Διαστάσεις Αριστερός φονταμενταλισμός

Ερώτηση κρίσεως: γιατί ορισμένοι αριστεροί, την ώρα που δικαίως ζητούν
αλληλεγγύη για τα θύματα σε όλο τον κόσμο, απορρίπτουν την αλληλεγγύη στα
θύματα της 11ης Σεπτεμβρίου;

Η στήλη δεν θα τολμούσε να ανοίξει αυτήν τη συζήτηση (σε μια χώρα όπου ο
αντιαμερικανισμός θεωρείται περίπου τίτλος τιμής). Εδώ έγραψε ότι το φαινόμενο
των «αριστερών» που χάρηκαν με τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου χρήζει
ψυχανάλυσης, και κατηγορήθηκε ότι θέλει να επιστρέψουν τα ξερονήσια. Με μεγάλη
ανακούφιση, λοιπόν, διάβασε (η στήλη) ένα ενδιαφέρον κείμενο περί «αριστερού
φονταμενταλισμού» στο τελευταίο τεύχος του αριστερού (ναι, αριστερού), έγκυρου
(ουδεμία αντίφαση μέχρι στιγμής) αμερικανικού (μα πώς το αφήνουν οι
ιμπεριαλιστές να κυκλοφορεί;) περιοδικού Mother Jones.

Η ελπίδα ότι το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας που συντελέστηκε την 11η
Σεπτεμβρίου θα οδηγήσει τις ΗΠΑ να σέβονται περισσότερο τον υπόλοιπο κόσμο
είναι απολύτως θεμιτή, γράφει ο Τοντ Γκίτλιν. Η ανάγκη να επανεξεταστούν οι
κυρώσεις κατά του Ιράκ ή η αμερικανική υποστήριξη προς το Ισραήλ και
διεφθαρμένα καθεστώτα όπως της Σαουδικής Αραβίας και της Αιγύπτου, είναι πιο
επείγουσα από ποτέ. Από το σημείο αυτό, όμως, μέχρι του να αμφισβητείται το
δικαίωμα της Αμερικής να χρησιμοποιεί βία για λόγους αυτοάμυνας, ή ακόμη και
το δικαίωμά της να διεκδικεί τον ρόλο του θύματος, υπάρχει μεγάλη απόσταση.
Ορισμένοι αριστεροί θεωρούν ότι δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από την
αμερικανική ισχύ. Ότι η χώρα αυτή δεν αντιμετωπίζει ποτέ πραγματικά διλήμματα.
Όταν οι ηγέτες της απολαμβάνουν υψηλή δημοτικότητα, αυτό οφείλεται είτε στο
ότι ολόκληρος ο πληθυσμός έχει υποστεί πλύση εγκεφάλου (επειδή είναι αφελής)
είτε στο ότι συμμερίζεται τις τερατώδεις αξίες της ηγεσίας του (επειδή είναι
του ιδίου φυράματος).

Η αλαζονεία της υπερδύναμης είναι δεδομένη, όπως και αυτή η επίμονη άγνοια που
επέτρεψε στους μισούς της πολίτες να ψηφίσουν για πρόεδρο έναν άνθρωπο χωρίς
καμιά γνώση για τον έξω κόσμο. Η μυωπία στο όνομα του αδυνάτου όμως, λέει ο
Γκίτλιν, δεν είναι πιο δικαιολογημένη από τη μυωπία στο όνομα του ισχυρού. Οι
«φονταμενταλιστές» της Αριστεράς δεν βλέπουν άλλα κίνητρα στις αμερικανικές
ενέργειες από τη δίψα του πετρελαίου. Υποστηρίζουν πως οι πράξεις διαφόρων
δολοφόνων (από τους Ερυθρούς Χμερ μέχρι τον Μπιν Λάντεν) πρέπει να ενταχθούν
σε κάποιο «πλαίσιο», αρνούνται όμως να δεχθούν οποιοδήποτε πλαίσιο για τις
πράξεις των Αμερικανών. Αν όμως πρέπει να κατανοήσουμε τον ισλαμικό φανατισμό,
δεν θα πρέπει να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε και την Αμερική, αυτήν τη
φιλελεύθερη, βίαιη, ανεκτική, κοντόφθαλμη, εγωιστική, γενναιόδωρη, πολεμοχαρή,
ανόητη, ένδοξη, χοντροκέφαλη δύναμη;

Η μονόφθαλμη Αριστερά δεν βοηθάει κανέναν όταν βουλιάζει σε μύθους που δεν
καθρεφτίζουν παρά τη δική της εικόνα, καταλήγει ο αρθρογράφος του Mother
Jones. Όποιος αρνείται να αντιμετωπίσει τα αδιέξοδα και τους κινδύνους της
πραγματικότητας αποκαλύπτει τη δική του πικρή ανακολουθία.