ΑΛΕΚΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ «Λίφτιγκ» άμεσα στα μεγάλα νοσοκομεία

Όλοι το ξέρουν ότι ο υπουργός Υγείας Αλέκος Παπαδόπουλος βάζει «στοιχήματα»
με τον εαυτό του. Κάθε «στοίχημα» είναι και ένα βήμα προς ένα συγκεκριμενο
στόχο. Τα Περιφερειακά Συμβούλια Υγείας, οι προμήθειες, ο έλεγχος, η οργάνωση
των νοσοκομείων, τα απογευματινά ιατρεία… Αναρωτιέται κανείς ποιος είναι ο
καινούργιος του στόχος, το καινούργιο στοίχημα για την υγεία

Είναι φανερό ότι έχει πολλά στοιχήματα μπροστά του: Ένα νέο τρόπος επιλογής
των γιατρών με τους εθνικούς κριτές (που ανακοινώνεται σήμερα), Γραφεία
Υποδοχής Ασθενών («για να προστατεύεται ο ασθενής όταν προσεγγίζει το Σύστημα
Υγείας»), τα ΤΕΠ, τα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών (οι εργολαβίες θα
ανατεθούν εντός του Φεβρουαρίου), οι εισαγωγές (αυτές τις ημέρες πρόκειται να
εκδοθεί η υπουργική απόφαση που αλλάζει τον τρόπο εισαγωγής στα νοσοκομεία,
«για να σταματήσει αυτό το απαράδεκτο καθεστώς των πλασματικών εισαγωγών ή των
εισαγωγών με τα βαλιτσάκια»). Είναι, επίσης, το κτιριολογικό θέμα των
νοσοκομείων («θέλω να σας πω ότι στο τέλος του 2002 ο κόσμος θα δει τέτοια
διαφορά και στο κτιριολογικό επίπεδο που δεν θα το πιστεύει»).

Και είναι, βέβαια, η Πρωτοβάθμια Περίθαλψη και ο θεσμός του οικογενειακού
γιατρού. Σχέδια που θέλουν μεγάλη στήριξη από την κυβέρνηση και πολύ χρήμα για
να υλοποιηθούν. Τα έχει, τα έχει όσο χρειάζεται και όσο θέλει; Απορία
δικαιολογημένη, αν σκεφθεί κανείς ότι στα μεγάλα «αγκάθια» που αντιμετώπιζε,
όπως τα απογευματινά ιατρεία και η κόντρα με τους πανεπιστημιακούς, άφησε να
διαφανεί ότι αισθανόταν να μην εχει επαρκή στήριξη από τη πλευρά του
Πρωθυπουργού. Ναι, τα έχει, λέει, τώρα. Έχει το κονδύλι του προϋπολογισμού και
τα κονδύλια από το Γ’ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης. Αλλά δεν φτάνουν,
παραδέχεται.

Μόνο που ο Αλέκος Παπαδόπουλος ξέρει να βγάζει λαγούς από το καπέλο του. Και
όταν ο Μωάμεθ δεν πηγαίνει στο βουνό, σπρώχνει το βουνό εκεί που θέλει. Οι
καινούργιοι «λαγοί» είναι σίγουρο ότι θα προκαλέσουν έντονες συζητήσεις και θα
τον βάλουν πάλι στο στόχαστρο της κατηγορίας ότι… στραβοκοιτάζει προς τον
ιδιωτικό τομέα, κατηγορία που τον κάνει να γελάει.

Λαγός πρώτος: Εξασφάλιση κεφαλαίων από τον ιδιωτικό τομέα.

Λαγός δεύτερος: Εξασφάλιση της ανταγωνιστικότητας των κρατικών νοσοκομείων με
βελτίωση της ξενοδοχειακής τους εικόνας που φθάνει μέχρι …σουίτες και
μονόκλινα δωμάτια για όποιον θέλει να έχει όχι μόνο καλή περίθαλψη (που τη
θεωρεί δεδομένη), αλλά και καλό ξενοδοχειακό περιβάλλον. Ελπίζοντας ότι θα
ξαναφέρει τον κόσμο πίσω στα κρατικά νοσοκομεία και τις ασφαλιστικές εταιρείες
στα ταμεία τους. Υπάρχουν άλλωστε και οι υποχρεώσεις εν όψει των Ολυμπιακών
Αγώνων.

Οι παρεμβάσεις έχουν αρχίσει ήδη («στο Νοσοκομείο Αλεξάνδρα με τους νέους
θαλάμους, μονόκλινους και δίκλινους, που κάναμε αρχίζει η μέση Ελληνίδα να
γυρίζει πίσω στο κρατικό μαιευτήριο», λέει).

Την προτεραιότητα έχουν τα πιο προβληματικά αλλά και σημαντικά νόσοκομεία: ο
Ευαγγελισμός, το Σισμανόγλειο, το Νίκαιας, το Τζάνειο. Δεν μπορώ να αποφύγω
την πρόκληση:

Με προκαλείτε λιγάκι. Τα μονόκλινα καταργήθηκαν από τη σοσιαλιστική
κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ακριβώς γιατί εχρησιμοποιούντο στο προ του ΕΣΥ καθεστώς,
για να εξυπηρετούν πελατειακές ανάγκες. Ο στόχος ήταν να γεφυρωθεί το χάσμα
(κοινωνικό, αλλά και ποιοτικό) ανάμεσα στα μονόκλινα και τα οκτάκλινα, ώστε
όλοι να έχουν μία αξιοπρεπή περίθαλψη. Τώρα ξαναγυρίζουμε στα μονόκλινα;

Εξανίσταται. «Τότε, λέει, τα μονόκλινα εχρησιμοποιούντο ως ιδιωτικά κρεβάτια
των υπεύθυνων διευθυντών τού τότε ιδιωτικοποιημένου πλήρως συστήματος στα
δημόσια νοσοκομεία. Αυτό οδήγησε στο να φύγει ο μέσος Έλληνας από τα δημόσια
νοσοκομεία, να αναπτυχθούν ιδιωτικά νοσοκομεία, τα οποία καλύπτουν μόνο το
ξενοδοχειακό μέρος και αυτό είναι άδικο, γιατί τα δημόσια νοσοκομεία με την
πληρότητα που έχουν, μπορούν να καλύψουν, με μεγαλύτερες εγγυήσεις, μια
ολοκληρωμένη περίθαλψη. Θέλουμε να βελτιώσουμε το ξενοδοχειακό μέρος και
όποιος θέλει θα μπορεί να επιλέξει καλύπτοντας το επιπλέον ποσό μόνος ή με την
ασφαλιστική του εταιρεία. Οφείλουμε να γίνουμε ανταγωνιστικοί. Διαφορετικά, το
δημόσιο σύστημα υγείας δεν θα υπάρχει. Και όσοι υψώνουν τη σημαία της δήθεν
ιδιωτικοποίησης, τους λέω ότι σήμερα οι δημόσιες κλινικές είναι σχεδόν
ιδιωτικοποιημένες, διότι στην ουσία σε πολλές περιπτώσεις λειτουργούν ως
δημόσιες υποδομές για τα παράνομα οικονομικά συμφέροντα εκείνων που υπηρετούν
μέσα στο Δημόσιο. Αυτό δεν το θέλουμε και δεν το θέλει ο ελληνικός λαός.
Πρέπει να μπουν κανόνες και αρχές».

Και τι θα γίνει με τους οκτάκλινους θαλάμους που υπάρχουν ακόμη και σήμερα;

Είμαστε σε ένα πρόγραμμα σημαντικότατων βελτιώσεων και παρεμβάσεων στα
προπολεμικά αυτά νοσοκομεία, όπου καταργούμε θαλάμους και τους μετατρέπουμε σε
δίκλινους και τρίκλινους και περιορίζεται το κακό. Αυτό το πρόγραμμα θα
συνεχιστεί και τα επόμενα δύο χρόνια. Η τάση είναι, διεθνώς, να μειώνονται τα
κρεβάτια στα νοσοκομεία, να γίνονται μικροί θάλαμοι και οι χώροι που
απελευθερώνονται να διατίθενται σε μονάδες. Γι’ αυτό και η εντολή που έδωσα
στις προσλήψεις που αρχίζουν να γίνονται αυτές τις ημέρες, είναι να διατίθεται
το νοσηλευτικό προσωπικό στις μονάδες και όχι στους θαλάμους. Και όταν λέω
μονάδες, εννοώ Μονάδες Εντατικής Θεραπείας και Αυξημένης Φροντίδας (ΜΕΘ και
ΜΑΦ) κ.λπ.

Όταν μιλάμε για εξυπηρέτηση του πολίτη, αυτό περιλαμβάνει και μια εσωτερική
λειτουργία των νοσοκομείων τέτοια, που να τον σέβεται και αυτό συχνά δεν
υπάρχει στα ελληνικά νοσοκομεία.

Πρέπει να πούμε ότι αυτά δεν γίνονται βιαστικά, από τη μια μέρα στην άλλη.
Απαιτείται συστηματική δουλειά, επιμονή, υπομονή και μεγάλη αντοχή στην
αντίδραση του συστήματος σ’ αυτές τις αλλαγές. Ο κόσμος θα νιώθει αυτές τις
αλλαγές να ισχύουν σταδιακά, αλλά δεν πρέπει να περιμένει ότι υπάρχουν μάγοι.
Ούτε ότι ο κάθε υπουργός Υγείας είναι φύλαρχος για να μπορεί να επικαλείται
τους δαίμονες και τα πνεύματα για να προσφέρει σωτηρία. Οι αντιστάσεις είναι
πάρα πολύ μεγάλες, τα συμφέροντα είναι μεγάλα και οι αλλαγές αυτές θα είναι
σταδιακές.

Εσείς μπορεί να έχετε τη βούληση. Είναι, όμως, εξασφαλισμένη η στήριξη της
κυβέρνησης και η οικονομική κάλυψη των σχεδίων σας;

Όσον αφορά τον τακτικό προϋπολογισμό, με κάποιες τελευταίες διορθωτικές
παρεμβάσεις, με κάποιες δυσκολίες θα το βγάλουμε και το 2003. Και έχουμε
οργανωθεί τόσο καλά ώστε θα εκμεταλλευτούμε όλους τους διατιθέμενους από το Γ’
ΚΠΣ πόρους για μεγάλα έργα.

Όμως, έχετε δίκιο, τα χρήματα αυτά δεν φθάνουν ποτέ στην υγεία. Οι παρεμβάσεις
σε υποδομές και εξοπλισμό ιατρικό είναι τεράστιες σε όλη την Ελλάδα. Γι’ αυτό
σκοπεύουμε να χρησιμοποιήσουμε νέες μεθόδους, έξω από τον δημόσιο
προϋπολογισμό, έξω από τα Προγράμματα Δημοσίων Επενδύσεων, εθνικούς και
κοινοτικούς πόρους, και να πάμε σε σύγχρονες χρηματοδοτικές μορφές σε
συνεργασία με τράπεζες, προκειμένου να καλύψουμε αυτές τις ανάγκες.

Είμαστε σε μια πολύ μεγάλη κινητικότητα αυτή την ώρα στο υπουργείο και το
επόμενο διάστημα, μόλις ολοκληρωθούν οι συζητήσεις και οι διαπραγματεύσεις με
διάφορους τραπεζικούς ομίλους, θα είμαστε στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσουμε
τις χρηματοδοτήσεις μεγάλης γκάμας έργων και εξοπλισμού σε όλη τη χώρα.

Μήπως σας κατηγορήσουν για άλλη μία φορά ότι πάτε να ιδιωτικοποιήσετε το
σύστημα της υγείας; Δεν το φοβόσαστε;

Αυτά πρέπει να τα λένε μόνο μικρόνοες και άνθρωποι οι οποίοι έχουν μάθει να
θεωρούν ότι το Δημόσιο είναι μόνον όσοι είναι τρόφιμοι του Δημοσίου και
μάλιστα με αδιαφάνεια. Εμάς μας ενδιαφέρει το δημόσιο σύστημα υγείας να το
κάνουμε ανταγωνιστικό και να το κάνουμε αντάξιο και ισάξιο με τον υποτιθέμενο
ιδιωτικό τομέα.

Αντιδράσεις από οικονομικό συμφέρον

Είναι ένα από τα μεγάλα «αγκάθια»που αντιμετωπίζει ο υπουργός Υγείας. Ίσως το
μεγαλύτερο, γιατί τον έφερε αντιμέτωπο με ένα πολύ σημαντικό και, κυρίως, πολύ
ισχυρό κατεστημένο κομμάτι στον χώρο της υγείας: τους πανεπιστημιακούς
γιατρούς και την Ιατρική Σχολή.

Με όποια προβλήματα, όμως, και αντιδράσεις, τα απογευματινά ιατρεία άρχισαν
ήδη να λειτουργούν, ενώ ορθώνεται το θέμα της δημουργίας Πανεπιστημιακού
Νοσοκομείου στην Αττική.

«Πού ήταν οι αντιδράσεις; Εγώ δεν τις έχω αντιληφθεί», ήταν η αντίδραση του
υπουργού Υγείας στην ερώτηση. Μόνον οι πανεπιστημιακοί αντέδρασαν, διότι είχαν
το προνόμιο να κάνουν ιδιωτικό ιατρείο έξω. Εμείς είπαμε ότι θα κάνουν ιατρείο
μέσα στα νοσοκομεία, όπως οι συνάδελφοί τους στην Ευρώπη. Η αντίδραση ήταν στη
βάση του οικονομικού συμφέροντος και μόνο.

Από πλευράς όμως ΕΣΥ τών γιατρών, που δεν είχαν δικαίωμα να κάνουν νόμιμο
ιατρείο έξω, αλλά πολλοί έκαναν παράνομο ιατρείο, μέσα ή έξω, δεν είχαμε
απολύτως κανένα πρόβλημα.

Πρέπει να απαντήσει κανείς στο ερώτημα: νόμιμο απογευματινό ιατρείο μέσα στο
νοσοκομείο ή παράνομο έξω, παραοικονομία και διαφθορά έξω και μέσα από το
νοσοκομείο; Νομίζω ότι η απάντηση είναι δεδομένη. Κάποιοι που θέλουν το βόλεμά
τους σε συνθήκες διαφθοράς και παρανομίας, είναι επόμενο να αντιδρούν.

Εμείς έχουμε ένα φάσμα μεταρρυθμιστικών παρεμβάσεων σε όλο τον χώρο της υγείας
­ τα απογευματινά ιατρεία είναι μια μικρή πτυχή του. Για να περάσουμε από ένα
οργανωμένο αντισύστημα σε ένα σύστημα υγείας το οποίο να εξασφαλίζει τη
διατηρησιμότητά του ως δημόσιο και όχι ένα δήθεν δημόσιο σύστημα
υγείας.

Και τι θα γίνει με το νοσοκομείο στο Χαϊδάρι, αν συνεχιστεί η κόντρα με
τους πανεπιστημιακούς γιατρούς;

Το Χαϊδάρι είναι αυτήν τη στιγμή το καλύτερο νοσοκομείο, κτιριολογικά, της
Ευρώπης. Ένα καμάρι του συστήματος υγείας της χώρας μας και εδώ και 2,5 χρόνια
υπήρχε προσανατολισμός και απόφαση να εγκατασταθούν εκεί πανεπιστημιακές
κλινικές και να γίνει ένα αμιγώς πανεπιστημιακό νοσοκομείο, του ΕΣΥ βεβαίως.

Μέχρι σήμερα, η Ιατρική Σχολή Αθηνών δεν έχει αποφασίσει ποιες Πανεπιστημιακές
Σχολές θα πάνε. Αντίθετα, ξέρουμε ότι αντιδρούν, βάζουν ως απαράδεκτη και μη
ηθική προϋπόθεση την αναστολή του νόμου για να διατηρήσουν τα παράνομα έως
ανήθικα μέχρι σήμερα προνόμιά τους να έχουν παράλληλη απασχόληση, δηλαδή να
δουλεύουν και στο δημόσιο νοσοκομείο και στις ιδιωτικές κλινικές, κάτι που δεν
συμβαίνει πουθενά στον κόσμο και συγχρόνως να διατηρήσουν τα ιδιωτικά τους
ιατρεία. Τους προσφέρεται το καλύτερο νοσοκομείο της Ευρώπης και δεν έχουν
αποφασίσει, ή αρνούνται, να πάνε στο νοσοκομείο αυτό. Και προτιμούν να είναι
οι κλινικές διασκορπισμένες, ως τσαντίρια, σε 14 νοσοκομεία σε όλη την Αττική,
κι αυτό είναι εις βάρος και της εκπαίδευσης και του κλινικού έργου.