ΓΝΩΜΗ Οι Αμερικανοί ούτε χαίρονται ούτε φοβούνται

Για να πω την αλήθεια, αυτήν τη στιγμή δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς στον
Λευκό Οίκο, στο Κογκρέσο ή στις μεγάλες αμερικανικές τράπεζες που να πεθαίνει
από ενθουσιασμό για το ευρώ.

Η κριτική που ασκήθηκε στο ευρώ από τον Μίλτον Φρίντμαν και τη σχολή του
Σικάγου είναι σεβαστή, αλλά δογματική. Ο Φρίντμαν δεν πιστεύει στον συντονισμό
των νομισμάτων και είναι πεπεισμένος ότι στην Ευρώπη εξακολουθούν να «τρέχουν»
αυτήν τη στιγμή 15 μοναχικά άλογα, τα οποία η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα
προσπαθεί απεγνωσμένα να δαμάσει. Ο Φρίντμαν θα εξακολουθήσει να αντιτίθεται
στο ευρώ, ακόμη και αν αυτό ξεπεράσει το δολάριο αυτήν τη χρονιά. Η δική μου
άποψη είναι ότι η ευρωπαϊκή ατμομηχανή δεν φαίνεται ακόμη έτοιμη να οδηγήσει
την παγκόσμια οικονομία. Γι’ αυτό, πιστεύω ότι η ανάκαμψη θα γίνει για μία
ακόμη φορά υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.

Όσο για τους χρηματιστές της Νέας Υόρκης, σίγουρα βλέπουν το ευρώ με κάποια
ζήλεια, αφού κοιτάζουν πάντα καχύποπτα οτιδήποτε θα μπορούσε να απειλήσει την
κυριαρχία τους. Πάντως, αυτή η φιλολογία περί αμερικανικής πολιτικής αντίθεσης
στο ευρώ είναι αστήρικτη. Πρώτα από όλα, μία Ευρώπη ισχυρή και σταθερή θα
εξυπηρετήσει και την αμερικανική οικονομία. Και ύστερα, είναι βέβαιο πως ακόμη
και οι πιο σοβινιστές Νεοϋορκέζοι χρηματιστές θα τρέξουν να αγκαλιάσουν το
ευρωπαϊκό νόμισμα, αν δουν πως μπορούν να βγάλουν από αυτό κέρδος. Δεν θα με
εξέπληττε μια ανάκαμψη του ευρώ κατά 5%-7% έναντι του δολαρίου εντός του
τρέχοντος έτους. Όμως δεν θα με εξέπληττε και το αντίθετο.

Το ευρώ, ως πολιτικό όραμα, το θεωρώ φυσική κατάληξη του Σχεδίου Μάρσαλ, με το
οποίο ανασυγκροτήθηκε η Ευρώπη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, πάνω στις βάσεις
της οικονομικής συνεργασίας. Πάντως, στο οικονομικό επίπεδο, το ευρώ θα
ακολουθήσει μια αργή διαδικασία, την οποία δεν θα μπορέσουμε να αξιολογήσουμε
πριν περάσουν έξι – επτά χρόνια. Και πρέπει να έχουμε πάντα υπόψη ότι ένα
ενιαίο νόμισμα δεν αρκεί από μόνο του για τη συγκρότηση μιας σταθερής
οικονομίας.

Το άρθρο του Νομπελίστα της Οικονομίας Paul Samuelson δημοσιεύθηκε στην
εφημερίδα «La Stampa».