Η χαμηλή πτήση του… Ασφαλιστικού

Ασφαλιστικό: Τρία πρόσωπα, δυόμισι πολιτικές. Πολυζωγόπουλος, Ρέππας, Γιαννίτσης

Όταν ο κ. Κ. Σημίτης καλούσε τον κ. Δ. Ρέππα για να του αναθέσει το υπουργείο
Εργασίας, ήξερε ότι δεν θα έφτιαχνε τη μέρα τού ­ εδώ και μία πενταετία ­
έμπιστου συνεργάτη του: Ο έως εκείνη τη στιγμή υπουργός Τύπου ήταν από τους
ελάχιστους που είχε την ευκαιρία να συζητήσει διάφορες εναλλακτικές προτάσεις
για την περαιτέρω αξιοποίησή του, πριν από τον τελευταίο ανασχηματισμό, αλλά η
απόφαση του Πρωθυπουργού δεν αφορούσε μία από τις πρώτες επιλογές του…

Ο κ. Ρέππας γνώριζε ότι αναλάμβανε μία θέση που είχε καταλήξει «ηλεκτρική
καρέκλα Νο1» της κυβέρνησης, λόγω του Ασφαλιστικού: Την περασμένη άνοιξη, είχε
υποχρεωθεί σε απίθανες λεκτικές ακροβασίες, προκειμένου να δικαιολογήσει τη
στροφή 180 μοιρών στην οποία υποχρεώθηκε η κυβέρνηση, μετά τη μαζική κοινωνική
αντίδραση στη «δέσμη ιδεών» που είχε παρουσιάσει το υπουργείο Εργασίας υπό τον
κ. Τ. Γιαννίτση.

Ο κ. Γιαννίτσης είχε υποχρεωθεί από την εντονότατη εσωκομματική αντίδραση να
πει την περίφημη φράση «καθαρίζω το τραπέζι από τις προτάσεις» και το τραπέζι
καθάρισε από την αύξηση του ορίου ηλικίας, αλλά και από τη μείωση των
συντάξεων.

Οι προτάσεις εκείνες, από τις οποίες υποχώρησε άρον άρον, είχαν ένα ακόμα
«μειονέκτημα» ­ ήταν της απόλυτης έγκρισης και του ίδιου του Πρωθυπουργού, του
κ. Κ. Σημίτη, όπως και του «στενού κύκλου» των εκσυγχρονιστών, που είχαν λάβει
τα μηνύματα από τις Βρυξέλλες: Μη σκεφτείτε καν το ενδεχόμενο να αναλάβετε την
προεδρία της Ένωσης, με το Ασφαλιστικό σας «στο ράφι»!

Το καθάρισμα του τραπεζιού ­ και στη συνέχεια ο ανασχηματισμός ­ έδωσαν κατ’
αρχήν τη δυνατότητα στον κ. Δ. Ρέππα να παραλάβει το Ασφαλιστικό ως «άγραφο
χαρτί». Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες, που κατατρόπωσαν την ηγεσία του υπουργείου
Εργασίας την περασμένη άνοιξη, δεν είχαν πια ενδοιασμούς για τη διαδικασία του
διαλόγου, μιας και ο νέος υπουργός εφήρμοσε με επιτυχία την τακτική να μην
προτείνει τίποτε ο ίδιος, περιοριζόμενος να βλέπει το παιχνίδι να ανοίγει, με
βάση τις προτάσεις άλλων.

Με την εξαίρεση του «ατυχήματος Σπυρόπουλου» ­ όταν ο υφυπουργός Εργασίας και
κατ’ εξοχήν αρμόδιος για το Ασφαλιστικό είπε σε μία ημερίδα μία γενικόλογη
φράση που παρέπεμπε σε εξίσωση συνταξιοδοτικών ορίων για άνδρες και γυναίκες
­, το υπουργείο Εργασίας κατάφερε όλο το φθινόπωρο να διατηρήσει συνθήκες
«χαμηλής πτήσης» για το Ασφαλιστικό.

Η εξέλιξη αυτή κάνει ασφαλώς λιγότερο δύσκολο τον διάλογο ­ τουλάχιστον την
έναρξή του, στα τέλη του Ιανουαρίου ­ με τις ηγεσίες των συνδικαλιστικών
οργανώσεων, αλλά προκαλεί υπόγειες τριβές μέσα στην κυβέρνηση, καθώς από
ορισμένες πλευρές εκφράζεται ανησυχία ότι «λείπει η πολιτική κατεύθυνση» στις
ενέργειες του υπουργείου.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο κ. Γιαννίτσης, που παραμένει πάντοτε, μαζί με τον
κ. Ρέππα, στον πολύ στενό κύκλο των ανθρώπων εμπιστοσύνης του κ. Κ. Σημίτη,
επέλεξε να μιλήσει (στο «Έθνος») ενάντια στις «πολιτικές υπεκφυγές» που δεν
λύνουν το πρόβλημα, αλλά και το επιδεινώνουν. Ο πρώην υπουργός Εργασίας δεν
έκανε βέβαια τίποτε άλλο από το να επαναλάβει παλαιότερες απόψεις, που είχε
όμως εκφράσει όταν στο τιμόνι του υπουργείου καθόταν ο ίδιος και όχι ο κ.
Ρέππας…

Δεν είναι όμως μόνον ο κ. Γιαννίτσης που εκφράζει σκεπτικισμό για τις
εξελίξεις: Οικονομικά στελέχη της κυβέρνησης θεωρούν ότι η ζημιά στην εικόνα
της χώρας στο εξωτερικό θα είναι μεγάλη αν δοθεί η αίσθηση ότι προκειμένου να
αποφευχθεί το πολιτικό κόστος η κυβέρνηση είναι διετειθειμένη να μετακυλίσει
για άλλη μία φορά το βάρος του Ασφαλιστικού στις επόμενες γενιές.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το υπουργείο Εργασίας υποδέχτηκε μάλλον με
ενθουσιασμό τις προτάσεις Πολυζωγόπουλου και είναι φανερό ότι η ΓΣΕΕ δεν
πρόκειται να δεχτεί τίποτε λιγότερο στον διάλογο που επίκειται. Ωστόσο, οι
προτάσεις αυτές, μέρος των οποίων υπήρχε ως σκέψη και στις «ιδέες Γιαννίτση»,
περιλαμβάνουν και μία μακρά μεταβατική περίοδο, κάτι για το οποίο η κυβέρνηση
δεν είναι πρόθυμη.

Από την άλλη πλευρά, τα χρονικά περιθώρια είναι αρκετά στενά ­ η όποια
νομοθετική ρύθμιση θα έχει προκύψει ώς τον Ιούνιο, καθώς το φθινόπωρο
ακολουθούν οι δημοτικές εκλογές και το 2003 θα ξεκινήσει με την ελληνική
προεδρία στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Για ποια από τις δύο πλευρές θα «τρέξει» ο
χρόνος;

«Ο χρόνος είναι με το μέρος μου», τραγουδούσαν το πάλαι ποτέ οι Ρόλινγκ
Στόουνς, μόνον που τώρα πια δεν νοιάζονται για συντάξεις!