3 μέρες με αλυσίδες για την επιληψία…

Όταν η Ροζέ Ιγιάμο ερχόταν για πρώτη φορά στην Ελλάδα αναζητώντας καλύτερη
τύχη δεν φανταζόταν ποτέ ότι θα είχε ένα τέλος σαν κι αυτό στην Πλατεία
Αμερικής.

Στον πρώτο όροφο. Στον πρώτο όροφο αυτού του εγκαταλελειμμένου κτιρίου στεγάζεται ο τόπος λατρείας των Νιγηριανών

Τα προβλήματα που αντιμετώπιζε πολλά και βασανιστικά. «Η ίδια πίστευε ότι θα
κατάφερνε να τα ξεπεράσει. Η ζωή της καλυτέρευε και ήδη είχε αρχίσει να κάνει
όνειρα για το μέλλον» λέει ο Τόνι Μπρικς, πρόεδρος της ελληνονιγηριανής
κοινότητας. «Τα τρία μικρά κορίτσια της ήταν η ελπίδα της».

Η Ροζέ πουλούσε στις λαϊκές αγορές μικροαντικείμενα και τα έβγαζε πέρα. Στη
λαϊκή της Γλυφάδας την περασμένη Πέμπτη εμφάνισε τα πρώτα συμπτώματα
επιληψίας. «Ουσιαστικά εκεί άρχισε το τέλος…» λέει ο Τόνι. Τη Ροζέ μεταφέρει
στο Ασκληπιείο ένας από τους κρατούμενους, ο συγγενής της Ομπαζέκι. Της έκαναν
εξετάσεις, της χορήγησαν βοήθεια και στη συνέχεια αποχώρησε. Αντί να οδηγηθεί
όμως στο σπίτι της μεταφέρεται από τον ίδιο τον συγγενή της στην οδό
Μοσχονησίων 28Β, στην εκκλησία των Πεντηκοστιανών Φονταμενταλιστών.

Η Ροζέ ήταν δεμένη με βαριές αλυσίδες για τρεις συνεχόμενες μέρες στο πάτωμα
του χώρου λατρείας, στην Πλατεία Αμερικής. Βασανιζόμενη από συνεχείς κρίσεις
επιληψίας μάταια προσπαθούσε να ζητήσει βοήθεια. Ακριβώς πάνω από το κεφάλι
της ο Νιγηριανός ιερέας Τζιμόχ – Τζέιμς Αντεμπάγιο έψελνε συνεχώς προσευχές.
«Είχε ψυχολογικά προβλήματα και της δέσαμε τα χέρια για λόγους ασφαλείας»
είπαν οι κατηγορούμενοι χθες στον ανακριτή. «Εξορκίζαμε τα κακά πνεύματα από
μέσα της».

«Η εκκλησία στεγάζεται σε ένα παλιό εγκαταλελειμμένο οίκημα» λέει η Στέλλα
Μηλαρέτη, που μένει στη διπλανή πολυκατοικία. «Ακούω πολλές φορές από το
υπνοδωμάτιό μου εκκλησιαστική μουσική. Τρεις φορές την εβδομάδα τουλάχιστον
μαζεύονται εδώ χωρίς να ενοχλούν κανένα. Δεν φανταζόμουνα ότι υπήρχε εδώ μια
γυναίκα δεμένη. Ούτε άκουσα φωνές της».

Η Ροζέ πεθαίνει τελικά το Σάββατο αργά το απόγευμα. «Υπήρχε μια κινητικότητα
εκείνη την ημέρα. Πολλοί πήγαιναν κι έρχονταν στο κτίριο» λέει η Ρένα Ραστή,
κάτοικος της απέναντι πολυκατοικίας. Το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ που κλήθηκε
εσπευσμένα αρνήθηκε να την παραλάβει. Νεκρή, με σημάδια στα χέρια της από τις
αλυσίδες, με μώλωπες που μαρτυρούσαν την προσπάθειά της να ξεφύγει αλλά και
από τους σπασμούς μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Ελπίς από τους κατηγορούμενους
(τον Νιγηριανό ιερέα, τη σύζυγό του Μορίν και τον Γκοντσπάουερ Ομπαζέκι). «Δεν
πιστεύω ότι ο ιερέας έκανε κάτι το παράνομο, κατι το ύποπτο. Προσπάθησε να τη
σώσει με τον τρόπο του» τονίζει η κα Ελισάβετ Πάττα, δικηγόρος τους.

Ο άνδρας της Ροζέ είναι έγκλειστος στις φυλακές Κορυδαλλού. Τα τρία τους
παιδιά μεταφέρθηκαν σε ίδρυμα. «Θα μείνουν εκεί, προστατευμένα» εξηγεί η
κοινωνική λειτουργός του Νοσοκομείου Ελπίς Στέλλα Μωρατίδου. «Πρέπει να
προσαρμοστούν και να συνεχίσουν τη ζωή τους».

Ο τόπος λατρείας ήταν χθες ανοιχτός. Ανεβαίνοντας τις ξύλινες σκάλες βρίσκεσαι
μπροστά σε μια συνηθισμένη αίθουσα ναού. Λίγοι Νιγηριανοί στο εσωτερικό. «Δεν
την ξέραμε την Ροζέ» λέει ο Ντέλε Πάστερ. «Το ακούσαμε από την τηλεόραση, δεν
ξέρουμε απολύτως τίποτα» λέει μια νεαρή Νιγηριανή. Δεν θέλει να πει το όνομά
της. Ο δίχρονος γιος της Μιχάλης παίζει κοντά της αμέριμνα. Ο Γιάμσον, 24
ετών, από την πόλη Νάμπα της Νιγηρίας, εξοργίζεται: «Είμαστε κι εμείς
χριστιανοί. Κάνουμε ό,τι λέει ο Ιησούς Χριστός!». Άλλος εμφανίζεται από το
διπλανό μικρό δωμάτιο, πιο απειλητικός. «Φύγετε! Ό,τι πρέπει να μάθει η
Αστυνομία το έχει μάθει. Εδώ είναι οίκος του Θεού». Μόνο ο Μισέλ είναι πιο
φιλικός. «Έρχονται εδώ πιστοί, θύματα της μαγείας. Έρχονται για βοήθεια»,
λέει.

Υπεύθυνοι για τον θάνατό της είναι ο Νιγηριανός ιερέας Τζιμόχ – Τζέιμς
Αντεμπάγιο, η σύζυγός του Μορίν και ο Γκοντσπάουερ Ομπαζέκι. Βαρύνονται με τις
κατηγορίες σε βαθμό κακουργήματος για αρπαγή και έκθεση σε κίνδυνο της
σαραντάχρονης Νιγηριανής που της προκάλεσε τον θάνατο. Οι κατηγορούμενοι
τέθηκαν υπό κράτηση και αύριο θα οδηγηθούν στον ανακριτή για να απολογηθούν.