ΕΓΡΑΨΑΝ

Στάμος Ζούλας:

(ο αρθρογράφος για την «άλλη πλευρά» της κακοκαιρίας)

« Ανάλογα περιστατικά έγιναν πάρα πολλά στη γειτονιά μας. Ανταλλάξαμε φτυάρια,
αλυσίδες, φακούς, σπαρματσέτα. Σπρώξαμε αυτοκίνητα και μας έσπρωξαν.
Προθυμοποιηθήκαμε να μεταφέρουμε τους γνωστούς – αγνώστους διπλανούς μας στη
δουλειά τους. Ή μας μετέφεραν αυτοί. Πάνω απ’ όλα, όμως, γνωριστήκαμε. Νιώσαμε
την ανάγκη της αλληλοβοήθειας· έχουμε πλέον την αίσθηση ότι ο διπλανός μας δεν
είναι άγνωστος, αδιάφορος, ξένος. Είναι ένα συμπαθητικό πρόσωπο, πρόθυμο να
μας συμπαρασταθεί σε κάποια ανάγκη, αλλά και έτοιμο να δεχθεί τη δικιά μας
βοήθεια, αν τη χρειασθεί.

Σίγουρα μετά την πολυήμερη κακοκαιρία κάτι θ’ αλλάξει στη γειτονιά μας. Το
αδιάφορο νεύμα χαιρετισμού θα γίνει μία θερμή καλημέρα – καληνύχτα. Στα τυχαία
συναπαντήματά μας, πιθανότατα, θα λέμε και δυο – τρεις φιλικές κουβέντες. Ίσως
ξεθαρρέψουμε και σε προσκλήσεις μιας πιο κοντινής γνωριμίας, ανοίγοντας τα
σπίτια μας και ανταλλάσσοντας επισκέψεις. Κοντολογίς, η επόμενη κακοκαιρία
μπορεί να μας βρει πραγματικούς γείτονες»…

(«Καθημερινή»)