ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η γιορτή τελείωσε

Κάτι που με πειράζει είναι ότι τελειώνοντας οι γιορτές επιστρέφω τάχιστα στην
καθημερινότητα. Θα ήθελα οι ρυθμοί μετά τη γιορτή να ‘ναι το ίδιο αργοί με
αυτούς της αναμονής. Όταν η προσμονή μια μικρής στιγμής ορίζει την τελειότητά
της. Λίγο πριν αλλάξει ο χρόνος και μαραθεί η δόξα της.

Θά ‘θελα να συνεχίζει μέσα μου η διάθεση να υψώσω το ποτήρι στην υγειά των
ανθρώπων που αγαπώ.

Όσο κι αν έχω ενδώσει στον κομφορμισμό, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς την υπόσχεση
της προσδοκίας ενός λαμπερού imperium.

Αλλά τι είναι μια μεγάλη γιορτή χωρίς όνειρα και ματαιοδοξία;

Όμως το παιχνίδι είναι στημένο. Σαν την εξέλιξη που οδηγεί τον ονειροπόλο σε
υπάλληλο.

Αλλά, πάλι, τη ζωή σου πρέπει να τη ζεις ιδίοις εξόδοις. Γιατί, τι είσαι
τελικά; Αυτό που πουλάς ή αυτό που έχεις πληρώσει;

Κι έρχεται ο κυνισμός της ωριμότητας, κάνοντας αυτό που είχες πριν να φαίνεται
παλιό και αυτό που έχεις τώρα να είναι το πραγματικό.

Πίσω λοιπόν στο πραγματικό. Κι αρχίζω από την άχαρη αποκαθήλωση των γιορτινών
στολιδιών. Μέσα σε λίγη ώρα έχω ξηλώσει το χριστουγεννιάτικο δέντρο, έχω
πακετάρει τους Αγιοβασίληδες κι έχω χώσει τα πολύχρωμα λαμπάκια σε μαύρες
σακούλες σκουπιδιών.

Όλα πια μοιάζουν με στειμμένη εξτραβαγκάντσα.

Κι αυτό που θέλω είναι, αύριο που θα πάω στο γραφείο, να υψώσω το φλιτζάνι τού
καφέ στην υγειά των συναδέλφων μου, που μοιράζομαι μαζί τους την
καθημερινότητα και να καρφιτσώσω στο ταμπλό τον στίχο: «αλλά το πρωί βγάζω το
καπέλο μου στην καθημερινότητα, που ξαναγράφει απ’ την αρχή την Ιλιάδα»