Η Αργεντινή δεν είναι μακριά

Η εργατική τάξη και ο εργαζόμενος λαός της Αργεντινής ξεσηκώθηκε με το σύνθημα
«πεινάμε» ενάντια στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), στο πάγωμα και τη
μείωση των μισθών και ημερομισθίων, ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, ενάντια στη
σύνδεση του πέσος με το δολάριο. Η κήρυξη του στρατιωτικού νόμου και η χρήση
των όπλων δεν στάθηκε ικανή να κάμψει τον αγωνιζόμενο λαό. Το αποτέλεσμα ήταν
δεκάδες νεκροί, εκατοντάδες τραυματίες, και πολλές συλλήψεις.

Τα γεγονότα αυτά δεν είναι κάτι το μοναδικό και τα μηνύματά τους έχουν πολλούς
αποδέκτες.

Κατ’ αρχήν δεν είναι σωστό ότι η υπερχρέωση της Αργεντινής έφερε αυτές τις
εξελίξεις κι αυτό γιατί το Δημόσιο Χρέος της Αργεντινής είναι 211 τρισ.
δολάρια με ΑΕΠ 285 τρισ. δολάρια, δηλαδή 74%, ενώ στην Ελλάδα το αντίστοιχο
νούμερο είναι 100%.

Δεύτερον: η σύνδεση του πέσος με το δολάριο είναι κάτι ανάλογο με τη
σύνδεση-ένταξη της δραχμής στο ευρώ.

Τρίτον: τα γεγονότα αυτά επιβεβαιώνουν το σύνθημα των διαδηλωτών ενάντια στην
παγκοσμιοποίηση: «Κλείστε το ΔΝΤ, τη σχολή δολοφόνων».

Τέταρτον: οι συνταγές του ΔΝΤ, το πάγωμα των μισθών, οι ιδιωτικοποιήσεις, η
«άγια» αγορά όχι μόνο δεν μπορούν να λύσουν τα προβλήματα της οικονομίας, όσες
πλουτοπαραγωγικές πηγές και αν διαθέτει μια χώρα, αντίθετα τα οξύνουν.

Πέμπτον: οι μάζες, παρά την καταπίεση, την τρομοκρατία, τη βία, κατέβηκαν
στους δρόμους, προκαλώντας επαναστατική κατάσταση που σημαίνει ότι οι «κάτω»
δεν θέλαν να κυβερνώνται όπως πριν και οι «πάνω» δεν μπορούσαν να κυβερνούν
όπως πριν. Αυτό επιβεβαιώνει τη μαρξιστική θέση ότι στον καπιταλισμό οι
επαναστατικές κρίσεις είναι νομοτελειακό φαινόμενο μιας και υπάρχει η
καταπίεση, η εκμετάλλευση, οι κοινωνικές αντιθέσεις.

Τέλος, πρέπει να δούμε γιατί η επαναστατική κατάσταση δεν μετατράπηκε σε
επανάσταση. Ο μαρξισμός διδάσκει και η πείρα έχει επιβεβαιώσει ότι χρειάζεται
φορέας, κόμμα που να έχει επαναστατικές θέσεις, και να είναι ικανό να
οργανώσει και να καθοδηγήσει τις μάζες ώστε να ανατρέψουν τους κυβερνώντες και
να εγκαθιδρύσουν λαϊκή εξουσία που θα συντρίψει τον παλιό κρατικό μηχανισμό
και θα οικοδομήσει νέο που θα εξασφαλίσει το πέρασμα της εξουσίας στα χέρια
της εργατικής τάξης, του λαού.

Κατά συνέπεια η μαρξιστική θεωρία για την επανάσταση επιβεβαιώνεται και απ’ τα
γεγονότα της Αργεντινής, και οι κομμουνιστές έχουν χρέος να διδάσκονται απ’
αυτά τα γεγονότα.