[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Δηλαδή σε μία πολυφυλετική κοινωνία ­ όπως για παράδειγμα τείνει να γίνει η
ελληνική ­ θα πρέπει να σεβόμαστε όλα εκείνα τα στοιχεία που, σύμφωνα με
τον«άλλον», τον διαφορετικό, καθορίζουν την ιδιαίτερη ταυτότητά του, τον
πολιτισμό του;

Θα πρέπει να δεχθώ δίπλα μου την κλειτοριδεκτομή, επειδή ο Σουδανός μετανάστης
τη θεωρεί απαραίτητο κομμάτι της κουλτούρας του;

Θα πρέπει να δεχθούμε την απόφαση του όποιου μουσουλμάνου padre padrone το
κοριτσάκι του να μείνει εκτός σχολείου και η γυναίκα του με μπούρκα;

Αν η συμβίωση με τον «άλλον» αποτελεί στοίχημα για μένα, το ίδιο άραγε δεν
ισχύει και για τον «άλλον» ως προς εμένα;

Αν εμείς έχουμε πολλά να μάθουμε από τους «άλλους», δεν ισχύει και το
αντίστροφο; Και τελικά αυτό δεν είναι το νόημα μιας συνύπαρξης;

Ας το δούμε πιο αναλυτικά…

Αυτή η χυδαία δήθεν αριστερή άποψη που θεωρεί την άκριτη αποδοχή των ηθών και
εθίμων τού άλλου ως ικανή και αναγκαία συνθήκη για τη συμβίωση, δεν είναι παρά
η αναπαραγωγή της λογικής των γκέτο. «Βρες του δουλειά, έναν χώρο να ζει και
εκεί ας κάνει ό,τι θέλει».

Η Δύση, με όλα τα στραβά της, έχει μια μεγάλη παράδοση σεβασμού των ατομικών
δικαιωμάτων και πάνω απ’ όλα μια ισχυρή αντίληψη για την προσωπική
αξιοπρέπεια: Ότι (η αξιοπρέπεια) δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς θυσίες και
προσωπικό κόστος.

Δεν είναι το κράτος ή όποιος άλλος γραφειοκρατικός μηχανισμός που θα εγγυηθεί
για μένα, αλλά (και) ο προσωπικός μου αγώνας που μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα
της κοινωνίας (ή της εποχής).

Και αυτό πάνω απ’ όλα πρέπει να το αντιληφθούν οι «άλλοι»… Ότι οι δυτικές
κοινωνίες δεν είναι στατικές όπως δυστυχώς αυτές στις χώρες προέλευσης.

Δουλειά και οικονομική ευημερία δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά το μέσο για τη
διεκδίκηση της ατομικής ελευθερίας. Και η δυνατότητα απόκτησης μιας τηλεόρασης
δεν μπορεί ποτέ να είναι προτεραιότητα σε σχέση με τη σαρία, που επιβάλλει τον
λιθοβολισμό μιας γυναίκας λόγω προγαμιαίων σχέσεων…