Από τον Μπους… στο ροκ

Πέντε προβλήματα που… αναζητούν λύση πονοκεφαλιάζουν τούτες τις ημέρες
τον Πρωθυπουργό.

Μολονότι οι ημέρες των εορτών δεν προσφέρονται για “μεγάλες” αποφάσεις, ο
Κώστας Σημίτης πιστεύει πως, πέρα από την ομαλή μετάβαση στο ευρώ, πρέπει να
αντιμετωπισθούν με σοβαρότητα η επίσκεψη στις Ηνωμένες Πολιτείες ­ και η εν
γένει διεθνής θέση της χώρας ­, οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, η
εσωκομματική πόλωση που έχει προκληθεί από το σκληρό ροκ Λαλιώτη, τα
προβλήματα στην υλοποίηση του Γ’ Κοινοτικού Πακέτου και το μέλλον της
ασφαλιστικής μεταρρύθμισης.

Από το δεύτερο κιόλας 24ωρο του νέου έτους, οι σχεδιασμοί για τη συνάντηση με
τον Αμερικανό πρόεδρο Τζορτζ Μπους θα κορυφωθούν. Πρώτιστος στόχος της Αθήνας
είναι η επίσκεψη στην Ουάσιγκτον να μην πάρει τη μορφή αμερικανικών πιέσεων
προς την ελληνική κυβέρνηση. Για τον λόγο αυτό, συνεργάτες του κ. Σημίτη έχουν
αρχίσει ήδη να επεξεργάζονται ­ σε συνεργασία με τον κ. Παπανδρέου ­
εναλλακτικές προτάσεις διεξόδου για την υπόθεση του ευρωστρατού και τη σχέση
της Τουρκίας με αυτόν. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο, λένε, θα καταδειχθεί πως η
ελληνική πλευρά δεν είναι οπαδός της στείρας άρνησης, αλλά παίρνει
πρωτοβουλίες για τα προβλήματα.

Δεύτερος στόχος της επίσκεψης είναι να πεισθεί η αμερικανική πλευρά πως πρέπει
να παραμείνει αμείωτη η πίεση προς την Άγκυρα και τον κ. Ντενκτάς για μια,
αμοιβαίως αποδεκτή, επίλυση του Κυπριακού. Στο σημείο αυτό αμερικανικές πηγές
φέρονται να συμφωνούν, υποστηρίζοντας πως αυτές καθαυτές οι συναντήσεις των
κ.κ. Κληρίδη και Ντενκτάς ανοίγουν ένα παράθυρο ελπίδας για το μέλλον, δεν
διασφαλίζουν ωστόσο και τη λύση στο Κυπριακό. Επιθυμία της Αθήνας είναι αυτό
το μήνυμα να περάσει και στον Μπουλέντ Ετζεβίτ που επισκέπτεται τις ΗΠΑ αμέσως
μετά τον κ. Σημίτη.

Οι στόχοι του 2002

Σε συνδυασμό, βέβαια, με την προετοιμασία της επίσκεψης στις ΗΠΑ, ο
Πρωθυπουργός έχει ζητήσει γενικότερη εξέταση της ελληνικής εξωτερικής
πολιτικής και των στόχων της για το 2002. Καθώς πλησιάζει η ώρα της ένταξης
της Κύπρου στην Ένωση, το Κυπριακό βρίσκεται σε πιο αισιόδοξο σημείο από πριν
και η ελληνική προεδρία που ακολουθεί, το πρώτο εξάμηνο του 2003, προσφέρεται
για ελληνικές πρωτοβουλίες σε όλους τους τομείς.

Σε αντίθεση με την “ηρεμία” που φαίνεται να επικρατεί στα λεγόμενα εθνικά
θέματα, στην οικονομία οι πονοκέφαλοι έχουν ήδη αρχίσει. Πέραν της ύφεσης, που
κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι εύρος θα έχει και πόσο θα κρατήσει,
δοκιμάζονται και οι διαρθρωτικές αλλαγές στην ελληνική οικονομία. Τόσο ο κ.
Σημίτης όσο και ο κ. Χριστοδουλάκης φιλοδοξούν να έχουν θέσει σε τροχιά
επίλυσης τόσο την πώληση των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά όσο και την υπόθεση της
Ολυμπιακής. Επιθυμούν επίσης να αρχίσει να υλοποιείται η απελευθέρωση των
αγορών που έχει ήδη αποφασισθεί, πλην όμως συναντά ποικίλες αντιδράσεις.

Το πλαίσιο στήριξης

Το πιο μεγάλο, ίσως, “αγκάθι”, στην οικονομία είναι το Γ’ Κοινοτικό Πλαίσιο
Στήριξης και οι φόβοι της κυβέρνησης μήπως κι αυτό έχει την τύχη του δεύτερου.
Διότι βάσει των νέων κοινοτικών κανονισμών, όσα χρήματα δεν απορροφώνται από
το ένα πακέτο δεν μεταφέρονται πλέον στο επόμενο. Οπότε το υπουργείο
Οικονομικών θέλει να βελτιώσει τις διαδικασίες για να μη βρεθεί και πάλι να
χάνει χρήματα από το Γ’ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης, όπως έγινε στο δεύτερο.
Επιπλέον, η κυβέρνηση επιθυμεί τη σύνδεση της κατανομής των κονδυλίων με
περιφερειακά κριτήρια, έχοντας κατά νου τις νομαρχιακές και δημοτικές εκλογές.

Συναφές με τα οικονομικά προβλήματα είναι και το πρόβλημα της ασφαλιστικής
μεταρρύθμισης. Παρά την επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης, ένεκα και της
διεθνούς συγκυρίας, ο διάλογος για τη μεταρρύθμιση δεν έχει καν ξεκινήσει.
Ορισμένα κυβερνητικά στελέχη εκφράζουν υποθέσεις, σύμφωνα με τις οποίες κι αν
ακόμη γίνει η μεταρρύθμιση, αυτή θα είναι “λάιτ” ­ δηλαδή, κατ΄ άλλους, μια μη
μεταρρύθμιση. Τέτοια σενάρια προκαλούν… ανατριχίλα στο υπουργείο Εθνικής
Οικονομίας, που επιμένει σε “αυθεντική μεταρρύθμιση”, η οποία, βεβαίως, θα
έχει το αντίστοιχο πολιτικό κόστος.

Τελευταίος πονοκέφαλος, αν και όχι απαραίτητα σε ιεράρχηση, είναι για τον
Πρωθυπουργό οι συνέπειες που έχει στην πολιτική ζωή το σκληρό ροκ του Κ.
Λαλιώτη. Σύμφωνα με ορισμένους συνεργάτες του, ο κ. Σημίτης παραμένει
ιδιαίτερα σκεπτικός απέναντι στην πολιτική της πόλωσης σε όλα τα επίπεδα που
ακολουθεί ο γραμματέας του κόμματος.

Κι αν και δεν έχει ακόμη αποφασίσει τον τρόπο της αντίδρασής του, εν τούτοις
αντιλαμβάνεται ότι η συγκεκριμένη πολιτική εμπεριέχει τον κίνδυνο να
αποξενώσει μεγάλο μέρος του κεντρώου πολιτικού χώρου, ο οποίος ωστόσο είναι
και ο διαμορφωτής του εκλογικού αποτελέσματος.