ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι συνήθεις υπερβολές…

Τελικά – επειδή όπως λένε οι φίλοι μου είμαι πάντα υπερβολική – νομίζω πως το
Big Brother δεν ήταν παρά μια πρόβα τζενεράλε. Με τη διαφορά πως οι παίκτες σ’
αυτό επέλεξαν και επελέγησαν στη συνέχεια για να εκθέσουν τους εαυτούς τους
ενώπιόν μας.

Τώρα, ένας άλλος μεγάλος αδελφός, που θα μας προστατεύει από τους τρομοκράτες,
θα μας αποτρέπει από τροχαίες παραβάσεις και άλλα αδικήματα απλώνει σιγά σιγά
το δίχτυ του από κάμερες στην Αθήνα. Επειδή φαίνεται πως ισχύει η λογική πως
«ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» η ζωή μου, η ζωή όλων ημών που κινούμαστε και
αναπνέουμε καθημερινά στο κέντρο της πρωτεύουσας θα μπει στο μάτι των 1.200
καμερών. Όσοι θα βρίσκονται στην Τροχαία, την Ασφάλεια, την Αντιτρομοκρατική,
όπου εν πάση περιπτώσει θα «δίνουν αναφορά» αυτά τα μηχανήματα, θα με
παρακολουθούν. Θα μπορούν να διακρίνουν τον θυμό στο πρόσωπό μου, θα μπορούν
να σχολιάζουν το πώς είμαστε, πώς περπατάμε, θα ξέρουν με ποιους μιλάμε μια
δεδομένη στιγμή που μπορεί να είναι απόλυτα δική μας. Και αναρωτιέμαι: Πόσοι
ληστές συνελήφθησαν από τις κάμερες; Πόσοι «τρομοκράτες με γκαζάκια»
συνελήφθησαν επειδή καταγράφηκαν από τις κάμερες στις τράπεζες και τις
επιχειρήσεις που χτύπησαν; Κανείς…

Με τις κάμερες δεν απειλούνται όσοι συνειδητά προχωρούν σε έκνομες ενέργειες,
ακόμη κι αν μιλάμε για είσοδο στον λεωφορειόδρομο. Απειλούμαστε όλοι οι
υπόλοιποι, γιατί οι εκ προθέσεως εγκληματίες και παραβάτες θα ξέρουν απλώς πως
δεν πρέπει να πραγματοποιήσουν τα σχέδιά τους κάτω από το βλέμμα του Μεγάλου
Αδελφού. Λένε, πως όσοι εγκληματούν πιστεύουν συνειδητά ή ασυνείδητα πως δεν
θα πιαστούν. Μήπως, τελικά, έτσι, φτάσουμε στο σημείο να αποδεχθούμε πως ο
τέλειος τρόπος για την πάταξη της εγκληματικότητας είναι κάμερες ακόμη και στα
σπίτια μας; Αλλά πάλι, εγώ, είμαι συνήθως υπερβολική…