίζονται ως αιχμάλωτοι πολέμου εκτός αν ή
έως ότου ένα “αρμόδιο δικαστήριο” αποφανθεί διαφορετικά.

Στη διάρκεια της υπόθεσης Ντρέιφους, ο Ζορζ Κλεμανσό παρατήρησε ότι “η
στρατιωτική δικαιοσύνη είναι για τη δικαιοσύνη ό,τι και η στρατιωτική μουσική
για τη μουσική”.

Δεν υπάρχουν Ντρέιφους ανάμεσα στις δυνάμεις του Ομάρ και του Μπιν Λάντεν.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι θα έπρεπε να απαρνηθούμε, ή ακόμη και να
απορρίψουμε τις αρχές της ανοιχτής κοινωνίας, για τις οποίες σε τελική ανάλυση
αναλάβαμε αυτόν τον αγώνα.

Ακούμε συνέχεια ότι θα είναι ένας μακροχρόνιος πόλεμος. Καλό θα ήταν λοιπόν να
συνεχίσουμε όπως επιθυμούμε, μένοντας πιστοί στα πρότυπα της ηθικής και της
νομιμότητας.

Ο Christopher Hitchens είναι αρθρογράφος του περιοδικού «Vanity Fair».
Το συγκεκριμένο κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «The Mirror».