ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η Σουφιγιάτου, οι πέτρες και η σιγουριά μας…

Αυτό το Σάββατο που είναι τόσο κοντά, μόλις μια ανάσα από το σήμερα, η
Σουφιγιάτου μπορεί να κοιτάξει για τελευταία φορά τον καυτό ήλιο της χώρας
της.

Η Νιγηριανή Σουφιγιάτου Χουσεϊνί. Μια γυναίκα που – αν δεν γίνει κάτι – θα
τιμωρηθεί με δημόσια εκτέλεση διά λιθοβολισμού στην οποία την καταδίκασε
ισλαμικό δικαστήριο της χώρας της γιατί είχε προγαμιαίες σχέσεις και έμεινε
έγκυος χωρίς να έχει παντρευτεί. Θα μπορούσε να είναι απλώς αυτό. Η
Σουφιγιάτου θα έπρεπε να ξεπλύνει την ντροπή με τον μαρτυρικό της θάνατο. Ποια
ντροπή; Θα μπορούσε να είναι η ντροπή να ερωτευθεί. Η ντροπή να δεχθεί τον
έρωτα χωρίς συμβόλαια και νόμους. Η ντροπή να κρατήσει τον καρπό αυτού του
έρωτα.

Τα πράγματα είναι ακόμη πιο εξοργιστικά. Η Σουφιγιάτου δεν είχε κανένα
περιθώριο επιλογής. Ούτε καν την επιλογή να τολμήσει να αψηφήσει τους
κοινωνικούς κανόνες της χώρας της και, κυρίως, τους κανόνες μιας εξουσίας,
αναμφίβολα οπισθοδρομικής και βάρβαρης, αλλά πάντως ανδρικής. Γιατί η
Σουφιγιάτου έπεσε θύμα βιασμού. Αλλά αυτό δεν ήταν ελαφρυντικό στη δίκη της.
Ύστερα από ποταμούς αίματος που έχουν χυθεί για τα ανθρώπινα δικαιώματα,
έπειτα από επαναστάσεις και αγώνες και διεθνείς συμβάσεις για τη θέση της
γυναίκας, η Σουφιγιάτου θα πληρώσει το βαρύ τίμημα επειδή γεννήθηκε γυναίκα.
Ένα τίμημα που πληρώνουν, ακόμη, χιλιάδες γυναίκες στον κόσμο – αντίθετα με
την ανυποψίαστη δική μας σιγουριά για τη θέση των γυναικών. Εκτός αν γίνει,
έως τότε, κάτι. Αν έχουν αποτέλεσμα οι εκκλήσεις γυναικείων οργανώσεων ή
ευαισθητοποιημένων γυναικών (όπως η δική μας Άννα Καραμάνου) προς την
κυβέρνηση της Νιγηρίας. Και αν ξυπνήσουμε, επιτέλους, όλοι εμείς που θυμόμαστε
την τραγική θέση κάποιων γυναικών μόνο όταν αυτό βολεύει τις πολιτικές μας εξάρσεις…